Dit was mijn 2010 december 31, 2010

– gesprokkeld uit herinneringen aan eigen blogmateriaal

 

 

Het was nochtens geen jaar om in te kaderen...

 

In januari zag het er allemaal heel mooi uit. Het ex-lief en ik hebben rustig onze plannen uitgeschreven, onze voornemens, onze dromen. En we zouden die allemaal waarmaken in 2011. Het is niet gelukt. Het ex-lief heeft de droom kapot gegooid en doet ook niet echt zijn best om de andere goede voornemens waar te maken. Maar vorig jaar in januari, samen met de pluszoon de feestdagen doorbrengen, was heerlijk.

In februari was ik jarig, ik ben een Valentijntje. Een prachtige serenade aan het balkon gaf me vleugels. Ik was niet meer zo bang van dat getal, want 26 worden vond ik moeilijk. Dichter bij de 30 dan bij de 20. Maar vol liefde moest het lukken. Het prachtige gedicht dat hij toen voor mij geschreven heeft, moet ik echt eens van de frigo halen.

In maart ben ik begonnen met deze blog. Ik zal niet zeggen dat het mijn leven veranderd heeft, maar het geeft me wel echt veel plezier. Ik hou van schrijven, wat een verrassing was. Ik zag mezelf altijd als een babbelwater – een vrouw van het gesproken woord – maar schrijven geeft me echt voldoening. En alle reacties hier nog meer.

In april werd het een beetje moeilijk bij de impro. En daar heb ik van afgezien. Stom misschien, maar mijn totem bij de scouts is nu eenmaal gevoelige citta (wat een of andere boomklever is). Ik ben een emo-kip (Of een emo-boomklever dan misschien). Was het thuis allemaal heel erg gezellig. Een supergezinnetje.

In mei ben ik op dieet gegaan. En het is nog gelukt ook. Al is het een meerjarenplan. Dit jaar zes kilo kwijt, volgend jaar nog een keertje. Alles op het gemak, met de bedoeling om vooral mijn hele leefwijze om te gooien zonder dat het pijn doet. Verder een leuke tijd gezinstijd, met een jarige pluszoon. En lentekriebels.

In juni is er een bom ingeslagen in de familie. Mijn lieve, lieve oma. Een hersentumor. Een deadline. Onherkenbaar. Turmoil in my heart. Ze houdt het al langer vol dan voorspeld, maar ik vind het nog altijd heel erg moeilijk. Er was nog een andere bom, maar dat is ondertussen een gezond boeleke.

In juli was er eindelijk vakantie. Zon. Gentse Feesten. Maar ook een heel moeilijke tijd op het werk, waarbij ik mezelf echt serieus ben tegengekomen. Twijfel, onzekerheid. En ook een jubileum. Een jaar samen. Het leven lachte ons toe, dacht ik toen, we gingen er echt voor. De moeilijke tijden zouden ons niet klein krijgen. Wat was ik naïef.

In augustus ben ik naar Spanje geweest. Echt op vakantie, wat jaren geleden was. Heb ik me herbrond en tegelijkertijd klappen gekregen op het werk. Moeilijk als je persoonlijkheid en je werk redelijk zo samenvallen. Beseffen dat je niet zo volwassen bent als je wel denkt dat je bent. Maar ook gewoon een vakantiegevoel. En zomerse liefde.

In september heb ik me er bij neergelegd. Werd het thuis moeilijker. Heb ik mijn best gedaan. Maar waren er ook geweldig veel fijne momenten. Was er het hele speciale moment van het eerste leerjaar. De pluszoon maakte een grote sprong en wij sprongen mee.

In oktober was het soms hard. Veel werken, veel gehol, veel stress. Waren er mensen die mij vertelden dat ik er niet gelukkig uitzag. Moest ik mezelf soms verder sleuren. Maar alles in liefde.

November begon geweldig. Voor de allereerste keer een televisiespot ingesproken, een leuke nieuwe weg. Vol goede moed over de moeilijkheden in het leven. Vol goede moed in de liefde. Signalen van het ex-lief dat het beter zou worden. En dan plots – out of the blue –  een steek door mijn hart. Alles kwijt, mijn hart in duizend kleine stukjes. Scherven, die prikken en niet altijd gelijmd kunnen worden. Beseffen dat ik nu geen plusmama meer ben, dat ik dat fantastische jongetje niet meer wakker maak, naar school breng en weer ophaal. Het leven volledig herprogrammeren. Klote, dat is het it. Maar wel leuke nieuwe energie op de impro en op het werk. Vreemd, die slingerbeweging.

In december ben ik gewoon blij dat dit jaar voorbij is. Het heeft me weinig goeds gebracht, het heeft ook vrienden van mij onnodig veel leed gebracht. Het leven kan zo verschrikkelijk wreed zijn. Maar het is ook een maand die me stilaan een beetje rust brengt, weg van de moeilijkheden. Een fantastische tijd op Nostalgie. En vooral, het is het einde van 2010. Dat op zich is al geweldig.

 

En wat 2011 dan wel mag brengen, daar moet ik nog eens over nadenken. Ik heb een stevige wishlist, maar ook al wel geleerd dat je de dingen gewoon moet nemen zoals ze komen. Dus, laat maar komen.

Dat ik trots ben december 30, 2010

En wel om verschillende redenen:

• Ik heb een afspraak gemaakt bij de huurdersbond
• Ik ben naar een kachelwinkel geweest (waar het verdict was: een nieuwe topverwarming kost me 700 euro) – dat doet trouwens geen afbreuk aan de fantastische zoektocht van H. van M. Hij heeft een gratis tweedehands kachel voor mij gevonden, maar ik ga toch ineens voor de beste oplossing gaan (ook al is dat de duurste)denk ik. Maar H., ik zie u graag en merci!
  
• Ik heb zelfs gebeld naar de krenterige huisbaas, om de juiste procedure nog eens na te vragen. Het zijn geen gewillige en goede mensen, dat is zeker. Misschien zijn het zelfs huisjesmelkers.
• Ik heb me gerealiseerd, na vreemde confrontatie, dat het ex-lief helemaal geen goede man voor mij was
• Ik heb – voor mij persoonlijk – de mooiste job van de wereld
• 2011 is een nieuwe start en het kan alleen maar beter worden

Eigen stoef stinkt, I know. Maar af en toe kan dat ook gewoon eens goe rieken. Neh.

Oh oh radio december 29, 2010

Ik ben verliefd. Ja. Niet op een man (ook niet op een vrouw, als u zou panikeren). Gewoon op de radio. Op mijn werk.

Vanmorgen ben ik onmenselijk vroeg opgestaan (4u30 – des nachts, als we zeggen). En op dat moment was ik al zeker 25 keer wakker geworden om te checken dat ik toch zeker niet te laat was voor deze belangrijke dag. Ik was namelijk doodzenuwachtig. Het is alweer een tijdje geleden dat ik aan de knopjes zat en het helemaal alleen heb gedaan. Niet aan de verkeers- of nieuwsmicrofoon. Maar als de presentatrice. (Klinkt zo echt he?)

Vanmorgen was de eerste van mijn ochtendmarathon. Tot en met 7 januari presenteer ik elke (ook de ochtend van 1 januari ja )  ochtend tussen 7u en 9u De Nostalgie 1000 Warming Up. Ik warm de boel op in de ochtendspits, daarna nemen collega’s het over met elke dag een andere Top 100.

New Wave, Black, Fuif, Kater, Belgo, One Hit Wonder, Album, Film, Dance Classics en de Ultieme Top 100 gaan passeren. U kan dus maar beter luisteren.

Zucht. Radio.

Ik weet niet of u dat beseft, maar ik zeg al jaren: “Later wil ik bij de radio werken en een programma presenteren”. Dromerig, zweverig, denkend dat het nooit zou gebeuren. Want bij de radio, dat willen zoveel mensen en daar zijn zo weinig plaatsen. Uhu.

En op een dag word je wakker om 4u30, vertrek je naar je werk  om even tien dagen lang de ochtend te presenteren.

Kan iemand even in mijn arm knijpen alstublieft?

Ge kunt er nooit genoeg hebben december 26, 2010

Er is iets wat mij bijna altijd gelukkig maakt: schoenen. Ik geef er nooit groot geld aan uit, het is mijn hobby om topschoenen te vinden voor een klein prijsje. Want ik heb graag veel schoenen. Een outfit kan volledig veranderen door de schoenen waarmee ge het combineert. En ge moet toch lage, hoge, halflange, lange, zwarte, bruine en anderskleurige botten hebben. Op zijn minst. En wat is een vrouw zonder pumps? Of een stevige schoen voor onder een jeans? Allez ja, laten we duidelijk zijn, ik heb ze allemaal echt nodig. Eigenlijk heb ik er zelfs nog veel meer nodig, om nog schoengelukkiger te worden. Maar dan moet ik wel eerst een plaatsje vinden, want deze geraken al niet meer in de kast..

En dit zijn alleen de exemplaren die ik heel veel aandoe...

Iets wat me dan weer erg ongelukkig maakt, is alleen slapen. Een absolute bloedhekel heb ik daaraan en het blijft elke avond opnieuw heel erg moeilijk. Om het slapengaan een beetje makkelijker te maken heb ik mezelf dan ook een slaapspeelgoedje gegeven. En nee, geen pikante dingen, dat zou ik namelijk nooit op mijn blog durven te zetten heb ik uiteraard niet, deuheu.. Gewoon een stel prachtige nieuwe lakens:

My own blue lagoon

Geef toe, daar zoude nu toch gewoon willen gaan in liggen? *

 

 

*Als u een goede CV en motivatiebrief doorstuurt, kan daar over gepraat worden.

Een auto op 10 cm, een beek op 20cm en een halve meter sneeuw

Ingesneeuwd, voor de eerste keer in mijn leven, echt officieel ingesneeuwd. Ik ben de hele week voor Nostalgie op tour geweest en vrijdag moest ik in Leuven zijn. Een goede vriendin van mij woont vlakbij in Bertem, het was dus een topplan om er een logeerpartijtje van te maken.

We hebben lekker gegeten (K is een culinair wonder), kerstcadeautjes ingepakt en uitgebreid bijgepraat. En superheerlijke cheesecake gegeten (think Ben&Jerry’s maar nog veel lekkerder). Toen we na veel uren gebabbel des nachts naar de bedstee trokken, waren we ons van geen kwaad bewust.

De volgende ochtend kreeg ik lichte argwaan, toen ik de wielen van de auto niet meer zag, omdat de sneeuw zo hoog lag. Maar ik was niet echt in paniek. Ook niet toen bleek dat er geen bussen meer reden. Zelfs niet toen ik tot aan mijn knieën in diezelfde sneeuw zakte. Ik dacht eerder, allez seg, zoveel sneeuw, ik ben precies op vakantie in Oostenrijk. Gezellig en al.

Het begon pas echt toen ik probeerde te starten. En te bewegen. Vast. Zo vast als ritssluiting die kapot gegaan is. Of een twee emmers die ge nat in elkaar hebt gestoken. Zo vast dus. We hebben sneeuw geschept, geveegd, geschept, geduwd, getrokken, voorbijgangers zijn komen helpen. Ik heb gepatineerd (rrr, heerlijk gevoel) en uit-eind-elijk ben ik weggeraakt. Na ongeveer 3 kwartier bevrijdingswerk.

Maar daarmee was de kous niet afgelopen, want K woont in een dal. Ik moest dus nog omhoog, ik moest draaien, ik moest een beetje naar beneden. Dat was elke keer genoeg om opnieuw vast te zitten. Ik geloof dat lieve mensen mij zes keer hebben moeten duwen. En ik heb zelf ook nog drie auto’s helpen bevrijden.

Het hoogtepunt was toch wel de oudere man die zijn auto in tweede zette, uitstapte en de buurt liet duwen. Hij begreep niet dat het nodig was dat hij er nog in zat en gas gaf. Of misschien was het hoogtepunt de solidariteit die bij mensen op gang komt als het sneeuwt.

Het dieptepunt was toen ik vastzat met links van mij een auto op 10 cm en rechts een beek op 20cm.En ik bijna pipi in de broek deed.

So this is Christmas december 25, 2010

And I hate it. Dit was nog maar mijn tweede kerstavond ooit zonder lief, de vorige heb ik een paar uur zitten wenen op de trap. Ik was vastbesloten om het deze keer beter te doen. Ik heb het echt geprobeerd, om een vrolijk gezicht op te zetten. De helft van de avond is het me zelfs nog gelukt. Maar toen niet meer.

Het begon redelijk goed, met allemaal fijne cadeautjes. Wij trekken altijd namen en daar moet je dan een cadeautje voor kopen. Ik heb een mixer gekregen (jeej, ideaal om je verlanglijstje op je blog te zetten), wat super is. Maar er hoort ook altijd een gedichtje bij. De persoon die mij getrokken had, had er werk van gemaakt. Een dossier met geschikte mannen (uit roddelboekjes geknipt) en een verlanglijst waaraan ze moeten voldoen. Samen met evaluatieformulieren, voor na elke date. Op zich echt heel erg grappig, maar het was te vroeg. Toen brak er iets in mij.

Ook oma, die er wel was maar er weer zo slecht uitziet. Ze is zo mager, aan haar benen hangt minder vlees dan aan mijn armen. Het besef dat het de laatste keer is dat ze erbij zal zijn. Het besef dat de kleinste klein- en achterkleinkinderen die ze nu in haar armen heeft, geen herinnering meer van haar zullen hebben. Het besef dat er niemand meer boven deze bende staat, dat de echte lijm binnenkort gaat wegvallen. Er brak weer iets.

En toen vielen er wat woorden over mijn verwarming. Ik weet dat ik die moet maken, maar ik heb er even geen energie voor. Ik kan het niet meer, alles alleen doen. Alleen in mijn bed kruipen, alleen er weer uitstappen. Elke dag opnieuw, alles alleen moeten doen. Het besef dat het een kerstmis is zonder de zoon. Zonder het lief. Zonder mijn gezin dat nooit meer terugkomt. Toen brak het helemaal.

Ik ben gevlucht en ik denk niet dat ik vandaag uit mijn bed geraak. Tenzij er een kerstwonder gebeurt, but I doubt it.

Brr rrr…rrrr… december 22, 2010

Dat het koud is in mijn hart, dat kon u hier al lezen. Maar ook met de rest van mijn lichaam is het temperatuursgewijs niet bijzonder goed gesteld. Dat komt omdat het winter is en ik die zonder chauffage probeer door te komen.

U hoeft niet meteen beginnen te roepen, het is ook mijn eigen schuld. Ik woon op een heel klein, supergezellig en goedkoop appartementje in hartje Gent. Ik woon hier supergraag, maar er zijn wat mankementen. Het is oud, niet goed geïsoleerd en nog minder verwarmd. Ik heb een hal, slaapkamer, badkamer en living/keuken. Maar alleen dat laatste is verwarmd, of was verwarmd. Er staat hier een heel oude gaskachel, die drie winters geleden wat raar begon te doen. (Op het moment dat ik hier kwam wonen)

Eerst was er een vieze geur, daarna prikkeling aan ogen en neus. Het ding dan maar afgezet en geklaagd bij de huisbaas. Die liet me prompt weten dat het niet zijn probleem is. De kachel is losstaand, als ze kapot is moet ik ze maar zelf laten maken. Nu, ik ben nogal koppig en vind niet dat ik huur betaal om dan zelf de verwarming te herstellen. Maar bon, blijkbaar is er discussie mogelijk.

Vorige winter heb ik geprobeerd om het even op te lossen met een elektrisch vuurtje, maar daar bleken de verouderde leidingen niet tegen bestand. De zekeringen brandden gewoon door. Vorig jaar had ik halftijds ook een warm appartement in Ekeren, dus was het allemaal draaglijk. Maar nu zit ik hier. In de kou. In een deftige winter.

Ik heb de schouw laten kuisen en de kachel dan weer aangezet. Maar na een week merkte ik dat ik tekeningen kon maken op mijn witte meubels. Tekeningen in het roet. Ik heb een dag gepoetst en durf het ding nu niet meer op te zitten. Ergo, ik zit in de kou. Ik schat dat het hier een graad of 7 à 10 is.

Ik ben een stoere en ik zeg dat het allemaal wel ok is. Maar om eerlijk te zijn is niet meer zo draaglijk. Douchen in de koude (met lauw water, want ook de boiler heeft mankementen) is een marteling, ik kan wolkjes blazen in mijn eigen living en terwijl ik dit typ zijn mijn vingers alweer verkleumd. Ik moet er echt iets aan doen. Moet.

Maar.

Ik vind nog altijd dat het niet mijn verantwoordelijkheid is, maar wel van die omhooggevallen, gierige huisbazen (die trouwens de helft van het Casinoplein bezitten, dus zeker geen problemen hebben). Ik ben heel erg bang voor de kosten die het met zich meebrengt. Een nieuwe kachel kopen en een loodgieter om het te installeren, dat is gewoon te veel voor mijn portemonnee. En bovendien ben ik stiekem ook bang voor mijn energiekosten die de hoogte gaan inschieten als ik effectief ga verwarmen. En het is allemaal zo’n gedoe, waar ik gewoon geen zin in heb.

Maar het wordt precair. Want het gemoed is al niet altijd super, maar van in de kou zitten wordt dat niet bepaald beter. Dus geef me maar een schop onder mijn kont. En voor die vastvriest aub.

Met speciale dank aan mijn geweldige buurvrouw K, die me helpt waar mogelijk met haar fantastische en warme huis. En nog veel meer.

De makkelijkste soep van de wereld december 20, 2010

Ok, ik heb het gepikt bij Gordon Ramsey. Maar ik had er ook wel zelf kunnen opkomen. En het is gewoon zo gemakkelijk en heerlijk winters (als een winter al heerlijk kan zijn, ik begin het ding elke dag meer te haten) dat ik het jullie niet wil onthouden:

 

• broccoli
• bouillonblokje
• water
• peper en zout

 

Je kookt gewoon de broccoli tot hij zacht is. Daarna doe je kookvocht en broccoli door de blender (note to self: niet te veel in de blender doen, als je niet wil dat het tegen het plafond en in je gezicht spuit). Als de soep helemaal geblenderd (ik mag dat woord wel even lenen van comedian Bart Cannaerts) is, laat dan nog even doorkoken met een bouillonblokje en peper en zout. Het is zo gebeurd. En lekker!

 

Voor extra winterse gevoelens kan je er spekblokjes bij doen, om het wat meer posh te maken een beetje boursin.

 

Smakelijk

De luxesporter die voetballer heet december 19, 2010

Als ik op zondagmorgen vlot uit mijn bed geraak en geen andere activiteiten gepland heb, ben ik terug te vinden in de spinningzaal. Zo ook vandaag. Mensen die op zondagmorgen komen spinnen, dat zijn die-hards. (Of werkt u zich op zondagmorgen meestal in het zweet?)

Als de zaal halfvol zit, is het een goeie zondag. Maar vandaag was het anders. De spinningzaal zat namelijk afgeladen vol met voetballers. Olympia Gent was in the house. En we hebben het geweten.

Waarschijnlijk was de match tegen Lovendegem afgelast en moesten de spelers van de trainer toch iets doen. Dan maar een potje gaan spinnen. Dat was ook de houding van de meeste voetballers. We gaan ons gewoon eens goed amuseren op dat velo’ke. Uhum.

(Wat nu volgt, zijn vooroordelen over de voetballende soort. Ik wil niet gemeen zijn, maar het was gewoon zo.)

Voetballers zijn tetterwijven. Oh my God. Soms had ik het gevoel dat ik op de markt stond. Ze konden geen vijf minuten zwijgen.

Voetballers willen zich graag laten gelden. Bij elk nieuw nummer maakten ze geluiden alsof Michael Jackson net uit het dodenrijk was opgestaan en in de spinningzaal Thriller begon te zingen. Het leek wel de oefening ‘Heeft iedereen mij goed en duidelijk opgemerkt?’

Voetballers hebben een ego. Ze denken dat ze alles kunnen omdat ze een beetje tegen een balletje trappen. Maar een spinningfiets, dat waren ze duidelijk nog nooit tegengekomen.

Voetballers zijn ijdel, of neemt u uw handtas en oorringen ook mee in de sportzaal?

Al snel bleek dat ze het gewoon echt niet snapten. Als de lesgever ‘fixeren’ zei (wat betekent dat je fietst zonder je bovenlichaam te bewegen, uit het zadel, alle druk op je benen) – en hij had het ook goed uitgelegd – ging de volledige voetbalploeg gewoon zitten. Met een blik van ‘Is dit het nu?’. Ze waren ook niet bepaald mee met de weerstandsknop, daar moet namelijk aan gedraaid worden om te klimmen. Ook het ritme vinden op de muziek, bleek een onmogelijk opdracht. En hoe langer de les duurde, hoe meer spelers gewoon niet meer van hun zadel kwamen. Omdat ze niet meer konden.

Gelukkig was de lesgever van dienst opgewassen tegen al dat testosterongeweld. Hij had al snel door hoe hij de jongens moest triggeren, want het elftal was redelijk snel afgeleid. Je moet inspelen op hun ego en voor een beetje competitie zorgen. (Mannen, ze zijn zo makkelijk, tss) De voetballers gingen dan ook uit hun dak toen de lesgever een spelletje spurt voorstelde: voetballers tegen ‘de getrainde mensen’. De voetballers dachten, we gaan ze hier eens laten zien wat we kunnen. Maar al na een paar rondjes, moesten ze de duimen leggen. Ze zijn het natuurlijk ook niet gewoon om zich langer dan 45 minuten te vermoeien, normaal mogen ze dan al gaan rusten. En het is waarschijnlijk ook moeilijk om je echt moe te maken, als er geen premie van een paar honderd (of duizend) euro tegenoverstaat. Ik begrijp dat wel.

Enfin. Ik heb me geamuseerd vanochtend, het was een verrassende spinningles. En met de voetballers komt het wel goed. Hun ego zal niet te hard lijden onder deze ervaring, dat is groot genoeg.

Maar ze gaan het morgen wel voelen aan hun poepke.

Het mannelijke wandtapijt december 15, 2010

Ik weet niet hoe dat precies gekomen is, maar het ging gisteren op café plots over borsthaar. En we kunnen het erover eens zijn, de meningen zijn daarover verdeeld.

Er is consensus over het feit dat zwaar rug- en schouderhaar geen toegevoegde waarde is aan het mannelijk schepsel. Voor de meeste vrouwen is het zelfs een reden om manlief heel zachtjes richting epilatie te duwen. Al zijn er ook daar uitzonderingen.

Maar over de voorkant is er pas echt discussie. Er zijn er die fan zijn van bosapen als Herbert Flack, maar ook kiekeborsten worden geapprecieerd (genre het niet behaarde Calvin Klein model – we laten in het midden of dat een natuurlijke look is). Voor sommige vrouwen is het een jammie-jammie-extra eigenschap, voor anderen is het er te veel aan. Nog anderen tolereren het, maar verder niks.

Persoonlijk ben ik eerder geneigd het kiekenborst-type te verkiezen. Haar mag overal staan, maar dat hoeft niet overal te staan. Ik ben meestal fan van kale(nde) mannen (op het hoofd), minder van een oerwoud (op de borstkas). Ik zie wel niet graag zo uit dat bovenste knopje een plantje groeien. Hou dat binnen jongens.

En ja, ik kus liefst een kale borstkas. Kwestie van dat er geen borsthaartjes tussen uw tanden blijven kleven, want dat is naast totaal onsexy ook bijzonder vervelend. Maar dat is natuurlijk alleen mijn absolute voorkeur, zoals de man die ik zou boetseren (als dat zou kunnen) naar mijn uiterlijke ideaalbeeld. (Gelukkig bestaan er zo geen zelfbouwpakketten, want met mijn onhandigheid zou dat compleet uit de hand lopen.) En laten we duidelijk zijn, het is een bijkomstigheid. Een geknipte man ga ik uiteraard niet laten passeren omdat hij haar heeft op zijn borstkas. (Omdat hij niet geknipt is als het ware, heb je hem ). Er kan ten allen tijde gepraat worden over oplossingen, het is geen onoverkomelijk probleem.

Maar toch is er iets vreemds in de relatie met Sofie en borsthaar. (Er zit ook een patroon in de relatie met Sofie en mannen. Ik heb nog nooit iemand gedumpt, maar heb het wel al twee keer kei hard meegemaakt – maar dit geheel ter zijde). Ik heb twee lange relaties gehad, van zes jaar en anderhalf jaar. Die mannen waren allebei redelijk kaal op de borst toen ik ermee begon, maar het oerwoud groeide elke dag aan. Het verschil tussen einde en begin relatie was redelijk opmerkelijk.

Ik vraag mij nu af. Krijgen mannen gewoon automatisch meer borsthaar bij het ouder worden? (En wanneer wordt die trend dan ingezet, op welke leeftijd?) Of zorgde ik gewoon voor zoveel testosteron in hun lichaam dat het vanzelf ging groeien?