Allebei dus. Werkelijk. februari 7, 2011

Het is nog niet erg genoeg dat ik in het prille begin van onze relatie verplicht word om mijn kersverse lief negen dagen te missen. Het is nog niet erg genoeg dat ik gewoon elke dag kei hard ga werken terwijl meneer gezellig op snowboardvakantie is. Het is nog niet erg genoeg dat ik hem dat natuurlijk kei hard gun.

Het kon bijna niet erger. Tot de telefoon ging.

“Hey, het is met Tom”

- Daarop mijn magistrale antwoord: “Welke Tom?”

Dat moet u mij vergeven, het was namelijk met een onbekend nummer dat hij belde. En ik had ook helemaal geen telefoontje van hem verwacht. Plus, ik ben ook nog niet gewoon dat mijn lief Tom heet, want ik denk alleen aan hem in termen van ‘lekker stuk’, ‘lieveling’, ‘man van mijn dromen’. U vergeeft het mij. Obviously. En hij ook. Tuurlijk.

En toen stelde ik die andere logische vraag. “Hoe is het daar?”

En toen kwam er eerst geen antwoord. En toen zei hij. “Ah ja, ca va, maar ik heb mijn beide polsen gebroken.”.

* Het dondert in mijn hoofd als in Keulen*. Pols-en. Als in alle twee. Beide stuks. Gebroken.

Are you kidding me? (please, zeg me dat het een grapje is – eentje wat me doet twijfelen aan uw gevoel voor humor, dat wel, maar een grap, alstublieft – Het is namelijk niet grappig lieve schat dat er eerst op uw werk een poll georganiseerd wordt over welk lichaamsdeel ge gaat breken en het dan ook werkelijk gebroken blijkt te zijn. In’t dubbel)

Maar niet dus. Obviously not kidding. Ook niet toen ik het voor de 10de keer vroeg. Het is dus echt waar, werkelijk allebei. Gebroken.

Wel sjiek dacht ge uw gsm nog kunt vasthouden, dacht ik nog. En toen dacht ik ochere. En ook wel dat dat redelijk lomp is. Alletwee. Allez jong.

En dat dus twee keer e. Twee_keer_jong.

Maak maar eens een lijstje van alle dagdagelijkse dingen waar ge uw beide handen voor nodig hebt. Valt lelijk tegen dat.

 

Vunzige BBB januari 4, 2011

Dus ik doe regelmatig aan sport. Om heel eerlijk te zijn, tegenwoordig veel te weinig, ik haal mijn gemiddelde van drie keer per week lang niet altijd. Meer niet dan wel eigenlijk. Maar soit, gisteren toch met een slaapkop naar de BBB getrokken. Tegenwoordig volg ik alle lessen in Stadium in Gent (superfitness), maar vroeger stond ik op de turnvloer:

Ik sta ergens achteraan - en ik kan het nog steeds

Het ziet er misschien gemakkelijk uit, maar kleine tip: don't try this at home

 

Enfin, juf I. was weer stevig op dreef, het is dan ook een rosse vonk. Ik heb spieren gevoeld aan mijn poep waarvan ik geen idee had dat ze er waren. En ik moet daar niet over liegen, mijn armen zijn geen zak meer waard, dus ook bij de armoefeningen heb ik serieus afgezien. En omdat 2011 een topjaar wordt en ik toch ook iets positiefs wil zeggen: met buikspieren heb ik geen enkele moeite. Blokjes zijn nog maar a few weeks away. Uhum.

Tijdens de BBB zijn er een paar oefeningen die een naam hebben. Meestal een vreemde naam. Zo is er de grapevine (wandel naar rechts, kruis, spring bij en keer terug – zoiets) of de V-stap en andere bizarre dingen. Er is ook zoiets als de squat of squad (of hoe je dat verdomde ding ook schrijft). Bij deze beweging blijft een been staan, met het andere zet je je benen open en dan zak je daar lichtjes door. Dat klinkt licht erotisch, maar is het absoluut niet. Ik zal het misschien gewoon staven met een foto (ik kon niet echt iets beters vinden)

De squat...

En nu komt het. De rosse vonk, a.k.a juf I. was gisteren een beetje in spraakverwarring. Of wilde ik horen wat ik wilde horen? Ik weet het niet. Maar toen ze “Allez, komaan en squat” riep…klonk dat geweldig als:

 “En hup, komaan en squirt”.

Ik zweer het u. En dat voor drie minuten lang.

Ik laat het aan u over om de betekenis van squirt op te zoeken. Maar let op als u het zou googlen. *glimlacht al op voorhand*

De luxesporter die voetballer heet december 19, 2010

Als ik op zondagmorgen vlot uit mijn bed geraak en geen andere activiteiten gepland heb, ben ik terug te vinden in de spinningzaal. Zo ook vandaag. Mensen die op zondagmorgen komen spinnen, dat zijn die-hards. (Of werkt u zich op zondagmorgen meestal in het zweet?)

Als de zaal halfvol zit, is het een goeie zondag. Maar vandaag was het anders. De spinningzaal zat namelijk afgeladen vol met voetballers. Olympia Gent was in the house. En we hebben het geweten.

Waarschijnlijk was de match tegen Lovendegem afgelast en moesten de spelers van de trainer toch iets doen. Dan maar een potje gaan spinnen. Dat was ook de houding van de meeste voetballers. We gaan ons gewoon eens goed amuseren op dat velo’ke. Uhum.

(Wat nu volgt, zijn vooroordelen over de voetballende soort. Ik wil niet gemeen zijn, maar het was gewoon zo.)

Voetballers zijn tetterwijven. Oh my God. Soms had ik het gevoel dat ik op de markt stond. Ze konden geen vijf minuten zwijgen.

Voetballers willen zich graag laten gelden. Bij elk nieuw nummer maakten ze geluiden alsof Michael Jackson net uit het dodenrijk was opgestaan en in de spinningzaal Thriller begon te zingen. Het leek wel de oefening ‘Heeft iedereen mij goed en duidelijk opgemerkt?’

Voetballers hebben een ego. Ze denken dat ze alles kunnen omdat ze een beetje tegen een balletje trappen. Maar een spinningfiets, dat waren ze duidelijk nog nooit tegengekomen.

Voetballers zijn ijdel, of neemt u uw handtas en oorringen ook mee in de sportzaal?

Al snel bleek dat ze het gewoon echt niet snapten. Als de lesgever ‘fixeren’ zei (wat betekent dat je fietst zonder je bovenlichaam te bewegen, uit het zadel, alle druk op je benen) – en hij had het ook goed uitgelegd – ging de volledige voetbalploeg gewoon zitten. Met een blik van ‘Is dit het nu?’. Ze waren ook niet bepaald mee met de weerstandsknop, daar moet namelijk aan gedraaid worden om te klimmen. Ook het ritme vinden op de muziek, bleek een onmogelijk opdracht. En hoe langer de les duurde, hoe meer spelers gewoon niet meer van hun zadel kwamen. Omdat ze niet meer konden.

Gelukkig was de lesgever van dienst opgewassen tegen al dat testosterongeweld. Hij had al snel door hoe hij de jongens moest triggeren, want het elftal was redelijk snel afgeleid. Je moet inspelen op hun ego en voor een beetje competitie zorgen. (Mannen, ze zijn zo makkelijk, tss) De voetballers gingen dan ook uit hun dak toen de lesgever een spelletje spurt voorstelde: voetballers tegen ‘de getrainde mensen’. De voetballers dachten, we gaan ze hier eens laten zien wat we kunnen. Maar al na een paar rondjes, moesten ze de duimen leggen. Ze zijn het natuurlijk ook niet gewoon om zich langer dan 45 minuten te vermoeien, normaal mogen ze dan al gaan rusten. En het is waarschijnlijk ook moeilijk om je echt moe te maken, als er geen premie van een paar honderd (of duizend) euro tegenoverstaat. Ik begrijp dat wel.

Enfin. Ik heb me geamuseerd vanochtend, het was een verrassende spinningles. En met de voetballers komt het wel goed. Hun ego zal niet te hard lijden onder deze ervaring, dat is groot genoeg.

Maar ze gaan het morgen wel voelen aan hun poepke.

In de kabine, juffrouw november 1, 2010

Omdat een vriendin van mij voor een reeks verschillende sporten en aanverwanten moet uittesten en ik afgelopen weekend bij die vriendin bleef logeren, ging ik dus mee naar de Infraligne.

Dat is inderdaad dat afslankcentrum van Brenda van Familie, waar je met infrarood je ligne in toom probeert te houden. Ik moet eerlijk zijn, ik stond er redelijk sceptisch tegenover. Ik ben wat je noemt redelijk sportief en wat bewegen in een kabine ging het niet doen. Dacht ik.

Maar een mens kan zich vergissen. Je moet dus in een infraroodcabine gaan liggen, op een soort matrasje (ge wilt niet weten hoe vaak ik met mijn ledematen tegen de buitenkant van de kabine ben gebotst – brutje, you know). Ondertussen word je daarbinnen verwarmd door infraroodstralen, maar die zie of voel je niet. Terwijl jij met je hoofd uit de kabine hangt, ligt er iemand naast de kabine die de oefeningen voordoet. Ah ja, misschien nog even zeggen dat de infraroodcabine er binnenin uitziet als een sm-kamer. Extra troef misschien. Dat komt omdat er gespen met lussen en koorden klaarliggen om aan je voeten en handen te binden. Niet voor opwinding of gewilde pijn (al voel je het wel na nummer 20), maar wel om extra gewicht aan je ledematen te geven. Om de oefeningen nog wat te pimpen als het ware. It worked.

En terwijl je de ‘kikker’, ‘schaar’ of andere vreemde dingen aan het doen bent, word je lichaam dus strak op de juiste plaatsen. Dat laatste kan ik uiteraard niet bevestigen, want je moet ongeveer 20 sessies volgen voor een duidelijk zichtbaar resultaat. Ik kan wel bevestigen dat ik het gevoeld heb.

De infrarood-stralen zouden er voor zorgen dat je geen last hebt van stijfheid de volgende dag. Not true. Ik ben op de meest gekke plaatsen stijf geweest. Ik heb een sessie voor de buikspieren gedaan en daar niks gevoeld. Maar. Van mijn oksel tot mijn middenrif – auw. Op mijn heupen – auw. (En daar is dat geen goed idee, want die lag ooit eens in frut vaneen, zo rond de tijd dat ik mijn plechtige communie deed). En ook een lichte trekking in de hamstrings, maar dat ben ik gewoon. Ik heb het dus wel gevoeld. Ik moet vooral mijn sceptische houding weghalen wat betreft de intensiteit. Ik dacht dat het geen sport was, maar toen A. en ik smeekten om een douche daarna, bleek ik er wat dat betreft toch wat naast te zitten.

Was het leuk? Ja. Werkt het? Ik ben overtuigd van wel. Maar we moeten eerlijk zijn, dit is vooral voor de bijna slanke vrouw, die de probleemzones wil aanpakken. Het is de afwerking als het ware. Als je van ver moet komen, kan je beter eerst aan de herbal life gaan. Maar als je op de juiste plaatsen resultaat wil zien, dan is dit absoluut je ding.

Ik denk dat het voor velen geschikt is, maar zeker niet voor iedereen. Het is bijvoorbeeld ook redelijk duur. Voor de helft van mijn fitnessabonnement kan ik maar 20 sessies infralignes krijgen en dan ga ik toch liever voor echte sport. Maar je wordt enorm goed begeleid en als je volhardt, lukt het vast. In die gekke kabine.

En de mensen van Infraligne Hasselt, zijn echt schatten. Als ik ooit veel geld heb en nog wat vermagerd ben, kom ik zeker af!

En wat hebben we vandaag ‘h eleerd? oktober 20, 2010

En wat hebben we vandaag ‘h eleerd?

• Dat de weerberichten er vaak vierkant naast zitten, maar als ze zeggen ‘het is overal wisselvallig met op vele plaatsen buien’ – dat ge er moogt van uit gaan dat het gaat regenen
• Dat ge de naam hebt koppig te zijn en dus toch met de fiets gaat, ondanks de onheilspellende weerberichten
• Dat het moment dat ge twee prachtige regenbogen staat te fotograferen en dat ge denkt ‘amai, dit is prachtig’ tevens het moment is waarop de regenboog zijn naam waarmaakt. Een stortbui ja. Op mijn kop ja.
• Dat anderhalve minuut hevige regen op de fiets, meer dan genoeg is voor een wetlook van een paar uur
• Dat er collega’s bestaan die dan toevallig een extra broek bij hebben, zodat ge niet een halve dag met een kartonnen jeans hoeft rond te lopen (Merci N.)
• Dat als je ergens naartoe fietst, je dan ook nog eens terug naar huis moet. En dat het uiteraard op dat moment ook stortregent. Of wat had je gedacht?
• Dat we morgen met de auto gaan. Voila.

Maat, met de vélo e oktober 14, 2010

Er waren tijden dat ik letterlijk alles met de fiets deed. Ik had toen namelijk ook geen rijbewijs, het was op dat moment zelfs nog niet legaal om dat te hebben. Ik deed toen toch vlot 100 km per week (constant op en af naar het conservatorium van Mechelen vooral). Toen ik koning auto ontdekte, werd het al een pak minder. Toen ik ver van familie en werk ging wonen, nog veel minder. Behalve binnen de stad Gent, daar doe ik alles met de fiets. Maar binnen Gent is gewoon nooit iets echt ver, dus dat telt niet.

Nu we deeltijds in Ekeren wonen – op ongeveer 15 km van Nostalgie – en er enige tijd geleden een fiets geleverd is (danku moeke), was het tijd voor sportiviteit. Het is trouwens de fiets die ik gekregen heb voor mijn plechtige communie, dat ding leeft nog altijd ja. (We zeggen er niet bij dat hij een tijdje geleden geen stuur meer had en ook voor de rest serieus wat mankementen vertoonde. Want die mankementen heeft *de Stanne opgelost)

Ik ben dus vanmorgen vol goeie moed vertrokken voor een fietstochtje. Het was meteen duidelijk dat er nog paar dingen ontbreken in mijn ideale fietsuitrusting. Een handtas die ge over uw schouder moet hangen is namelijk niet handig. Niet. Tegen morgen zoeken we een rugzak (ja, we gaan er inderdaad van uit dat er een morgen komt)

Het ijzeren staafje aan het zadel moet uit de weg (het kietelt de binnenkant van mijn dij op een niet aangename manier), het stuur moet hoger gezet worden en ik heb een gebruiksvriendelijker slot nodig. Geen slot waar ik tien minuten aan moet leuteren om het open en dicht te krijgen.

De route is redelijk zwaar. Er is sprake van twee beklimmingen en een tunnel. Over het station van Ekeren rijden vraagt een stevige demarrage. De col over het Albertkanaal is iets gestager, maar kruipt toch ook wel in je benen. De tunnel is die van de Antwerpse voetgangerstunnel, gekenmerkt door twee gigantische roltrappen. Er is nog werk aan mijn techniek daar, want voorlopig sta ik daar maar een beetje te klungelen met die fiets op de roltrap. Dalen lukt nog redelijk, maar de roltrap naar boven kan ik gewoon niet elegant nemen. Vermoedelijk ligt het aan mij, want al die andere mensen lijken dat wel vlot te kunnen. Het kost ook behoorlijk wat tijd (negen minuten om precies te zijn), maar laat ons eerlijk zijn, de Schelde overzwemmen mét fiets is geen beter alternatief.

En hoe voelt dat nu, zo met de fiets gaan werken? Awel, ik ben redelijk tevreden met mijn prestatie. In een scherpe tijd van drie kwartier tot een uur was de klus geklaard. En reken daar veel tijdverlies bij aan de 326 stoplichten en de roltrap (+ tien minuten om dat kutslot op en toe te krijgen). Anders was ik vast nog sneller, veel sneller.

Het is trouwens ongelooflijk bevrijdend om actief buiten te zijn, voor je werkdag begint. Het maakt je hoofd leeg, het geeft je energie en goed gevoel over jezelf. Ik was de hele tijd aan het denken: “eej maat, ik ga wel met de vélo naar mijn werk e.” Kei fier over mezelf en zo. “Goed bezig Verschueren, supersportief en al.”

Dus ja, we gaan dat nog doen.

En ja schat, laat die massage nu maar komen. I am ready.

* De Stanne is de lokale, gepensioneerde fietsenmaker in het ouderlijke dorp. Hij lijkt weggelopen uit That 70 show. Heerlijk.

Sportieve kakmadammen september 6, 2010

Deze zomer heb ik het eigenlijk redelijk laten hangen op sportief vlak. Het was eerst te heet, daarna te druk, teveel vakantie of ik kon gewoon niet weg. Omdat het lief gaan werken was en de zoon niet mee kan bijvoorbeeld (toch niet in Ekeren). Enfin, het was altijd wel iets.

Ik heb met Mano trouwens eens een heel weekend doorgebracht in Gent, wij met ons tweetjes. Ik had allerlei leuke dingen gepland, zoals een musicalvoorstelling, een massagevoetbad, een ijsje op de Graslei…En ga zo maar door. Toen ik hem op het einde van het weekend vroeg wat hij het leukste vond, antwoordde hij doodleuk: “Toen jij ging sporten en ik daarbij mocht zitten en op de Nintendo mocht spelen”. Mannen he. (Tja, zelfs een Nintendo-ei heeft zijn verslaving niet kunnen temperen.)

Maar sport dus, ik ben deze zomer niet veel verder geraakt dan één of twee keer per week. Dat is voor mij een heel slecht gemiddelde, eentje dat ook danig op mijn systeem werkt. Deze week ben ik weer een beetje in gang geschoten, met sport in Gent en in Antwerpen. (ja, ik ben decadent met twee fitnessabonnementen)

Het is een wereld van verschil. In het fitnesscentrum in Gent zit ik al jaren, het is daar leuk en gemoedelijk. Mensen van verschillende slag, mensen van verschillende sportiviteit, maar relatief ok. In Ekeren niet. Want Ekeren ligt dicht bij Brasschaat. En ik wil echt niemand beledigen, maar dat is gewoon een totaal ander publiek. Ik ben in de Health City sowieso meestal de jongste die meedoet. En ook de enige die niet met een BMW/Lexus/Audi of Mercedes onderweg is. Het merendeel van de andere vrouwen zijn – mijn excuses voor de woordkeuze – kakmadammen.

Als ge komt sporten in uw sjiekste jogging en niet echt wilt zweten omdat uw kapsel daar kan onder lijden, dan vind ik niet dat ge echt goed bezig zijt. Maar dat is mijn mening.

Ik ga dus echt om te sporten, maar ook wel om te observeren. Al die vrouwen die er piekfijn uitzien en die mij bekijken alsof ik van een andere planeet kom (omdat ik meestal op mijn blote voeten sport) dat is een bijzonder interessant schouwspel. Het lijkt me trouwens heel vervelend om te sporten met een gigantische juwelenwinkel aan je lijf en een compleet opgemaakt gezicht. Maar opnieuw, dat is mijn mening.

Gisteren was er zelfs een mevrouw die heel erg overduidelijk een paar facelifts achter de rug heeft. Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden. Ze leek zelfs een beetje op die catwoman, het was echt spectaculair.

Enfin, dat moest er gewoon allemaal even uit. En hey, ik ben ook niet perfect.

Ik kan vandaag zelfs nauwelijks op een elegante manier rechtstaan. Alles doet pijn. Melkzuur en zo.

Als het kriebelt moet je sporten mei 13, 2010

Ik heb een verslaving. Het is niet gevaarlijk. Ik rook niet, ik drink niet en ook andere vormen van drugs zijn me vreemd. Ik ben verslaafd aan endorfine, een hormoon dat vrijkomt bij het sporten. Ik heb dus een fitnessabonnement. Niet van het soort waar je gigantisch veel geld voor betaalt, drie keer gaat en het dan voor bekeken houdt. Wel eentje van het soort dat ik al meer dan drie jaar volhoud en minstens drie keer per week gebruik. Alleen fitnessen doe ik nooit. Ik heb een Wildcard, dat betekent dat naast luxezaken zoals zonnebank en sauna, ook andere dingen in mijn abonnement zitten. Groepslessen met name.

Uiteraard is er de nieuwe hype zumba, spinning, BBB (voor de niet-ingewijden: Borsten, Buik en Billen), fatburning en Pilates. Ik doe het allemaal en het is een plezier. Je voelt je beter in je vel, je verbrandt wat calorieën, je werkt aan de niet onbelangrijke strakheid van je lichaam. Kortom, er zijn alleen maar voordelen. Maar hoe gek ik ook ben van de groepslessen, ik vind er ook telkens weer frustratie.

Ik leg het even uit. Locatie: een zaal met één muur die volledig spiegel is – in deze zaal: ongeveer 30 mensen. En die zijn op te delen in verschillende categorieën. Ongeveer twintig vrouwen hebben duidelijk gevoel voor ritme, doen goed mee en zijn niet lastig. Tot daar de normale categorie.

Er zijn er meestal ook drie met een prachtige outfit, perfect gestyled haar en zelfs een beetje make-up. Het lijkt wel alsof deze vrouwen verwachten de man van hun leven tegen te komen in de BBB-les. Helaas, mannen vinden dat niet zo leuk, BBB. Ik begrijp dat ook wel, ze hebben meestal geen B(orsten), tegen B(ierbuik) is toch niks meer te doen en van B(illen) hebben ze veel te weinig last. Sporadisch duikt er wel eens een man op in de les, maar ik heb er nog nooit eentje geweten die het ook nog een tweede keer aandurfde. (Laat jullie hier niet door ontmoedigen mannen, wees welkom!) Enfin, de babes zal ik ze maar noemen, voeren elk pasje perfect uit, zweten nooit en zien er na de les nog even goed uit. Mij overkomt dat nooit.

En dan zijn er nog de speciale gevallen. En daar begint mijn frustratie. Er zijn altijd twee of drie exemplaren die eigenlijk liever in de zetel zouden liggen. Wel, ik heb een tip voor jullie: blijf in de zetel liggen. Bij elke nieuwe oefening zucht deze categorie luid boven de al luide muziek uit. Ze heffen twee maal een arm of een been, kijken dan naar een vriendin met een blik van: gij denkt toch niet dat ik nog verder doe? Kijk, ofwel kom je naar de les en doe je mee, ofwel blijf je thuis. Het kan al eens moeilijker gaan, maar niet elke drie seconden. Voila, het lucht alvast op dat dat er even uit is.

Op naar de laatste categorie, veruit de ergste. De mensen zonder ritme. U moet weten, BBB is op muziek. En u moet weten, er zijn mensen die dat niet voelen. Ze zetten zich ergens midden in de zaal en storen daarbij iedereen. Want elke beweging is uit de maat, elke keer als de hele zaal een stap naar rechts zet, zet deze categorie parmantig een stap naar links. Ook de andere ledematen doen steevast het tegenovergestelde. En de rest van de zaal is de kluts kwijt. Met z’n allen synchroon zijn is zo heerlijk. En als die categorie dan totaal iets anders doet, dan vind ik dat een beetje moeilijk.

Frustratie ja, ik beken. Probeer toch een beetje in de maat te zijn, kunnen we dat afspreken? Dan beloof ik nooit meer te zagen over categorieën in de BBB-les. (En mag u zelf kiezen tot welke categorie ik behoor)

Work-out-Woensdag april 28, 2010

Er was al Vettige Vrijdag op Nostalgie. Een fantastisch fout concept. Ik leg het nog wel eens uit, maar het komt vooral neer op heel veel calorieën en foute vetzuren. Sinds vandaag is er ook Work-out-Woensdag. Onderstaande mail is vorige week rondgegaan op Nostalgie. En vanmiddag stonden drie collega’s aan de start. En wat hebben we flink gelopen. En wat was het eigenlijk veel te warm om te gaan lopen. De zon op haar hoogste punt, de voorlopig warmste dag van het jaar. We are idiots. Maar we hebben volgehouden.

 De baas heeft afgelopen zondag de Antwerp Ten Miles gelopen, ter info.  Wij vandaag iets minder, maar toch zijn we trots. We hebben ook gewoon kostelijk gelachen*. Om iedereen daar in sportkledij te zien staan, dat was al bijzonder leuk. Douchen met collega’s: weird, maar ook wel leuk (zonder daar gekke associaties bij te maken). De reacties van de niet-sportieve collega’s (losers!) waren ook geld waard. Conclusie: zeer geslaagd. Er volgen nog work-out-woensdagen!

 Dit was de motivatiemail:

 Lieverds,

Ook al laat onze baas zich voorbijlopen door brandweermannen in een 25kg zwaar pak, toch zijn we een beetje fier. En de loopkriebels spreiden zich uit. Omdat de winterkilo’s eraf moeten en conditie hebben gewoon gezond is, hier een voorstel:

 Karen en ik zouden graag over de middag gaan lopen, laat ons zeggen 1 (of als het een positief experiment is: 2) keer per week. Op het einde van de Katwilgweg, kan je meteen een prachtig loopparcours induiken. Een dik halfuurtje joggen onder de noen, kan een mens goed doen (dat rijmt, patat!)

 In het nieuwe gebouw zijn ook douches voorzien, dus je hoeft niet te stinken achteraf.Om meteen de daad bij het woord te voegen, stel ik voor om woensdag de loopschoenen aan te trekken. Wie zin heeft om mee te lopen, woensdagmiddag 12u30 aan de toog (in kledij)

Vettige vrijdag is leuk, maar work-out-woensdag wordt nog veel beter!

Uw motivator,

Sofie

 * En zo eens lachen en sporten, dat kan begot deugd doen na wat mottige uren en dagen.

U-bound april 8, 2010

Ik doe graag aan sport. Om verschillende redenen: je voelt je beter in je vel, je bent fitter en gezonder, je verbrandt calorieën en heb ik al gezegd dat je je beter in je vel voelt? Het is me vooral daar om te doen. Het gevoel dat je krijgt als je na een uurtje zweten en jezelf afmatten onder de douche staat, is heerlijk. Zelfs als ik veel meer zin heb in een couch potato-evening, is het dat wat me naar de sportzaal leidt. Enfin. Gisteren iets nieuws geprobeerd, want ik ben bij een fitnessclub waar ze graag mee zijn met de nieuwe trends.  Zumba is daar al out, you see.  En ik ben graag mee, een beetje hip zijn in sportland kan geen kwaad. De nieuwste rage heet U-bound. Waar slaat dat eigenlijk op? Geen idee. Het concept is: iedereen neemt een kleine trampoline en vervolgens springen we daar een uur op. Oke, heb ik dat goed verstaan? We springen een uur (zijde zot?). Dat doet dus pijn aan voet, knie, enkel en onderkant van de voet. En ja, ge zweet. Maar het is vooral oersaai en volgens mij ongezond. Dus vanaf nu stort ik me weer op spinning, zumba, fatburning, zwemmen, lopen, BBB en step. Want ge moet ook niet overdrijven, toch?