To drink or not to drink? december 12, 2010

Dus ik lust geen alcohol. Daar zijn waarschijnlijk veel redenen voor te bedenken, maar ik vind dat eigenlijk gewoon niet lekker. Het smaakt naar rot fruit. En ik lust geen rot fruit. (Het verbaast me dan ook dat het overgrote merendeel van de wereldbevolking het wel vlotjes naar binnen schuift – ik ben een afwijking, that’s for sure)

Dus er zijn al ontelbare mensen geweest die al geprobeerd hebben om mij te ‘leren drinken’. Mijn eerste lief vond het verschrikkelijk dat hij met mijn geen fles wijn of champagne kon kraken, bepaalde mensen begrijpen niet dat restauranteten kan smaken als het niet vergezeld is van een glaasje wijn, ik hoor langs alle kanten dat bepaalde lichamelijke activiteiten naar een extra dimensie getild worden als beide mensen ‘licht’ zijn. Maar helaas. Ik beleef ALLES nuchter.

Dat heeft voordelen. Ik kan altijd Bob zijn bijvoorbeeld, het kost me zelfs geen enkele moeite. (Al moet ik er eerlijk bij vertellen dat ik van slaap even dronken kan worden en dat het dan ook geen goed idee is om me te laten rijden, maar soit). Ik weet alles nog the day after (al vinden sommigen mensen dat ongetwijfeld een nadeel), ik heb nooit een kater, ik word nooit ergens wakker zonder te weten waar ik ben, ik sla geen onzin uit (alhoewel), ik verdik alleen van te veel te snoepen en niet van glazen boterhammekes. Ik heb altijd alles onder controle.

Dat heeft nadelen. Ik heb namelijk wel altijd alles onder controle. Dus ik laat me waarschijnlijk nooit helemaal – remmen los – volledig gaan. Ik weet zelfs niet hoe het voelt. (Ok, ik heb ooit 1 keer een derde fles wodka soldaat gemaakt omdat ik iets wilde voelen. Maar dat vertel ik nog wel eens) Ik drink niet, ik rook niet, ik doe geen drugs. Ik moet mijn kicks dus ergens anders uithalen (think about that baby).

Misschien ben ik wel gewoon een beetje bang om de controle te verliezen. Misschien ben ik van mijn eigen al wel zot genoeg. Zou het met een beetje alcohol volledig uit de hand lopen. Wie weet. Maar misschien mis ik ook gewoon echt iets.

En nu heb ik groot nieuws, want mogelijks komt daar verandering in. I. heeft namelijk iets gevonden dat ik lust! Tientallen mensen hebben het al geprobeerd. Tientallen dingen heb ik al geproefd en uitgespuwd. Maar. Een glas appel-kers met rode wodka lukt probleemloos. Dubbel hoera! (Ik heb mijn best gedaan om rot fruit te proeven, maar het is niet gelukt. Ik heb ook geprobeerd om chemische wodkasmaak te vinden, maar ook daar geen geluk. Ik vond het gewoon zelfs lekker!)

Misschien heeft i. Een grapje uitgehaald met mij, en zat er helemaal niks in. Ik heb ook niks gevoeld dus mogelijks heb ik ondanks de jarenlange onthouding toch een tolerantievermogen. Misschien wist ik niet heel goed wat ik moest voelen. En de avond was al een beetje heel speciaal, er was al roes zonder drank.

Maar ik geef toch maar even mee. Aan alle mensen die een feestje willen geven, mij willen uitnodigen en mij graag een beetje scheef willen zien gaan. Ik raad u sterk aan om appel-kers en rode wodka in huis te halen. Merci.

Ten things I hate about being single december 10, 2010

1. Met stip op de eerste plaats: het gebrek aan intimiteit. En dat bedoel ik heel erg ruim. Ik ben een knuffelmens, ik hou van lichamelijk contact. Ik doe niks liever dan in de armen van mijn lief te liggen en ondertussen te babbelen. (Andere dingen zijn uiteraard niet voor publicatie vatbaar. Ik probeer wat vaker te sporten, but it doesn’t fill the gap). Het ergste moment van de dag is om ‘s avonds alleen in bed te kruipen. Niemand om even vast te pakken, niemand om heel even in te verdwijnen, niemand om tegen te liggen, niemand die snurkt en waar je je dan de hele nacht aan ergert. Alleen, zonder intimiteit. Zonder iemand waar je geestelijk en lichamelijk alles mee kan delen. (Depressieve mensen kunnen hier al best stoppen met lezen, want het gaat er niet beter op worden)
2. Het wegvallen van een toekomst. Geen perspectief. Geen plaatje. Mijn nestdrang vloog al alle kanten op, maar nu kan het helemaal nergens meer naartoe. Ik ben niet gemaakt om alleen te zijn (het gaat me niet af) en ik wil zo graag een gezin. Ik had gedacht om er zo ongeveer aan te beginnen over een jaartje of zo. Maar wat valt er nu te beginnen? Ik begin alvast op te zoeken hoe dat in elkaar zit met de spermabank. Ok, ik ben voorlopig nog steeds 26, maar het mag nu wel vooruit gaan. Ik wil geen oude mama zijn. En mama worden, dat wil ik al sinds mijn 14de. Ik wacht al bijna dubbel zo lang, ik ben al braaf en geduldig genoeg geweest naar mijn gevoel. Je hebt natuurlijk nooit zekerheid, maar nu is er zelfs niets om aan te werken. Niets om van te houden. Alleen maar missen. En dat doet pijn.
3. Alleen ergens naartoe gaan. Ja, ik heb het onder andere over de komende feestdagen. Ik heb er sowieso al een hekel aan, maar zonder liefste is het helemaal klote. Gelukkig mag ik veel werken. Vorige kerstmis werd ik wakker en kreeg te horen dat een hele familie op komst was. We hadden helemaal niks in huis, maar toch is het goed gekomen. En het was heel gezellig. Nu zal het niet gezellig zijn, alleen maar pijnlijk. En waarom zou je een nieuw jaar willen beginnen, als je het met niemand kan delen?
4. Voor niemand kunnen zorgen – en niemand die voor jou zorgt. Dat zit in kleine dingen, maar ook in grote. Ik verwen graag mensen die ik graag zie. En uiteraard, ik word ook graag verwend.
5. Zelf de vuilzakken moeten buiten zetten. Ik doe dat niet graag, ik ben daar vies aan. En ik probeer nog een katrol systeem te ontwerpen om ze niet naar beneden te moeten dragen. Vuilnis is vies.
6. Bomma’s of overgrootmoeders of andere mensen die vragen ‘hoe het komt dat het nu weer misgelopen is?’ – Of nog erger, die gewoon meteen vragen ‘wat er eigenlijk mis is met u?’. Niks, er is iets mis met mannen. Deuh.
7. De clichés waarmee ge rond uw oren wordt geslagen. ‘Er zwemmen nog genoeg vissen in de zee’ (Ja, maar gaan die vissen naar mij zwemmen? En zo ja, is dat dan wel vis die ik lekker vind?) – ‘Alles komt altijd goed’ (Dat kan best zijn, maar wanneer gebeurt dat goedkomen dan precies?) – ‘Voor ge het weet, is er iemand anders’ (In de veronderstelling dat ik iemand anders wil. Ik vond het fijn waar ik was. Ik ben veeleisend, ik weet veel te goed wat ik wil)
8. Ik heb het al gezegd, maar ik HAAT alleen slapen. Je kruipt alleen in dat bed en je staat alleen op. Ook in idee is er niemand die op je wacht. Die je verwacht. Je bent gewoon intrinsiek eenzaam en alle vrienden van de wereld kunnen daar niks aan doen. Hoe geweldig ze ook zijn.
9. Alles alleen moeten beslissen. Geen rekening moeten houden met iemand anders. Misschien dat veel mensen dat als een voordeel zouden beschouwen, maar ik vind het een vreselijk.
10. Moeten zeggen dat je vrijgezel bent. Niet kunnen klagen over de minpunten van uw lief. Intrinsiek leven zonder die echte liefde. Het woord single moeten zeggen, opschrijven, vermelden, uitspreken. De happy single, wat een kutuitvinding.

 

Buiten categorie: het missen van een fantastisch kind, waar je anderhalf jaar al je liefde aan gegeven hebt en waar je plots in principe niks meer mee te maken hebt. Dat is gewoon degoutant, I can tell you.

One day in Paris december 9, 2010

Ze noemen het de stad van de liefde, dus misschien was het geen bijster goed idee om daar in deze toestand naartoe te gaan. Al zeker niet in aanwezigheid van een verliefd koppel. Maar ja, de dees is koppig en had nog nooit Parijs gezien. En als mensen vragen “gaat ge niet mee?” en ge moet dringend uw gedachten verzetten omdat er eigenlijk iets anders op de agenda stond waar ge plots niet meer welkom bent, dan gaat ge mee. (De volgende keer dat ik ga, is vast met de prins op het witte paard die me dan uiteraard op de Eiffeltoren ten huwelijk vraagt, tss)

Ik dus naar Parijs met R. en L. Een belevenis.

We zijn gewoon in de bedrijfsauto van L. gesprongen en beginnen rijden. (Bedrijfswagens zijn een zege, ik wil er ook eentje, zucht) Volgens R. was het altijd rechtdoor, gelukkig hebben wij vrouwen hem ervan kunnen overtuigen om toch maar de bordjes met ‘Parijs’ op te volgen. U begrijpt waarom. (We hadden geen gps en mannelijke oriëntatie is soms zwaar overroepen)

We stonden in een mum van tijd (ongeveer 2,5 uur) in parking Printemps. Ironisch, want het was overduidelijk hiver in Parijs. Het ogenblik dat we begonnen te wandelen, was ook het moment dat het begon te sneeuwen. En het is niet meer gestopt.

Ik was voorzien op alles. Platte schoenen, want we gaan de hele dag wandelen. Laagjes, want het is koud. Een overhanghandtas, want dat is anders niet te doen met zo’n model dat ge aan uw arm moet dragen. Een beetje make-up, want je bent ten slotte in Parijs. I was prepared. Helaas, ik was niet voorzien op sneeuw en mijn schoenen, winterjas en make-up duidelijk ook niet.

Unieke beelden van de Eiffeltoren en de Arc de Triomphe dat wel, maar ook ongelooflijk natte en koude voeten. En als het sneeuwt in Parijs, dan heeft dat blijkbaar hetzelfde effect als op onze Belgische wegen. File. We hebben er meer dan drie uur over gedaan om Parijs uit te geraken en in al die tijd geraakten mijn voeten niet opgewarmd. Niet. (Ja, ik heb alles geprobeerd, er was gewoon geen leven in te krijgen)

 

Maar, we hebben ons wel bangelijk geamuseerd! (Ondanks het feit dat ik er de hele dag heb uitgezien als een Pierrot – met die uitgelopen make-up). En omdat de sneeuw mijn haren helemaal nat gemaakt had, ben ik ook even een muts gaan kopen.

Dus als mensen nu vragen, van waar komt die muts? Dan kan ik gewoon zeggen. “Oh, die komt uit Parijs.”

Cool he?

Eerst dachten we nog, het trekt wel voorbij

Eventjes wat bewijzen, het sneeuwde dus wel degelijk serieus...

Op dit punt waren we de wanhoop nabij - maar geef toe, met die baret, ik zie er wel parisien uit. Toch?

“Wij zijn open” december 7, 2010

Ik erger me blauw aan winkels die hun deuren wagewijd openzetten en dan de verwarming volle bak opzetten. Je kent dat wel, je gaat een winkel binnen en stapt als het ware door een warmtegolf. Net hetzelfde in de zomer trouwens, dan kan je van sauna naar frigo gaan, gewoon door de H&M binnen te stappen.

In deze tijd van milieuvriendelijkheid en passief wonen en ‘we proberen zuinig om te springen met energie’, zijn er dus winkelketens die de energie gewoon door ramen en deuren naar buiten gooien (Let op de woordkeuze, want het is vrij letterlijk in dit geval). En dat is niet alleen geweldig belachelijk, dom, wraakroepend en verspillend – dat is ook gewoon vervelend. Want als ik ga winkelen bij deze temperaturen, dan ben ik meestal goed ingeduffeld. En als ge dan een of andere sauna (lees: grote winkelketen) binnenstapt, is dat niet zo aangenaam. Dan krijgt ge het algauw ongemakkelijk warm. En dat is duidelijk een niet aan te raden ‘staat-van-zijn’.

Ik was dan ook blij te merken dat het ein-de-lijk koud genoeg geworden is voor die warmteverspillingswinkels om de deuren dicht te doen. Een absolute aanrader om de warmte (en de stookkosten) binnen (de perken) te houden.

Toen ik gisteren in de Veldstraat liep, was ik dan ook blij dat ik hier en daar nog eens een deur kon openduwen. Maar ook beledigd, dat er bijna overal een briefje hing:

“Wij zijn open”

Wat denken die winkelketens? Dat wij koopkrachthebbende mensen te dom geworden zijn om een deur open te doen? Dat wij niet verwachten dat een winkel op een doordeweekse dag tussen 10u en 18u in de Veldstraat open is? Dat wij denken dat ze gesloten zijn als er volle bak lichten branden, winkeljuffrouwen rondlopen en andere winkelende mensen?

Ik word daar dus kwaad van. Dat er een briefje moet hangen om de klant er op te wijzen dat hij of zij nog eens ambachtelijk de deur mag opendoen. Tss.

Lieve Sinterklaas, december 5, 2010

Zie ginds komt het nieuwe jaar, uit het niets weer aan.

Jij brengt mij hopelijk een prachtige blender, in mijn dromen zie ik hem al staan.

 

Hoe huppelt mijn hartje als er ook een staafmixer bij zou zijn, de keuken op en neer

Hoe waaien de wimpels voor een lekker parfum en kledingbonnen, al heen en al weer

 

Mijn baas staat te lachen en roept mij reeds toe

Je ben zoet geweest Sofieke, je krijgt een serieuze opslag, zonder gedoe

 

O lieve Sint Nikolaas, kom toch ook bij mij

Het is hier de laatste tijd niet makkelijk

Dus rij alsjeblieft mijn piepkleine appartementje niet voorbij

 

 

Uw kapoentje,

 

Sofie

Dat er zotten op de baan op zijn december 4, 2010

Ok, ik ga deze blog gewoon even kei hard misbruiken om mijn frustratie te uiten over al de gevaarlijke zotten die dezer dagen compleet negeren dat het sneeuwt, ijzelt en vriest en het feit dat dat de manier waarop ge met een auto rijdt lichtjes verandert.

Ik ben een verkeersmeisje, ik raad de mensen via de radio aan om thuis te blijven bij deze weersomstandigheden. Maar het was van de week onmogelijk om mijn eigen raad op te volgen. Ik heb – uitgerekend deze week, I know – ongeveer het hele land doorkruist. Ik heb onder andere in Anderlecht, Maasmechelen, Leuven, Kortrijk, Gent, Antwerpen en OLV Waver gezeten – de vijf provincies mooi aangedaan. Het onvermijdbare neveneffect daarvan is, dat je veel op de baan bent.

En daar zie je wat, op die baan. Man, man, man. Ik ben net van Mechelen naar Gent gereden – en ik was bijna uit mijn auto gesprongen om heel hard achter die zotten te lopen (een theatrale, wanhopige en stevige loop) en terwijl te roepen “onnozel*, stuk krap* en andere dingen”. Maar ik zou ze nooit kunnen inhalen, want ze rijden namelijk verdomd hard. (Zelfs niet met een theatrale, wanhopige en stevige tred)

Er zijn gekken die gewoon de snelheidsmaxima blijven aanhouden, ongeacht de staat van het wegdek of wat er op dat moment uit de lucht aan het vallen is. Inderdaad, het soort dat rustig 120 blijft rijden op de autosnelweg terwijl je door de sneeuw zelfs niet meer kan zien op welke rijstrook je aan het rijden bent. Zelfs niet ziet hoeveel rijstroken de baan nu precies heeft. Dat is dus gevaarlijk he maat (maat, omdat ik een ander scheldwoord krampachtig probeer te vermijden – wat heel erg moeilijk is).

Ik weet ook niet wat ik die camionneur toewens die mij zonet op de volledig besneeuwde linker(!)rijstrook voorbijzoefde, maar het zal geen zalige kerstmis zijn. En de debiel die daarnet op een spekgladde secundaire weg graag wilde tonen hoeveel pk zijn auto wel niet had, die mag wat mij betreft ook branden in de hel.

Want lieverds, dat ge zelf graag gevaarlijk doet, dat mag allemaal. Maar ga dan ergens aan een half doorgezaagd benjitouw liggen bungelen. Blijf aub van de weg, waar andere gezonde en wel verstandige en rijvaardige mensen rijden. Die mensen hebben soms kindjes in de auto zitten, een partner die thuis zit te wachten of andere kostbaarheden. En als gij uzelf graag wil doodrijden – onnozelaar – doe dat dan aub op uw eigen, maar betrek er geen andere mensen bij. Dankuwel.

 

 

De sneeuwbbq december 1, 2010

Er zijn tradities waar ik niet bepaald fan van ben, maar er zijn er ook waarvoor ik op de barricaden zou gaan staan. De traditie van de sneewbbq bijvoorbeeld, daar zou ik zelfs op de radio reclame voor durven te maken. Stel je voor.

Het idee komt niet van mij (ere wie ere toekomt), maar wel van goede vriend S. Ik weet niet precies wanneer het allemaal ontstaan is, maar feit is dat op het moment dat de eerste sneeuw blijft liggen – of dat nu een gepast moment is of niet – op dat moment iedereen welkom is in het huis van S. voor de beroemde sneeuwbbq. Iedereen brengt zijn eigen stukske vlees mee (en eventueel aanverwanten – zo had er gisteren iemand een superlekkere chocoladetaart meegebracht) en S. zorgt voor wat simpele groenten en brood. En het huis en de koer van S. worden een varkensstal, maar dat is allemaal ok.

En zo geschiedde gisteren. Ah ja, want de sneeuw bleef liggen. Een stuk of twintig mensen zijn bij S. binnengevallen, hebben lekker gegeten, Vlaamse klassiekers gezongen en goed gedronken. Er wordt bestek uitgewisseld, rechtstaand gesmikkeld, uit elkaars bord gegeten en er worden daar vooral geen vragen bij gesteld. Gezelligheid en kameraadschap is het enige wat telt. En het is fantastisch, elke keer weer.

En iedereen die S. kent, zit ook gewoon te wachten. Op die eerste sneeuw die blijft liggen. Want ne keer dat ge het hebt meegemaakt, wordt elke eerste sneeuw van het jaar speciaal. Ik vind dat meer mensen deze fantastische traditie moeten overnemen. Voor uw eigen goed.

Daar wil ik zelfs voor op de barricaden gaan staan. Of een mars organiseren, een witte. Ah ja, want het is voor de ‘sneeuw’bbq.