Van trouwen en scheiden april 30, 2010

Als mensen uit elkaar gaan, ontstaan er gekke situaties. Je bent bijvoorbeeld zes jaar een koppel en je doet veel dingen met een ander leuk koppel. Met zijn vieren als het ware. De vriendenband is ontstaan omdat de mannen al beste vrienden waren en de vrouwen ook goed overeen bleken te komen. Als het ene koppel dan uit elkaar gaat, is dat vervelend voor beide partijen. Deueuh. En zeker als dat uit elkaar gaan niet op de properste manier is verlopen.

Kan je het kapotte koppel nog allebei uitnodigen als er iets te doen is? En wat met hun respectievelijke nieuwe lieven? Nemen we die erbij? A lot of questions, met niet altijd een juist antwoord.

Ik ben deel van het koppel dat kapot ging. Het andere koppel is afgelopen weekend getrouwd. Geweldig mooie dag om te trouwen trouwens (wat voor een stijlfiguur is dat ?). En het was prachtig, proficiat Iris en Roel!

Mijn ex is beste vriend gebleven met de bruidegom. En ik heb het koppel allebei nog voldoende gezien. Ik was dan ook zeer geraakt dat ze er op stonden dat ik (en mijn nieuwe liefde) OOK op hun trouwfeest aanwezig zouden zijn. OOK, want de ex en zijn nieuwe vlam OOK. (Ik wou nog trut zeggen, maar ik ken ze niet, dus dat zou niet proper zijn, toch?) – Maar u begrijpt het probleem, vier mensen die elkaar de ogen kunnen uitkrabben, tussen dezelfde vier muren. Zelfs op dezelfde dansvloer. Want niet dansen, dat zou zonde zijn.

Enfin. Mijn kranige nieuwe lief (hij is geweldig daarin, respect!) mee naar de trouwfeest. We zijn strategisch aan de overschottafel gezet – want bij de vriendengroep met de ex en zijn nieuw lief zou wat raar geweest zijn, geef toe. We hebben lekker gegeten en gefeest. En dat ging allemaal redelijk vlot. Ik heb me er niet veel van aangetrokken, al was het raar om de ex met zijn nieuw lief bezig te zien. Maar dat zal voor hem niet anders geweest zijn. Er zijn genoeg blikken geweest. En ik was blij om daar met mijn nieuw lief te zijn, want eigenlijk is hij gewoon geweldig.

Hij snapt het volledig, dat iemand waar ge zes jaar mee samen bent geweest een jaar na de feiten nog niet helemaal volledig uit uw lijf is. Hij gaat daar nooit volledig uit zijn, daarvoor is hij te lang een deel van mijn leven geweest. Hij heeft gewoon een plaatsje gekregen. But no problem, want alle andere plaats is voor het nieuwe lief!

Work-out-Woensdag april 28, 2010

Er was al Vettige Vrijdag op Nostalgie. Een fantastisch fout concept. Ik leg het nog wel eens uit, maar het komt vooral neer op heel veel calorieën en foute vetzuren. Sinds vandaag is er ook Work-out-Woensdag. Onderstaande mail is vorige week rondgegaan op Nostalgie. En vanmiddag stonden drie collega’s aan de start. En wat hebben we flink gelopen. En wat was het eigenlijk veel te warm om te gaan lopen. De zon op haar hoogste punt, de voorlopig warmste dag van het jaar. We are idiots. Maar we hebben volgehouden.

 De baas heeft afgelopen zondag de Antwerp Ten Miles gelopen, ter info.  Wij vandaag iets minder, maar toch zijn we trots. We hebben ook gewoon kostelijk gelachen*. Om iedereen daar in sportkledij te zien staan, dat was al bijzonder leuk. Douchen met collega’s: weird, maar ook wel leuk (zonder daar gekke associaties bij te maken). De reacties van de niet-sportieve collega’s (losers!) waren ook geld waard. Conclusie: zeer geslaagd. Er volgen nog work-out-woensdagen!

 Dit was de motivatiemail:

 Lieverds,

Ook al laat onze baas zich voorbijlopen door brandweermannen in een 25kg zwaar pak, toch zijn we een beetje fier. En de loopkriebels spreiden zich uit. Omdat de winterkilo’s eraf moeten en conditie hebben gewoon gezond is, hier een voorstel:

 Karen en ik zouden graag over de middag gaan lopen, laat ons zeggen 1 (of als het een positief experiment is: 2) keer per week. Op het einde van de Katwilgweg, kan je meteen een prachtig loopparcours induiken. Een dik halfuurtje joggen onder de noen, kan een mens goed doen (dat rijmt, patat!)

 In het nieuwe gebouw zijn ook douches voorzien, dus je hoeft niet te stinken achteraf.Om meteen de daad bij het woord te voegen, stel ik voor om woensdag de loopschoenen aan te trekken. Wie zin heeft om mee te lopen, woensdagmiddag 12u30 aan de toog (in kledij)

Vettige vrijdag is leuk, maar work-out-woensdag wordt nog veel beter!

Uw motivator,

Sofie

 * En zo eens lachen en sporten, dat kan begot deugd doen na wat mottige uren en dagen.

Tranen april 27, 2010

Als ik alle huilbuien die in mijn leven al gepasseerd zijn zou samentellen, dan denk ik dat we op zijn minst aan een kinderzwembadje komen. Zo eentje dat op een zomerse dag in de tuin wordt gevuld voor de kleintjes. Misschien zelfs een iets groter zwembad, zo eentje waar ook prille tieners zich nog in amuseren.

In ieder geval, ik heb al een paar keer stevig geweend in mijn leven. En dat kan ongelooflijk opluchten, je kan de dingen echt eens wegblèten.  Maar soms is het verdriet ook zo groot, dat wenen het alleen maar erger maakt. Ken je dat? Je moet zo hard wenen, dat je hoofd begint te bonzen en je ogen beginnen te zwellen. En je krijgt daar zo’n verschrikkelijke hoofdpijn van. (Migraine is er niks tegen – en volgens mij overkomt het vaker vrouwen dan mannen). Als je uiteindelijk in die huilbui in slaap valt (vraag me niet hoe, maar het overkomt me), dan word je daarna wakker met een heel erg zwaar hoofd en kilo’s prut in je ogen. Plastisch, je m’ excuse.

Ik heb geen zin om te vertellen wat er gisteren gebeurd is, maar het doet pijn. En toch ongeveer drie à vier uur lang, bleven de tranen komen. Als in een accordeonfile. Soms kan je weer even goed door rijden – soms ben je even droog. Om daarna weer je vier pinkers te moeten opzetten en hevig te remmen  - want het prikt weer in je ogen en uiteindelijk rollen ze weer over je wangen. En tegenhouden, dat gaat gewoon niet.

Vandaag is het eigenlijk nog niet veel beter. Het was niet het soort huilbui dat geholpen heeft. Er was ook eigenlijk niet iets wat echt kon helpen. Iets minipetieterig is vandaag genoeg om ze weer te doen rollen. Het mag gaan stoppen, ik zie er nu al uit als een kikker met ontstoken ogen. En dat is niet bepaald sexy.

Alsof sexy zijn, nu één van de bekommernissen  is. Tss.

Weg met dat schuldgevoel april 25, 2010

Awel ja, ik zou duizend dingen moeten doen. Mijn huis is een nest. Zowel op het gebied van rommel als op het gebied van stof en andere hygiëne. Niet dat Sien en Maria op bezoek moeten komen, maar toch ook niet van het soort dat ik hier nu mensen zou willen ontvangen. En ja, ik heb nog wat werk voor de Lunatics- rvb van sebiet. En ja, ik moet ook nog strijken. En ja, eigenlijk wil ik ook nog even sporten. Maar we hebben na een trouwfeest (van de beste vriend van de ex, later een verslag)  heerlijk uitgeslapen. En de middag hebben we heerlijk naast elkaar op bed in de zon doorgebracht. Hij met de Humo, ik met een boek.  In de zon, op mijn topterras. Tip: Schuif je bed onder een gigantisch raam en zet het open. Mmmm.  En dat was zo verdomd heerlijk. Dat ik ga stoppen met me schuldig te voelen en nog wat verder lezen. De nest blijft dan maar even de nest.

Zusterliefde I april 23, 2010

Ongeveer een half jaar geleden kreeg ik een mail van mijn zus. Of ze ergens half april vier dagen mocht komen logeren bij mij in Gent. Voor een schoolproject. Leuk dacht ik, dus ik zei ja.

Een paar dagen later bleek dat het niet alleen om mijn zus ging, maar ook om twee van haar vriendinnen. Drie pubers dus in totaal. Slik. Drie? Op zich geen gigantisch probleem, ware het niet dat mijn appartement piepklein is. Er is plaats voor twee mensen, maar zelfs dat is al krap. Na wat onderhandelen is de logeegroep gedownsized tot twee pubers. Nog steeds meer dan genoeg op 30 m².

Na een hevige sms-discussie maandagavond, zijn ze dinsdagavond met een glimlach aangekomen. Woensdagmorgen moest ik ze al alleen laten, want je kan moeilijk op je werk zeggen “Ik kom niet, want ik moet mijn zus in het oog houden.” Dat is blijkbaar geen geldige reden. Ik heb serieus met de schrik gezeten (want mijn zus is Miss Nonchalance), maar het is allemaal goed gekomen. Gisteren was er zelfs lekker gekookt toen ik thuiskwam. En ik heb me ook niet als de verantwoordelijke grote zus gedragen aan wie ze constant verantwoording moesten afleggen. Ik heb niet raar gekeken toen ze om 22u nog gingen joggen aan de Watersportbaan. En ik heb me niet afgevraagd wat ze daarna gedaan hebben. Dus ook goede punten voor mij.

Zolang ik mijn appartement terugkrijg in de staat waarin ik het in bruikleen gegeven heb, ben ik blij. En voorlopig ziet het er rooskleurig uit. Van mij mogen ze nog eens komen. Al zou ik de volgende keer wel graag hebben zus, dat je mijn zwart vestje niet stiekem in je zak foefelt, want ik doe dat zelf graag aan.

A new star is born! april 21, 2010

http://vimeo.com/10955993

http://dejeanzelf.posterous.com/het-is-ook-uw-vader-he

Hoe trots kan je zijn als plusmama? Ongelooflijk trots dus e! Klik op de link en zie de eerste reclamespot van de fantastische zoon van mijn lief. Ik ben zooooooooo fier. En het is niet van “mijn kind, schoon kind e ” – want technisch gezien, is hij helemaal niet van mij.  Maar toch, ik ben zo fier. Hij is niet alleen om op te eten, hij doet dat ook gewoon supergoed! (Zei ze compleet objectief)

Wanneer ben je ‘ervaren’? april 19, 2010

De ochtendstond heeft goud in de mond

Nee serieus,  hoe lang duurt dat voor ge echt ervaren bent? Ik word daar namelijk ongelooflijk gefrusteerd van, dat ik de laatste drie jaar alleen maar te horen krijg ‘dat ik nog niet ervaren ben’. Ok, na het eerste jaar kon ik dat nog geloven. Maar hoe lang moet ik nog ‘ervaring’ opdoen voor dat ik ‘ervaring’ heb – en het niet hebben van ‘ervaring’ niet meer tegen mij gebruikt kan worden?

Ik zit natuurlijk in een speciale business, dat besef ik zeer goed. De media, peoples, kei plezant maar bikkelhard. En toch, ik durf geweldig arrogant zeggen dat ik het redelijk onder de knie heb op die plaats waar ik nu zit – de redactie is dat dan. Op andere vlakken heb ik nog geweldig veel te leren (presenteren bijvoorbeeld). Maar ja, dat gaat toch ook niet komen door op de redactie te zitten? Ik ben nogal ongeduldig van aard en ik wil graag vooruit. Ik wil mijn droom elke dag doen en niet één dag per week.

Oh shit, ik klink nu als een gulzige, arrogante trut. Oeps. Dat heet ventileren denk ik. (En dat heeft eigenlijk wel deugd gedaan, fioew)

Ik heb eens gehoord dat het gevaarlijk is om over uw werk te schrijven. Maar ik bedoel het echt goed. Ik ben gewoon curieus, hoe lang ik nog onervaren ga zijn met drie jaar ervaring.

Stoute ijskar april 15, 2010

 

Soms zijn kinderen engeltjes. En soms wil je ze dan ook verwennen. Bijvoorbeeld als ze met de meest schattige Bambi-ogen vragen of ze na het eten ook nog een dessertje krijgen. Soms kan je dan gewoon niet weerstaan. Een situatieschets:

 Mano: “Krijg ik alsjeblieft een dessertje?” (even daarvoor had hij nog scherp opgemerkt: alsjeblieft is het magische woord he? 5 jaar maat, 5 jaar!)

 Papa tegen Sofie: “Ola…Spaans gebrabbel…”

Sofie met verschrikte blik: “Other language please, I don’t speak Spanish”

(nvdr: De papa is natuurlijk half Chileens en Spaans is de nogal eens de voertaal met de andere familieleden. Hij vergeet soms dat ik het niet spreek. Helaas is het ook een minder effectieve taal geworden om achter de rug van de kinderen te praten. Want zij spreken ondertussen ook redelijk goed Spaans. Integenstelling tot Sofie ja, die daarin voorbijgestoken wordt door de 3-jarige Nina, om maar iets te zeggen)

Papa schakelt vlot over naar het Engels, we bespreken dat de zoon een ijsje krijgt van de ijskar. Hij heeft een drukke draaidag morgen (daarover later meer) en is wel braaf geweest vandaag. Dus hij verdient het wel. We vertalen naar de zoon, op meesterlijke wijze.

De papa is een acteur, de zoon ook tegenwoordig en ik ben zelf een verdienstelijke “amateur” (over dit woord gigantisch veel discussie met het lief, maar soit). Dus het overbrengen van de boodschap gebeurde met het nodige drama. En Mano gaat daar geweldig in mee, heerlijk. We hebben kei officieel een deal gesloten. – Als je nu meteen een douche neemt en je pyjama aantrekt zonder morren, krijg je daarna een ijsje van de ijskar. En dan meteen na de ijskar tanden poetsen en braaf in bed. – We hebben de deal bezegeld met een speciale kruis-triple-handdruk, very cool.

Dat manneke heeft dus bijna een uur braaf met zijn pyjama en zijn schoenen aan zitten te wachten (schoenen aan, om sneller buiten te zijn als de ijskar zou komen, kwestie van ze zeker niet te missen). Die stomme ijskar is dus niet gekomen he. Grrr. Dan breekt je hart. Waarom komt die nu niet als je ze nodig hebt?

Enfin, we zijn dan maar naar de nachtwinkel gegaan, voor een Calippo Limoen. Goed dat er nog nachtwinkels zijn.

Die keer dat ik 150 meter verder moest en een stoere vrouw was april 14, 2010

 

Het volgende verhaal is niet voor gevoelige lezers. Het is namelijk een beetje vies. Een beetje heel vies.

Het begon zondagmorgen. Of allez, zondagmiddag, want we zijn wel een beetje lui als we zonder kind zijn. Ik ga nietsvermoedend naar de wc, lekker met een roddelboekje erbij. Gezellig. Je doet de nodige dingen: ten eerste doorspoelen, ten tweede eventueel de wc borstel gebruiken. Maar tot 2 ben ik dus nooit moeten komen, want bij 1 liep het al flink mis. De pot liep helemaal vol. Dan weet ge al dat er iets mis is. Het was verstopt. Echt officieel en al. En dat is kei kei kei vies.

Lichte paniek. Want het was zondag. En ik had geen wc-ontstopper in de buurt (en er zijn geen winkels open) en ik heb ook geen tsjoep. Je weet wel, een houten steel met rode rubberen frisbee. Dus. We wachten. Toch maar even wat wc-net gebruikt om eventuele geuren te neutraliseren. En dan een oplossing gezocht om toch de behoefte te kunnen doen.

Die is er vrij snel gekomen, in de vorm van mijn fantastische buurvrouw en vriendin K. Ze woont twee straatjes verder, ongeveer 150 meter schat ik. Misschien is het zelfs niet zoveel. Enfin, ik kon daar gaan als het dringend was. (Merci K, you are the best!)

Als je natuurlijk bij een vriendin naar het toilet gaat, bestaat het gevaar dat je daar nog even blijft hangen. Uhu. Een toiletbezoek duurde zondag dus gemiddeld anderhalf uur.

Gisteren heb ik me dan aan de ontstopping gewaagd. Want ik zou dat eerst zelf wel proberen, ik ben wel stoer he. Een kwartier aan het rek in de Colruyt gestaan om de juiste ontstopper te vinden, de instructies van ons moeke gevolgd en gewacht. En daarna water erdoor gegoten, veel water. En daarna alles gekuist. En weet je wat, mijn wc ziet er weer supernormaal uit.

 Maar grote boodschap, dat durf ik gelijk nog niet.

Hete doos versus frigo april 12, 2010

Mijn lief en ik, wij komen goed overeen. Grootste punt van discussie: slapen. Ten eerste heb ik een ander ritme (ik moet ook meestal een paar uur vroeger opstaan en dan wilt ge gewoon vroeger gaan slapen, tiens) en ten tweede ben ik ’s nachts een hete doos en het lief niet. U moet zich hierbij geen wilde dingen voor de geest halen, ik heb het ’s nachts gewoon heel warm. (Overdag daarentegen, heb ik het meestal veel te koud)

Ik zou niet liever willen dan winter en zomer met het raam wagenwijd open slapen, zodat er lekker veel frisse lucht binnen kan. En dan helemaal verdwijnen onder de donsdeken, met alleen het topje van uw neus boven dat dan ook helemaal koud aanvoelt. Hèèrlijk!

Maar niet dus, want het lief slaapt graag in de hitte. Echt, die zou zelfs de verwarming aanzetten om te slapen. Maar in die temperatuur slaap ik dus niet. Niet. En nachtrust is belangrijk. Ik kan dus ’s morgens echt geweldig slecht gezind zijn, omdat ik de hele nacht heb liggen zweten nadat hij ‘toevallig’ de verwarming was vergeten af te zetten (toen hij drie uur later ging slapen dan ik )

 Als de temperatuur voor mij goed is, heeft het lief te koud. Als het lief content is, lig ik heel de nacht te zweten. Moeilijk dilemma hoor. Want hoewel het lief ook geweldig hard snurkt en een andere interne thermostaat heeft, slaap ik toch veel liever samen dan alleen. Er gaan trouwens geruchten dat ik ook zou snurken, maar daar zou ik niet te veel belang aan hechten. Eerst zien en dan geloven.

 Enfin, om een lang verhaal kort te maken. In Gent heb ik stiekem al elke nacht het raam opengezet de voorbije week. En nog veel stouter, ik heb zelfs het winterdonsdeken al vervangen door de zomerversie. Maar sjjjt, niet zeggen he.