Feest mei 31, 2010

Wij hebben een feestweekend achter de rug. Want Mano is zes geworden. Dat betekent bijna eerste leerjaar, dat betekent geen kleuter meer, dat betekent dat de eerste puisten nabij zijn –  dat betekent dat hij stilaan echt een grote jonge wordt. Zucht. Wat gaat het snel. (Ik klink cliché, maar dat mag, want clichés zijn voor een goede reden clichés, ze zijn namelijk vaak kei waar)

Toen ik hem leerde kennen was hij een schattig ventje van 5 en nu is hij plots al 6. (Gelukkig nog steeds een schattig ventje.)

De grote festiviteiten begonnen zaterdagmiddag, met een groots verjaardagsfeestje voor de hele klas. (Want we willen toch niet dat er kindjes zijn die zich uitgesloten voelen?) Twintig kinderen in een binnenspeeltuin, die hebben dus de tijd van hun leven e. Mano hebben we bijna niet gezien. Hij scheen het ook geweldig normaal te vinden dat zowel mama met haar lief als papa met zijn lief broederlijk naast elkaar zaten. Terwijl dat toch niet zo evident is, zo bewezen ook de gezichten van sommige ouders die hun kinderen kwamen afzetten/ophalen en het allemaal wat bizar vonden.

Man, die heeft cadeautjes gekregen. Ik was daar niet goed van. Wat mensen niet geven om naar een verjaardagsfeestje van een klasgenootje te komen? Hallo?! Cadeaus van 20 of 25 euro zijn geen uitzondering. Ben ik ouderwets, niet mee of gewoon arm? Ik vind dat echt bijzonder veel. Het gaat toch om het samenzijn?

We hebben de cadeaus trouwens netjes verdeeld tussen mama en papa. (lees: Sofie moet nu heel dringend naar Ikea voor een nieuwe kast, want ons huis lijkt wel een speelgoedwinkel zonder rekken)

De zaterdag werd afgesloten met een mannenavond. Papa en zoon hebben samen een dvd’tje gekeken (een enge film, of wat had je gedacht?) en dingen gedaan die waarschijnlijk niet mogen van Sofie, zoals chips morsen in de zetel. Of zo. Ik hoop dat ze zich geweldig geamuseerd hebben.

En gisteren, de eigenlijke grote dag. Ballonnen op de stoel, een donut als ontbijt en daarna een volksverhuizing naar Waver. Waar ons moeke zo geweldig was om haar huis ter beschikking te stellen voor een bbq’tje. Ik had ook nog tiramisu gemaakt (waarvan ik pas in Berchem besefte dat die nog in Ekeren stond, that’s me), er was nog een cake, koffie en vooral veel gezelligheid. (Schoon)families die elkaar toch een beetje moeten aftasten, eindelijk eens samen zaten en konden ‘roddelen’ over hun kinderen die beslist hebben om verliefd te worden, kleinkinderen die heerlijk hebben zitten ravotten, een knappe man die het vuur op meesterlijke manier liet branden, hip hip hoera’s, lekker eten dat vlotjes naar binnen ging en veel warmte. Het was de zoete inval in de Bergstraat en dat maakte het geweldig plezant. Mijn lief en ik hebben daarna nog lang zitten nagenieten. Verwonderd over de hele dag.

En Mano, die heeft het weekend van zijn leven gehad. Maar wij eigenlijk ook wel.

Amai, gij hebt dikke billen. mei 28, 2010

Zal ik eens vertellen waarom ik op dieet ben gegaan? Ik had al 107 keer tegen mezelf gezegd: “Op maandagmorgen begin ik, dan gaan we er echt voor gaan.” Ik had het zelfs al op facebook gezet. Maat, dan is het officieel hoor.  Maar tegen dinsdagmiddag was ik het altijd al vergeten. Dieet? What? Why?

Ik weet niet meer precies wanneer, maar ik besliste ooit eens om een douche te nemen. Een mens moet af en toe aan zijn hygiëne werken. Toen ik eruit stapte, bleek dat de zoon zich in de badkamer had verstopt. Zich verstoppen en mij doen schrikken is één van zijn favoriete spelletjes. De badkamer is heel erg klein, dus ik had hem meteen gezien. Maar hij had mij ook gezien. En iets dramatisch opgemerkt.

Plots sprak de 5-jarige. Uit zijn mond rolde een zin die mijn leven (en vooral mijn lijf) zou veranderen: “Amai Sofie, gij hebt dikke billen”. Daarachter kwam de even pijnlijke zin. “Mijn mama heeft zo geen dikke billen hoor.”

- Ok, mijn lief was vroeger getrouwd met die mama. En ik ben niet jaloers of zo (meestal toch niet), maar dit vond ik er toch wat over. Ik voelde plots een lichte competitiedrang. Sofie, mijn plusmama met dikke billen. Nope, wasn’t going to be me. Ik ben niet echt heel jaloers, ik kan verbazend goed overweg met de ex maar ze mogen niet te veel vragen. Ze mogen vooral niet heel veel dunnere billen hebben dan ik. Dames, jullie begrijpen mij? Of ben ik geweldig oppervlakkig en gaat het alleen maar over mijn geweldige binnenkant? Whatever, ik was toch al te dik. Alle redenen zijn goed.-

Het kind was trouwens geschrokken van mijn reactie. Hij zag hoe hard die bewuste “dikke billen zin” was aangekomen. Hij begon meteen mijn pluspunten in de verf te zetten. Hij heeft prompt een dikke knuffel gekregen.

* Ondertussen, bijna drie maanden later*

Ah ja, we zijn vermagerd. Stevig. En blijkbaar valt dat mensen pas echt op als het ook in uw gezicht te zien is. En dikke billen, die heb ik nog altijd. Zo ben ik namelijk gebouwd. En ja, er was dat moment waarop de ex van mijn lief zei.:“Amai, jij bent serieus vermagerd.”  Uhu.

PS: Nu er al een pak minder Sofie is en Mano mij steevast nee ziet zeggen tegen ijsjes, snoepjes, chips en andere lekkere dingen, is hij van gedacht veranderd. “Sofie, jij hebt echt geen dikke billen meer hoor”. “Neem toch een snoepje, je moet niet meer op dieet zijn”. (Hij begrijpt vrouwen nu al, sommige mannen kunnen dat decennia later nog altijd niet…Goed bezig Mano!)

The Crumbs mei 27, 2010

Er was eens een meisje dat op improtraining bewonderend zat te kijken naar de trainer. Hij was wereldkampioen en bijzonder goed in wat hij deed. Het meisje deed maar wat, zette haar eerste stapje. Bij de pint achteraf, zaten ze om de een of andere reden naast elkaar.

Er was eens een avond waarop alles kouder en warmer werd, een nacht die een ochtend werd zonder dat ze het beseften en een langverwachte kus die alles zou veranderen.

Er was eens een man die heel erg goed was in zijn vak. Die eigenlijk niets liever wilde dan elk uur van de dag ergens op een podium te staan. Afgewisseld met blikken en kussen van het meisje, maar vooral vol energie van de impro-vibe.

Er was eens een avond waarop alles samenkwam. Waarop het meisje zag wat impro is en kan zijn, als de beste van de wereld op het podium staan. Ze wist dat ze moest zwijgen toen ze eigenlijk naar huis wilde omdat de nacht korter en korter werd. Ze voelde hoe belangrijk deze improv was. In English, it’s improv.

Er was eens een nacht dat ze verstrengeld in slaap vielen. Het meisje en de man. Uitgeput, maar ook heel vol van alles. De man had samen met zijn vrienden en vrienden het podium gedeeld. Het meisje had gekeken, gevoeld en ook wat licht gemaakt. The Crumbs waren in het land, waardoor de man even in een ander land was.

* The Crumbs is een Canadese improgroep. Stephen en Lee, twee brokken fantastisch improgeweld.

De brooddoos mei 26, 2010

Ik was al bezig met gezondheid, maar sinds het hele dieetgedoe is het nog erger. En wat je voor jezelf wil, wil je ook voor je gezin. Ik probeer er dus voor te zorgen dat ook de zoon een gezonde maaltijd voorgeschoteld krijgt. Niet gemakkelijk, want door onze huiswissel is het moeilijk om een gevulde koelkast te houden. Een diepvries hebben we jammer genoeg alleen in Gent. En we hebben een verschrikkelijk druk en onregelmatig leven. Nog lastiger dus. Maar we roeien met de middelen die we hebben.

Het begint allemaal bij een gezonde brooddoos. Het is zo gemakkelijk om daar boterhammen met choco en koeken in te stoppen, maar daar doen we niet aan mee. Dus ik sta vanmorgen redelijk vroeg op (6u40) om voor een lekker ontbijt en vooral een gezonde brooddoos te zorgen . (Ook om mezelf op mijn gemak klaar te maken, maar ik dramatiseer graag). Ik schil de komkommer, was de kerstomaatjes (daar is hij gek op), zoek het juist doosje (wat een hele onderneming is bij het lief, waar ik nog steeds niet alle kasten doorgrond heb – hij heeft gewoon bijzonder weinig huisraad – opent mogelijkheden om naar mijn lievelingswinkel te lopen natuurlijk – ik droom al weg naar een Ikeabezoek – mmm, ik dwaal af). Ik maak tussendoor ook nog even voor mezelf een slaatje en twee shakes (leve de blender!). Bottom line: ik steek dus echt mijn werk in een lekkere en supergezonde brooddoos.

Ik ben zowaar fier op mezelf. “Toch goed bezig Verschueren”, denk ik nog.

Om dan twee minuten later te beseffen. Dat het woensdag is.

Die dag waarop brooddozen helemaal niet nodig zijn.

Smelten mei 24, 2010

Ik haat de zon. Als ik moet werken en daardoor verplicht binnen zit. Als het echt veel te warm is, er geen water in de buurt is en het voelt alsof mijn hoofd gaat smelten. Als ik ergens ben zonder zonnebril en daardoor instant hoofdpijn krijg. Vandaar trouwens de collectie van 25 Flair-zonnebrillen die rondslingeren in drie handtassen, auto en halkast. Ze kosten nog geen 3 euro (geen hartzeer als je er per ongeluk op gaat zitten), ze doen hun job en zien er redelijk fashionable uit (hallo, het is de Flair). Ik draag trouwens altijd een zonnebril in de auto. Ja, ook in de winter als het regent en grijs is buiten. Als ik dan mensen aan de lichten tegenkom, denken die vast: “Die is ‘tegen de kast gelopen’ en probeert het te bedekken met een zonnebril” – of – “die heeft een ooglift gehad en verbergt haar ogen nog even onder een zonnebril” (alhoewel, dat laatste strookt niet helemaal met mijn Opel Corsa, dat is eerder iets voor een BMW of zo, toch?). Nu ja, de waarheid is een pak saaier. Ik ben gewoon hypergevoelig aan licht op mijn ogen. Ik haat de zon als er geen gordijnen zijn. Ik haatte de zon ook omdat ze altijd kei hard begon te schijnen als ik moest blokken, maar gelukkig zijn die tijden voorbij.

Ik ben verliefd op de zon. Zoals afgelopen weekend. Toen ik soms tijd had. Als het enigszins kan, probeer ik bij deze temperaturen naar de Blaarmeersen te hollen. Ik begrijp dat er mensen zijn die niet houden van de drukte en een Blankenberge-gevoel krijgen. But I love it. Ik vind het ongelooflijk geweldig dat er een strand achter mijn hoek ligt. Een strand met bovendien water, glijbanen, volleybalnetten en redders in strakke pakjes. Ik vind het heerlijk om de zon op mijn snoet te voelen, terwijl ik met vriendinnen in bikini lig bij te praten. Terwijl er mensen passeren die denken dat kreeftroze in de mode is, mensen die zwarte nylon kousen dragen (echt gebeurd!), tieners die zo ongelooflijk verliefd zijn dat ze elkaar geen drie seconden loslaten, terwijl er lekkere brokken langslopen en minder lekkere. Terwijl je soms depri bent omdat er een topmodel passeert. Wat eigenlijk geen probleem is, want twee minuten later denk je al bij een volgend passerend ‘model’ dat we er eigenlijk best ok uitzien. En dat het zand overal kruipt waar het niet moet zijn, dat nemen we erbij. Dat is ook opgelost met een douche. (Waarna je trouwens heerlijk geurende aftersun kan smeren, mmm)

Ik hou van warme zomeravonden, waarop je geheel onverwacht de bbq aansteekt bij je geweldige buurvrouw en een superlekker geïmproviseerd etentje houdt, waarop je ‘s avonds met je lief nog even naar de Blaarmeersen wandelt voor een romantische duik. Waarop het niet nodig is om drie truien en een jas mee te zeulen, omdat het wel eens koud zou kunnen worden. Waarop je de warmte kan ruiken.

Ik heb de warmte geroken, ik heb de zomer gevoeld, ik heb de zon omarmd. Van ontspannen en deugd doen, dat was het. Heerlijk.

(En dat we vandaag moeten werken terwijl de rest van de wereld nog een dag vakantie heeft, dat vergeten we even)

(En dat buurvrouw K. die hier al langer woont dan ik, de Blaarmeersen nog nooit gevonden (!) had, dat durf ik niet te vertellen. Hoe hilarisch dat ook was)

Sex and the City, at work mei 21, 2010

Op vrijdag is de sfeer sowieso al uitgelaten op Nostalgie, maar vandaag waren we helemaal losgeslagen. We hebben binnenkort een Sex & The City wedstrijd en daarvoor moesten er Sex & The City foto’s getrokken worden – Uhu. Soms is mijn werk zo cool – Ik had mijn halve kleerkast meegebracht, er circuleerden tonnen make-up en je struikelde bijna over de hoge hakken.  En iedereen keek zijn ogen uit. Vier giechelende vrouwen in de toiletten, trying to be Samantha, Miranda, Charlotte en Carrie. En daarna door de gangen van het hele gebouw.  Mannekes, wat was me dat!

Maar we hebben ons geweldig geamuseerd. Nostalgie, dat is pure girl and fashion power. Daar zijn nu meer dan genoeg bewijzen van.

Het resultaat zie je op www.nostalgie.eu en hier….

Klusjes mei 20, 2010

Ik kan mijn mannetje staan, uiteraard. Ik heb 7 jaar alleen gewoond. Mijn familie schrikt trouwens nog altijd als ze ontdekken dat ik soep kan maken (hallo!). En als ze in Gent op bezoek komen, hebben ze nog altijd de neiging om te zeggen “We zullen iets gaan eten, dan hebt ge ook eens echt eten.” Hihi, ik kan redelijk goed koken, maar ik laat ze in hun waan, want niet moeten afwassen is wel fijn natuurlijk.

Ik heb ook minpunten. Handig ben ik nooit geweest. Ik heb mijn appartement zelf geschilderd ja, en het is wat je noemt ‘artistiek’. (lees: niet overal recht en gelijkmatig). En ik heb alles zelf ingericht en bijna alles zelf in elkaar gezet met de handleiding van Ikea (alleen het bed was wat te groot en bij de zetel heeft mijn collega K. geholpen – we hebben nog altijd een vijs over). Ik ben vooral niet handig omdat ik lomp ben. Het is voor mij ronduit gevaarlijk om klusjes te doen. Als ik niet op de spoed wil belanden, moet ik hulp vragen. Bepaalde dingen beginnen nu toch redelijk precair te worden, dus bij deze.

1. Het is donker in de badkamer (die geen ramen heeft, dus ja, de ganse dag). Het licht werkt(e) met een touwtjesmechanisme. Ge kent dat wel, mensen hadden dat vroeger in het midden boven hun bed. Een touwtje ipv een schakelaar. De zoon vond het geweldig leuk om niet rustig te trekken maar met het touwtje te gooien. Resultaat: het mechanisme is kapot. Als je op het toilet zit ben je verplicht om de deur wagenwijd open te zetten, anders vind je het wc-papier niet terug.

2. Nog in de badkamer: geen douchegordijn. Een jaar geleden is het hele ding naar beneden gekomen. Ik heb nieuwe buizen om op te hangen en het douchegordijn ligt al maanden klaar. Maar boren, dat durf ik niet. Douchen zonder douchegordijn heeft trouwens 2 gekke bijwerkingen: je bent verplicht jezelf helemaal naakt in de spiegel te bekijken (want ik sta meestal naakt in de douche, edoch, gevaarlijk als je een vrouw bent) – na het douchen lijkt de badkamer op een zwembad. Logisch.

3. Ook het licht in de slaapkamer is kapot. De lichtbron is boven het bed. Ik kan daar dus geen stoel of iets anders opzetten om er aan te kunnen (want dan valt ge om, deuh). Ik heb dus echt een groot mensexemplaar nodig om dat draadje er weer in te stoppen. Ik heb het ooit zelf gedaan met een ladder, maar toen stond het bed er nog niet.

Er is nog. Dat de lampedaire in de living na anderhalf jaar nog niet ophangt, daar zwijg ik over. En dat ik al twee winters geen chauffage heb, daar zaag ik ook niet over. Dat is deels de schuld van mijn eigen koppigheid en grotendeels van mijn huisjesmelkende huurbazen. Ik zeg daar niks over. Maar in het donker zitten, dat is echt onhandig.

Het lief zegt al ongeveer maaaaaaaaaaanden dat hij het allemaal in orde gaat brengen. Maar komt het ervan? Nope. Ik verdenk hem van zware bluf. Hij kan eigenlijk helemaal niet klussen of zo. Dus als er andere mensen zijn die mij even willen komen assisteren bij het weer licht maken van al die donkere ruimtes. Ik ben er klaar voor.

Romantiek, try again. mei 18, 2010

Love is in the air

Als mijn lief in gang schiet, is het ook direct serieus. En werkt hij meteen tien dagen achter elkaar. En houdt hij zich ook compleet niet aan de 8-uren regel. Geen probleem, ik moedig dat aan.

Maar uiteraard zijn daar wel een paar consequenties aan verbonden. Ik ben het ganse weekend alleen geweest met de zoon (wat trouwens heel leuk was) en wij (het lief en ik) hebben elkaar bijzonder weinig gezien. Een nachtzoen en een ochtendzoen of alleen ’s nachts een trap om het deken terug te krijgen, dat was het soms maar. Of een lief telefoontje ergens tussen twee dingen door. Maar druk dus.

Ik werk ook nog altijd full-time (of meer), er zijn twee huishoudens die mijn aandacht vragen (wat dat betreft, geen aanrader, dat co-huisschap), Mano die recht heeft op zijn portie aandacht, beslommeringen. Je kent het wel.

Dus, toen hij gisterenavond voor het eerst niet moest werken, hebben we bewust tijd voor elkaar gemaakt. Want volgens de boekskes is dat kei belangrijk. Er was zelfs een afspraak: we zouden echt iets romantisch gaan doen. Het lief was belast met uitzoeken wat binnen het budget en de tijdspanne paste. Ik zou gewoon volgen. Kei goed plan.

Het lief had alles professioneel uitgezocht, openingsuren en zo. Jja, wij gingen echt mega-romantisch doen. Op de minigolf. U lacht misschien, maar samen balletjes door windmolens slaan en over bergjes en door buizen, dat kan ongelooflijk romantisch zijn. En dat heerlijke competitieve element zorgt toch voor de juiste vibe? Ik zag het helemaal zitten. Dus wij naar de minigolf. En hoe goed het lief ook gekeken had naar de openingsuren (yeah right), dat spel bleek miraculeus gesloten te zijn. Geen minigolf, geen romantiek.

Maar ik heb wel kei hard gelachen.

PS: Bij nader inzien is romantiek misschien toch niet zo forceerbaar.

PPS: Met een comedian als lief is bijna alles uiteindelijk wel grappig. Een mens zou denken dat ik al een stevig 6-pack heb hangen van al dat lachen.

 

Tja mei 16, 2010

Af en toe zegt de zoon ‘s morgens: “Ik heb heel erg hard gezweet deze nacht”. Dat betekent dat hij in zijn bed heeft geplast. Hij is 5, niks om ons zorgen over te maken. Het gebeurt ook maar heel af en toe. Ik zeg ook altijd, je hebt pipi gedaan, maar dat is niet erg. We gooien dat gewoon allemaal in de wasmachine. En uiteraard, zet ik hem altijd vlak voor het slapengaan nog op het toilet. Gemiddeld heeft hij dit ongelukje 1 keer per week, maar de laatste maand was helemaal droog.

Vannacht was de papa niet thuis, wegens spannende nachtopnames. De afspraak is dan, dat de zoon mee in het grote bed mag slapen. Hij vindt dat geweldig, en ach, het gebeurt maar af en toe, dus waarom niet? Bovendien vinden mama’s en papa’s dat ook stiekem wel heel gezellig. Hij dus in het grote bed, en u voelt hem al komen natuurlijk. Ik werd vanmorgen wakker met: “Sofie, ik heb goed nieuws en slecht nieuws” (en blote billen, de broek was al uitgespeeld). “Het slechte nieuws is, ik heb heel hard gezweet deze nacht. Het goede nieuws is, dat het al droog is.”

En ergens had ik zo’n voorgevoel, vreemd e.

PS: Leve de fantastische Samsung wasmachine!

Grote schoonmaak mei 14, 2010

Toen ik daarnet het drukknopje van mijn portefeuille niet meer dicht kreeg en het overduidelijk niet van het uitpuilende geld was – jammer, dat was fijn geweest – besefte ik dat er iets moest gebeuren. Een grote portefeuille-lente-schoonmaak. Wat heb ik allemaal gevonden:

*Onmisbare kortingkaarten: Delhaize-plus, Colreyt extrakorting, Carrefour bonus, Ikea Family (worden allemaal zeer veel gebruikt. Ik pluis namelijk alle kortingen uit, want het leven is te duur).

*Andere onmisbare plastic dingen:

-           bankkaart (logisch tiens, wordt zoveel gebruikt dat de nummerkes er zelfs bijna af zijn, misschien moet ik aan mijn bankier eens een andere vragen, hint Uncle J)

-          KBC-verzekeringskaart: stel u voor dat ik iets voorkrijg en ze willen me alleen behandelen als ze weten dat ik verzekerd ben (kijk ik te veel naar Amerikaanse ziekenhuisseries? Probably). In dat verband trouwens: altijd schoon en proper ondergoed aandoen, ge weet maar nooit.

-          SIS-kaart: evident

-          Health City Members card: ah ja, anders geraak ik niet binnen en dat is redelijk belachelijk als ge met uw sportzak klaar staat

-          Bibliotheekkaart Gent (niet zeer veel meer gebruikt sinds het diploma binnen is, maar trotse Gentenaar en lezer, ik ga snel weer, beloofd)

*Mogen misschien in een apart zakske in mijn sjakosj (al moet ge daar mee opletten als vrouw, want ge wisselt al eens van sjakosj – aangepast aan de outfit. En ge zult maar zien dat ge just dan iets nodig hebt dat in die andere sjakosj zit. Grrr, ongeveer al 3000 keer voorgehad): klantenkaart Esprit, Springfield, Gamma, ICI Paris XL, Yves Rocher, pizzeria Prima Donna (aargh, die studententijd), bloemenwinkel in het ouderlijke dorp, Cassis, Lola&Liza en een paar garantiebewijsjes

*Kan ik niet onderuit: rijbewijs (ik wil zo graag eens tegengehouden worden en moeten blazen, want ik drink namelijk nooit, hint smurfen), bloedgroepkaart (ik ben een O positiefje), identiteitskaart (schrijf in agenda: vervalt over 14 dagen, dringend een nieuwe gaan halen – kunnen ze niet wachten tot in de zomer als ik wat gebronzeerder ben voor de pasfoto?)

*Rommel: klantenkaarten waarvan ik niet meer weet waarvoor ze dienen – bibliotheekkaart OLV Waver, wegens al minstens 10 jaar niet meer geweest – een oude VISA-kaart (geeft trouwens een heerlijk gevoel om die kapot te doen, redelijk taai by the way)

*To keep: kaartje van mijn lief en eentje van mijn goede vriend Nico (“Ah Sofie, blijf aub bij ons!” – dat zou u ook niet kunnen wegdoen e?) – cash en maaltijdcheques – mijn zwemkaart (ik heb nog vier beurten staan aan studententarief, moeten we van profiteren) – en de anticonceptie (want een baby zit nog niet in de planning voor 2010)

En ik heb nog kei veel bonnekes van den Bal (waar de Lunatics iedere dinsdag spelen), gele klevers van de mutualiteit en mijn eigen kaartjes (dat is kei professioneel maat)

Wat hebben we geleerd?

-          Wij zijn niet goed in weggooien

-          Vorige week 10 postzegels gekocht, 2 gebruikt, 8 mysterieus vermist

-          Misschien toch ook eens achter een nieuwe portefeuille kijken, want deze heb ik ooit nog eens gekregen van mijn ondertussen ex-schoonmoeder. Of is dat geen probleem om die cadeaukes schaamteloos te houden?