Sofinesse

Een blik in mijn leven, op het leven, op de wereld en alles wat daar rond staat te springen

Sofinesse.be februari 28, 2011

Filed under: Er zijn zo van die dingen — sofinesse @ 12:39 pm

Ik heb een cadeautje gekregen van mijn lief, hij heeft sofinesse.be gekocht! Joepie! Mijn eigen site, woo-hoow!

Maar liefste lezer, dat heeft ook voor u gevolgen, dat betekent namelijk dat u deze blog vanaf nu terugvindt op sofinesse.be .

Het uitzicht is een beetje veranderd, maar de rest blijft natuurlijk als vanouds.

Groetjes

Sofie

 

Vrouwenspecial februari 23, 2011

Filed under: Lunatics — sofinesse @ 10:00 am

Gisteren was een historische dag in de wereld van de humor. Gisteren stonden er namelijk vijf vrouwen op het podium van de Lunatics in de Bal Infernal in Gent. Tien borsten. Vijf paar tieten. Een volledig vrouwelijke bezetting. Alstublieft.

Voor de mensen die er niet bij waren, jammer. Al die vrouwen hebben namelijk bewezen dat wij – van het vrouwelijke en tevens sterke geslacht – bijzonder grappig kunnen zijn. Alle vooroordelen die u mocht hebben over vrouwen en humor, zijn vlotjes de kop ingedrukt door de hilarische oestrogeen en progesteron-hoeveelheid die al het komische testosterongeweld op slag deed vergeten.

Toegegeven, er was lichte zenuwachtigheid bij het publiek, onszelf en onze mannelijke collega’s. Een risico toch. Vrouwen die zijn meestal niet grappig en al zeker niet bewust, toch? Als we die allemaal samen gooien, gaan daar dan nog andere dingen uitkomen dan menstruatiegrappen en gegiechel? Living on the edge, people. Stel u voor dat 150 man gewoon een hele avond niet kan lachen. Stel u voor.

Maar het spijt me mannen, de vier vrouwen die gisteren op ‘mijn’ * podium stonden. Die waren top. Hilarisch. Dolkomisch. Oprecht grappig.

Ons ego is gestreeld. Dat van de mannen gekraakt. Maar ze komen er wel bovenop.

Trouwens. Het is rood en het staat in de wei. Weet u wat het is?

Inderdaad, een tampony.

* Ik zeg mijn podium, omdat ik de MC van dienst was. En dan mag ik dat zeggen. Dan ben ik gelijk een beetje de baas, moehaha.

 

Zo vierde ik mijn verjaardag op Nostalgie, met vèèèèèl snoep februari 21, 2011

Filed under: Want zo ben ik,Werk — sofinesse @ 7:23 am

Voor ik de doelgroep van Nostalgie zal bereiken, moeten we nog wat geduld hebben, zo’n acht jaar

Maar vandaag kom ik toch al een stapje dichter, want ik verjaar

De kaap van de dertig begint stilaan te zwaaien

Met “je ziet er amper 23 uit” kan je me dus nog stevig paaien

Soms wordt het me wel een beetje te machtig,

Maar dat is normaal, ik ben dan ook een kind van de jaren ’80

Vandaag ga ik heel hard “fuck the diet” roepen

En ongebreideld van al dat lekkers op de toog snoepen

In ouder worden heb ik niet zoveel zin

Maar op Nostalgie is het niet erg

Want hier ben ik nog altijd de benjamin!

 

Wanneer doe je dat dan? februari 19, 2011

Filed under: Liefde,Thuis en al — sofinesse @ 9:31 pm

Wij zijn vandaag naar de Ikea geweest. Heerlijk. Ja, u kan ons goed gek noemen om daar op een zatermiddag aan te beginnen. Maar gek zijn doet geen zeer (gelukkig, anders zou de Dafalgan hier  rijkelijk vloeien). En buiten de lange zoektocht naar een parkeerplaats, hebben we geen spat last gehad van drukte.

Integendeel, ik hou wel van wat mensen. Die kan je dan bekijken. En_er_verhalen_bij_verzinnen. Zo was er het koppel dat naast ons zat, terwijl wij zalm met dillesaus en kotbullär met rode saus en frietjes aan het eten waren.Ik zal ze voor het gemak Geoffrey en Valerie noemen, want dat paste er wel bij.

Geoffrey was voor de vegetariche schotel gegaan, Valerie nam alleen een slaatje. (Zo hoort het voor een meisje dat haar figuur wil behouden. We hebben het dan ook niet over de Zweedse taart die daarna op haar lag te wachten). Een jong koppel. Dat zweeg. De hele tijd. Valerie en Geoffrey hebben dus werkelijk geen enkel woord tegen elkaar gezegd. Zelfs niet naar elkaar gekeken. Nu vraag ik mij toch ten stelligste af wat je a.in de ikea komt zoeken als je zo’n hevige ruzie hebt dat je niet meer tegen elkaar praat of b.niks meer tegen elkaar te zeggen hebt maar toch nog verder je stekje gaat inrichten. Either way, I don’t get it. Want in geval a kan het zijn dat een kleine trigger een heuse scene veroorzaakt. In de Ikea dus. Een scene. Op zaterdagnamiddag, als daar gelijk duizenden mensen aanwezig zijn. Tenzij ge dat de max vindt om voor iedereen ruzie te maken, dan hebt ge een goeie plek uitgekozen. Maar anders zou ik voorstellen dat ge het eerst uitpraat. Ik gok dat Geoffrey iets uitgehaald heeft, omdat hij nogal ongemakkelijk draaide. Maar het kan ook dat achter Valerie’s geblondeerde haar niet veel meer schuil ging dan een leeg hoofd. En dat Geoffrey dat achter een vegetarische schotel in de Ikea eindelijk door had. Dat kan ook. Laat het duidelijk zijn, dat ik hoop dat Geoffrey en Valerie er uit komen. Alstublieft.

Maar het hele verhaal van onze zwijgzame buren heeft natuurlijk niks te maken met de reden waarom wij in de Ikea waren. Wij. Om meubels te kopen natuurlijk en prullen, of wat had ge gedacht? Wij gingen dus meubels kopen. En prullen.

Op zich is dat niet heel dringend nodig. We zijn allebei redelijk uitgerust met spullen.

En het zou toch redelijk belachelijk zijn om na niet veel meer dan een maand te gaan samenwonen. Men zou dat echt geweldig impulsief kunnen noemen. Onverantwoord zelfs. Want het is toch niet zo dat we nog niets hebben meegemaakt. Of dat we nog 16 jaar zijn. Welke redelijke mens die verliefd is en voelt dat het geweldig goed zit, zou dat nu doen. Dat zou wel heel erg dom zijn. Dus ik vroeg mij eigenlijk af. Vanaf wanneer mag je dat eigenlijk doen zonder dat mensen raar kijken?

Niet om uw termijn te beïnvloeden of zo. Maar we zouden dat wel met een feestje doen en al. Uiteraard.

 

Van de Vlaamse acteur op de Vlaamse scene februari 18, 2011

Filed under: Er zijn zo van die dingen,Gent,Mens erger je niet! — sofinesse @ 10:23 am

Ik hou van het theater, dat mag wel duidelijk zijn. Ik heb ooit nog tranen met tuiten gehuild omdat Dora van der Groen mij afgewezen had, wegens te groen achter mijn oren (ze had gelijk, daar niet van, maar ik zag mijn hele podiumdroom in elkaar storten en was daar niet tegen bestand). Dagen lang heb ik gehuild, tot uiteindelijk mijn eerste grote liefde de tranen heeft gedroogd. Het theaterluik is kleiner geworden in mijn leven, maar ik ben nog altijd een podiumbeest.

Ik hou van het theater, dat is wel zeker. Ik word nog altijd een ongelooflijk gelukkig mens van de spanning van de bühne en de adrenaline van het publiek. Ik heb het theaterpodium wat omgebogen. Ik sta vaker langs de zijlijn te ‘presenteren’, maar het kriebelt al een paar jaar serieus om mijn tanden nog eens te zetten in een stevige rol. Om nog eens te voelen en te proeven. Te genieten van mijn microbe.

Ik hou van het theater, daarom hang ik er ook zo graag rond. De sfeer die in een theaterzaal hangt is zo heerlijk. Wat je ziet en meemaakt, is uniek. Elke voorstelling is net dat tikkeltje anders, door de dynamiek van de acteurs en het publiek. Dezelfde ingrediënten, maar anders gekruid. Ik laat me zo graag betoveren door de magie, meevoeren met de woordenstroom en beeldsterkte, warm worden van de sublieme acteerprestaties. Ik ben fan, grote fan.

Het is niet zo dat ik elke week of zelfs elke maand naar het theater trek, maar ik probeer elke gelegenheid die mij overkomt mee te pikken. Meer zou misschien gevaarlijk zijn. Want elke keer als ik daar buiten stap, denk ik erover om mijn hele leven om te gooien en volledig voor kunst met de grote K te gaan leven. Om opnieuw naar het conservatorium te trekken, voor een tweede kans (ik vind mezelf al behoorlijk minder groen achter de oren). Ik moet mezelf tijdens de voorstelling soms haast vastbinden om niet mee op de scène te springen, zo groot is de goesting.

Ik hou van het theater. Ik ben zot van theater. Zot. Lief. Zot.

Maar er moet me toch iets van het hart. Omdat het me gewoon ergert. Onlangs ben ik namelijk weer gegaan, met mijn theaterbuddy. We waren niet weggeblazen door Kinderen van de Zon in het NTG, maar het was sterk gebracht en de scenografie was mooi. We hebben ook een geweldig leuke avond gehad. Dat is op zich al de max.

En u moet weten, ik ben allesbehalve een flamingant. Werkelijk. Maar als ik naar het theater ga in mijn achtertuin in Gent, dan heb ik niet veel zin om 70% Hollanders op de scene te hebben staan. Ik wil dat dan niet horen. Mijn oren fluiten dan van de overvloedige tweeklanken en harde g’s. Wij hebben toch genoeg geweldige Vlaamse acteurs?

Enfin, dat moest ik even kwijt. Dat mag toch e?

 

My Valentine februari 15, 2011

Filed under: Liefde,Rapporteren — sofinesse @ 11:08 am

WARNING: ZWAAR MELIGE POST

Het is commercieel gedoe, ge moet elke dag de liefde vieren en niet op een welbepaalde dag. Ik vind dat allemaal ook, ware het niet, dat ik toevallig geboren ben op Valentijn. Ik kan het dus niet negeren.

Gisteren zijn we hier een stap dichter gestapt naar de 30 (ik ben bang van die drie, ik negeer het voorlopig, ik ben nog een volbloed twintiger) – vanaf nu tellen we 27 lentes. Ik vind verjaren eigenlijk niet zo plezant. Toch niet zoals vroeger, toen keek ik daar echt naar uit. En toen voelde ik mij ook de hele 14de februari lang superspeciaal. Ik kon toen de 13de al niet slapen, van de spanning. En als ik dan toch ‘s morgens wakker werd, voelde ik me helemaal jarig. Maar nu is dat eigenlijk voorbij, ik voel dat niet meer dat ik jarig ben, ik weet dat gewoon.

Maar het was gisteren toch een beetje een speciale dag. Want hoeveel stress is dat wel niet voor een gloednieuw lief om meteen al een jarige partner te hebben? Veel dus. En het wordt nog erger, want op mijn verjaardag waren we ook nog eens exact een maand samen. En daarbovenop, is het nog eens Valentijn. Quite a test, my dear.

Kan ik even zeggen dat hij het met glans doorstaan heeft? Hij heeft het met glans doorstaan. En dat het helemaal niet lijkt alsof we nog maar een maand samen zijn, maar alsof er misschien nooit iets anders geweest is. Het gaat hier allemaal vlug, maar het voelt zalig. Enfin, u heeft niet al te veel boodschap aan deze verliefde praat waarschijnlijk. Ik zal het proberen te beperken. Alhoewel, het is natuurlijk wel een post over Valentijn, allow me to be mellow.

Dus.

Ik stapte gisteren de living binnen en daar stond een gigantische bos bloemen. (Het lief heeft daarvoor afgezien, hij is op Valentijn dus werkelijk een bloemenwinkel binnengestapt, zoals al die clichémannen – die hij niet wil zijn – en heeft dan – het wordt nog erger – met die bloemen door Gent moeten stappen. Zeker 20 mensen hebben hem daarbij gezien en gedacht, ah, het is er zo eentje. Zo eentje die mee doet aan de commercie en bloemen koopt voor zijn lief. Maar niet dus he mensen, het was voor mijn verjaardag. Ja, er zijn mensen die verjaren op dagen van commerciële hartjes). Ik vind bloemen trouwens altijd een winner, ik ben zot van bloemen in mijn huis. Goed gedaan lief!

 

Ik wist ook al dat we zouden gaan eten. Dat had hij ‘s morgens al verklapt (zodat ik zeker geen date met mijn minnaar zou beleggen natuurlijk, voor de zekerheid).

En toen kwam er nog een geweldig cadeau! Op de meest orignele manier verpakt. Maar het komt er dus op neer dat u binnenkort niet meer via wordpress moet. Want sofinesse.be is voortaan van mij! Yihaa!

Kan ik dus zeggen dat het een geweldig dag was. En dat het zelfs niet zo heel erg was dat ik 27 geworden ben. Alles heeft zich immers opgelost en de toekomst ziet er geweldig rooskleurig uit.

En ik ben gelukkig.

We nemen het er dan ook bij, dat we op de verjaardag de strijd verloren hebben tegen de ziektekiemen. Ik ben er al tegen aan het vechten sinds zaterdagnacht en uiteindelijk heb ik moeten toegeven. Na het schrijven van deze post, ga ik dan ook weer even liggen. Maar tussen de oorontsteking, sinusitus en zware verkoudheid door, wou ik toch even laten weten dat het een geweldige Valentijn/verjaardag/maand samen was.



Of kan u niet tegen zoveel meligheid?

 

Love and loss februari 12, 2011

Filed under: Kind en gezin,Liefde,Want zo ben ik — sofinesse @ 12:13 pm

Ja, het is hier leuk met een nieuw superlief. Ja, het voelt goed om weer geliefd te zijn en lief te hebben. Maar er is hier ook gemis, groot gemis.

Weet je, tot drie maanden geleden dacht ik bij alles en nog wat aan de zoon (de ex-pluszoon nu). Hoe ziet mijn agende eruit, hebben we opvang, heeft hij nog genoeg broeken die passen, heb ik vers fruit in huis, waar ligt zijn zwemzak, is zijn huiswerk al gemaakt. Heb ik hem vandaag al een dikke knuffel gegeven? Dat soort dingen. Kleine dingen, maar ook grote dingen. Je denkt gewoon altijd in termen van het gezin, nooit meer voor jezelf alleen.

Hij is niet mijn kind, maar ik heb hem in mijn armen gesloten. En mijn leven helemaal omgegooid voor hem. Dat ging vanzelf, zoiets heet (plus)moederliefde denk ik.

Maar nu is het allemaal op een afstand. Ik hoor dat hij het goed doet, dat hij nu al AVI 4 gehaald heeft bijvoorbeeld (trots dat ik ben, niet te doen) en dat hij met zijn talenten weer nieuwe mensen aan het inpakken is. Ik hoor hem uiteraard af en toe aan de telefoon en ik kijk al reikhalzend uit naar onze volgende ontmoeting. Maar ik mis ook, big time.

Ik mis het om hem ‘s morgens uit zijn bed te halen en protest te krijgen “Nog een minuutje Sofie, nog één minuutje, alsjeblief”. Ik mis het om samen aan de ontbijttafel te zitten en de komende dag te bespreken. Om hem vijf keer te horen vragen “we zijn toch nog niet te laat voor school he? Want ik wil nog veel spelen met mijn vriendjes”. Ik mis het om kleren voor hem uit te kiezen, die hem nog cooler of nog schattiger maken. Ik mis het om hem van school te gaan halen en huiswerk te maken. Om met de aapjes te spelen of met de bierkaartjes. Om samen naar een film te kijken, en hem dichter tegen me aan te voelen kruipen.

Ik mis het zo geweldig hard om zijn plusmama te zijn. Om voor hem te zorgen.

Ik mis dat ventje zo intens, dat kunt ge niet geloven.

 

 
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.