Ik heb een cadeautje gekregen van mijn lief, hij heeft sofinesse.be gekocht! Joepie! Mijn eigen site, woo-hoow!
Maar liefste lezer, dat heeft ook voor u gevolgen, dat betekent namelijk dat u deze blog vanaf nu terugvindt op sofinesse.be .
Het uitzicht is een beetje veranderd, maar de rest blijft natuurlijk als vanouds.
Groetjes
Sofie
Ik hou van het theater, dat mag wel duidelijk zijn. Ik heb ooit nog tranen met tuiten gehuild omdat Dora van der Groen mij afgewezen had, wegens te groen achter mijn oren (ze had gelijk, daar niet van, maar ik zag mijn hele podiumdroom in elkaar storten en was daar niet tegen bestand). Dagen lang heb ik gehuild, tot uiteindelijk mijn eerste grote liefde de tranen heeft gedroogd. Het theaterluik is kleiner geworden in mijn leven, maar ik ben nog altijd een podiumbeest.
Ik hou van het theater, dat is wel zeker. Ik word nog altijd een ongelooflijk gelukkig mens van de spanning van de bühne en de adrenaline van het publiek. Ik heb het theaterpodium wat omgebogen. Ik sta vaker langs de zijlijn te ‘presenteren’, maar het kriebelt al een paar jaar serieus om mijn tanden nog eens te zetten in een stevige rol. Om nog eens te voelen en te proeven. Te genieten van mijn microbe.
Ik hou van het theater, daarom hang ik er ook zo graag rond. De sfeer die in een theaterzaal hangt is zo heerlijk. Wat je ziet en meemaakt, is uniek. Elke voorstelling is net dat tikkeltje anders, door de dynamiek van de acteurs en het publiek. Dezelfde ingrediënten, maar anders gekruid. Ik laat me zo graag betoveren door de magie, meevoeren met de woordenstroom en beeldsterkte, warm worden van de sublieme acteerprestaties. Ik ben fan, grote fan.
Het is niet zo dat ik elke week of zelfs elke maand naar het theater trek, maar ik probeer elke gelegenheid die mij overkomt mee te pikken. Meer zou misschien gevaarlijk zijn. Want elke keer als ik daar buiten stap, denk ik erover om mijn hele leven om te gooien en volledig voor kunst met de grote K te gaan leven. Om opnieuw naar het conservatorium te trekken, voor een tweede kans (ik vind mezelf al behoorlijk minder groen achter de oren). Ik moet mezelf tijdens de voorstelling soms haast vastbinden om niet mee op de scène te springen, zo groot is de goesting.
Ik hou van het theater. Ik ben zot van theater. Zot. Lief. Zot.
Maar er moet me toch iets van het hart. Omdat het me gewoon ergert. Onlangs ben ik namelijk weer gegaan, met mijn theaterbuddy. We waren niet weggeblazen door Kinderen van de Zon in het NTG, maar het was sterk gebracht en de scenografie was mooi. We hebben ook een geweldig leuke avond gehad. Dat is op zich al de max.
En u moet weten, ik ben allesbehalve een flamingant. Werkelijk. Maar als ik naar het theater ga in mijn achtertuin in Gent, dan heb ik niet veel zin om 70% Hollanders op de scene te hebben staan. Ik wil dat dan niet horen. Mijn oren fluiten dan van de overvloedige tweeklanken en harde g’s. Wij hebben toch genoeg geweldige Vlaamse acteurs?
Enfin, dat moest ik even kwijt. Dat mag toch e?
De kapotte rechterpols
En ook het gebroken linkse exemplaar
Bewijzen.
Want het is namelijk echt waar.
BRUT-in. Zo heet je volgens mij niet toevallig.
Het is nog niet erg genoeg dat ik in het prille begin van onze relatie verplicht word om mijn kersverse lief negen dagen te missen. Het is nog niet erg genoeg dat ik gewoon elke dag kei hard ga werken terwijl meneer gezellig op snowboardvakantie is. Het is nog niet erg genoeg dat ik hem dat natuurlijk kei hard gun.
Het kon bijna niet erger. Tot de telefoon ging.
“Hey, het is met Tom”
- Daarop mijn magistrale antwoord: “Welke Tom?”
Dat moet u mij vergeven, het was namelijk met een onbekend nummer dat hij belde. En ik had ook helemaal geen telefoontje van hem verwacht. Plus, ik ben ook nog niet gewoon dat mijn lief Tom heet, want ik denk alleen aan hem in termen van ‘lekker stuk’, ‘lieveling’, ‘man van mijn dromen’. U vergeeft het mij. Obviously. En hij ook. Tuurlijk.
En toen stelde ik die andere logische vraag. “Hoe is het daar?”
En toen kwam er eerst geen antwoord. En toen zei hij. “Ah ja, ca va, maar ik heb mijn beide polsen gebroken.”.
* Het dondert in mijn hoofd als in Keulen*. Pols-en. Als in alle twee. Beide stuks. Gebroken.
Are you kidding me? (please, zeg me dat het een grapje is – eentje wat me doet twijfelen aan uw gevoel voor humor, dat wel, maar een grap, alstublieft – Het is namelijk niet grappig lieve schat dat er eerst op uw werk een poll georganiseerd wordt over welk lichaamsdeel ge gaat breken en het dan ook werkelijk gebroken blijkt te zijn. In’t dubbel)
Maar niet dus. Obviously not kidding. Ook niet toen ik het voor de 10de keer vroeg. Het is dus echt waar, werkelijk allebei. Gebroken.
Wel sjiek dacht ge uw gsm nog kunt vasthouden, dacht ik nog. En toen dacht ik ochere. En ook wel dat dat redelijk lomp is. Alletwee. Allez jong.
En dat dus twee keer e. Twee_keer_jong.
Maak maar eens een lijstje van alle dagdagelijkse dingen waar ge uw beide handen voor nodig hebt. Valt lelijk tegen dat.
Dus ik ging daarstraks tanken. Dat is wat een mens doet als het reserve-lampje bijna brandt. (Ok, ik geef toe, ik doe het altijd al als ik nog een streepje over heb, wegens panische angst om stil te vallen – Ik weet zelfs niet hoe mijn reservelampje brandt, maar toch, het was dringend tijd)
Ik heb een grondige hekel aan tanken en niet alleen omdat het schandalig duur is. Ik ben gewoon niet goed met dat ding, met dat pistool. Ik krijg dat nooit op een deftige manier in het gaatje, laat staan dat ik dat klepje omhoog krijg zodat het automatisch gaat. Ik klungel, elke keer opnieuw. Ik vind het gewoon een mannenzaak (Ja lieverd, dat is kei hard een tip – en een schop onder uw kont om uw rijbewijs te halen).
Maar ik stond dus aan een godverlaten Maes (ge weet wel, van die marginale rood-met-groene tankstations die er ietwat goedkoop uitzien), helemaal klaar om de auto vol te gooien. Het hele “bankkaart – kies diesel – kies pomp – geef uw code – later kan u een ticket nemen” – gedoe had ik gedaan. Ik stap dus naar de pomp. Ik open het tankklepje.
Correctie, ik probeer het tankklepje te openen. Want op de een of andere manier wil dat ding voor geen meter openen. Ik trek en sleur, praat ertegen, steek mijn ijskoude vingers er tussen, mijn sleutel_en_begin_uiteindelijk_lichtjes_te_panikeren.
Ah ja, want niet tanken dat betekent niet kunnen rijden. Dat betekent dat ik met de trein ga moeten gaan werken, wat een gigantisch tijdverlies betekent. Ik zie mijn hele schema in duigen vallen, ik zie mezelf in gigantische kosten vallen, ik kijk angstig rond of er geen macho is die ik durf aan te spreken. Ik neem bijna mijn gsm om in paniek naar T. te bellen (die daar uiteraard niks aan kan doen, tenzij mij kalmeren) of naar R. (mijn garagist, die ik redelijk persoonlijk ken) of gewoon naar ons moeke (omdat moeders op dat moment ineens komen bovendrijven). Ik trek en sleur nog een laatste keer, maar krijg er geen beweging in.
Ik raap al mijn moed bij elkaar en stap de bijhorende Toyota-garage binnen. Horend bij het rood-groene licht marginale tankstation. Ik rijd niet met een Toyota voor alle duidelijkheid, ik ben die garage ook nog nooit binnengestapt. Maar op dit moment zie ik geen andere mogelijkheid.
Ik leg aan de dame van de receptie uit dat ik mijn tankklep niet open krijg. En dat me dat nog nooit is overkomen, tss.
Ze kijkt me bedenkelijk aan. Met een blik van - ja madammeke, dat heeft een rijbewijs gehaald maar dat kan nog geen tankklep opendoen. Waar gaat dat naartoe met de wereld?- Maar ze gaat toch om een machokerel, om mij ter hulp te schieten.Ik leg het probleem nog een keer uit aan de man, die eventjes over de haag springt om mij te redden. Ik denk nog, die gaat daar gereedschap moeten bijhalen om dat ding open te krijgen en er gaat zeker beschadiging van komen. Dat denk ik nog.
De man loopt naar mijn auto. En doet dat klepje open. Alsof het niets is.
*Sofie rolt met haar ogen*
Kijk, dat heb ik dus altijd voor e. Bij mij gaat het niet en als ik er iemand bij roep dan werkt het ineens wel. Het is een mirakel, tss.
Die man van de garage, die kan vast weer een grappig verhaal vertellen terwijl hij morgenmiddag zijn bokes sopt in zijn koffie. En het gaat vast niet over dat madammeke die haar tankklep niet meer openkreeg. En die hij even gered heeft, de held. Vast niet.
Er zijn drie soorten mensen: mensen die graag naar een saunacomplex gaan en geen punt maken van de blootheid die daarbij komt kijken, mensen die daarvoor te preuts zijn en liever veel geld neertellen voor een klein privé-geval en mensen die gewoon niet houden van zweten en toebehoren. Ik concentreer me even op de eerste twee soorten.
Ik weet niet bij welke groep u hoort, maar ik absoluut bij de vrij en blij’en. Ik zwier mijn leven grotendeels op het internet, dat soort blootgeven gaat al vlot, maar ik speel dus even makkelijk mijn kleren uit om te zweten. U had uiteraard niet anders verwacht. Pas op, ik ben niet dom, ik weet ook wel dat iedereen daar in zijn blootje rondloopt. En ik zal niet zeggen dat ik niet rondkijk, maar dat is niet op een – hoe zal ik het zeggen – seksuele manier of zo. Het is gewoon grappig om de verschillende ‘formaten’ te zien die er rondlopen (ge hebt dat dus werkelijk in alle vormen he. Krom, recht, kort, lang, worst, stompje, oerwoud – grappig – daar moet dringend een studie over gemaakt worden), om te merken dat de meeste vrouwen geen cellullitis-vrije kont hebben en te zien dat iedereen anders is maar uiteindelijk ook gewoon hetzelfde. Comforting, believe me. Good for the confidence, absolutely. En zo bevrijdend, ge hebt er geen idee van.
Bovendien is het gewoon echt geen fijn gevoel om te zweten voor dood met badkleding aan. (Wat een vreemd woord eigenlijk ook ‘badkleding’, alsof ik ooit kleren draag als ik in bad ga. Hoe raar zou dat wel niet zijn?). En bij de meeste saunacomplexen is er ook een zwembad (als dat er niet is, zoek u een ander complex) en er is gewoon niks zo heerlijk als skinny dippy. Dat is een gigantisch gevoel van vrijheid.
Ik ga nog door met voordelen. Want het woord saunacomplex impliceert dat er veel te beleven valt. Meer dan een sauna en een koude douche. Voor een zachte prijs mag je de hele dag rondhangen (en je krijgt die dag makkelijk gevuld) en gebruik maken van verschillende dingen. Zo zijn er bio-sauna’s, hete sauna’s, kruidensauna’s, Turkse stoombaden, bubbelbaden, infraroodsauna’s, opgietsessies, zwembaden met verschillende temperaturen…(Ik hoef niet verder te gaan, u bent overtuigd? – als u maar weet dat ik nog kan doorgaan, nog heel lang)
In zo van die privé-sauna’s hebt ge meestal maar 1 ding (namelijk een sauna) en moet ge na maximum twee sessies weg, want ge hebt massaal veel geld betaald om amper twee uur van die hitte te genieten.
Kijk, als ge romantisch met uw lief wilt zitten doen, doe maar. Maar ik vind dat zot veel geld om dat dan in een privé-sauna te doen. Als ik in de sauna kàn gaan, dan wil ik ook in de sauna. Andere activiteiten doe ik wel op andere moment en op een andere plaats. Volgens mij doet iedereen het trouwens in zo’n privé-sauna, denk daar maar eens aan de volgende keer. Moehaha. En ik snap het zelfs ook nog dat ge niet voor iedereen in uw blootje wilt gaan staan. Maar naaktheid is daar gelijk anders of zo.
Allez, om een lang verhaal kort te maken. Ik ben fan van wellnescomplexen. Ik heb net de hele dag met fantasisch gezelschap voor 23 euro rondgehangen in zo’n bijzonder fijn complex. Ja, met vrienden. Ja, ik heb die naakt gezien. En nee, dat was niet raar.
Ik ben wel zalig ontspannen, mijn vel voelt ongelooflijk zacht aan en het bloed tintelt door mijn lijf (al kan dat ook met zware verliefdheid te maken hebben, uhum)
En het was maar een klein beetje schrikken toen er een man binnenstapte, die sprekend op mijn baas leek. Hij was het niet, thank God, hij was het niet.
Dat een goeie vriendin van een goeie vriendin van u zegt, ik ken iemand die gij wel leuk zou vinden. En dat die vriendin dat ook tegen die ene zegt, dat die mij wel leuk zou vinden
Dat er moderne communicatiemiddelen als facebook bestaan, zodat ge tegen mensen kunt beginnen te babbelen die ge eigenlijk totaal niet kent
Dat er plots in het holst van de nacht over pannenkoeken gepraat wordt en voeding Geert. En dat wat eerst virtueel was, plots van vlees en bloed is
Dat ge helemaal niet meer slaapt en verschillende keren in uw arm moet knijpen omdat ge niet gelooft wat er gebeurt
Dat er vlinders beginnen te vliegen in uw onderbuik, wolkjes onder uw voeten komen drijven, een roze bril op uw neus, zonneschijn na de regen
En dat ge dan gewoon een nieuw lief hebt. En dat het geweldig is.
Hoe zot zou da wel ni zijn?
Ik zit al een tijdje in mijn hoofd met een blogpost over de ideale man. En aan welke eisen die dan voor mij zou moeten voldoen. Zo gewoon, puur hypotethisch en zo. Want uiteraard weet ik dat ideale mannen niet bestaan. En ben ik daar waarschijnlijk zelfs blij om, want ge kunt u dan alleen maar slecht beginnen te voelen over uw eigen minpunten. En die hebt ge, ontken het maar niet.
Vooral als ik in de auto zit, de radio met een vette schijf loeihard is gedraaid en ik probeer vanuit de chauffeurszetel dansbewegingen te forceren. Vooral dan. (Het is geen gezicht en ge moet heel erg hopen dat ge niet aan het rode licht komt te staan, want dat is dubbel belachelijk – zeker als ge dan nog zou zitten mee te zingen en al, behoorlijk genant. Ik spreek uit ervaring).
Maar op zulke momenten begin ik na te denken over de ideale man. Dus hier komt ie: (niet noodzakelijk in die volgorde)
Voorwaarde 1: humor
Ik val als een blok voor humor. Het prikkelt mijn lijf en mijn zinnen. Ik kan niet zonder. Een man maakt geen schijn van kans, als hij me niet aan het lachen brengt. Zijn aantrekkingskracht wordt vooral daardoor bepaald.
Voorwaarde 2: Gent
In al mijn relaties (dat klinkt alsof ik er duizend gehad heb, maar eentje van zes jaar en eentje van anderhalf – dat is wat er op de teller staat) ging het fout als het over Gent ging. Mijn eerste ex wilde niet in Gent wonen (en heeft me uiteindelijk buitengezet omdat ik niet naar de kerktoren wilde verhuizen), mijn tweede lief kon niet naar Gent verhuizen (vanwege de zoon, wat ik uiteraard begreep, maar wat niettemin pijn deed). En ik wil echt niks liever dan hier oud worden. Ik ben zo verliefd op Gent als Tristan op Isolde of Romeo op Julia. Ik heb het nogal zwaar zitten, zouden we kunnen besluiten. Ik voel mij hier gewoon te blij en te gelukkig omdat nog op te geven.
Voor mijn moeder is het duidelijk. Sofie, ik wil gerust nog een schoonzoon aannemen, maar hij mag hier niet meer binnen als hij niet a. In gent woont of b. Niet meteen naar Gent wil verhuizen. Mijn moeder is mijn gezaag beu. Ze weet dat Sofie op het platteland steken, gelijk staat aan de eerste latjes van mijn doodskist bestellen. It is just not my cup of tea.
Voorwaarde 3: Respect
Dat is gewoon de basis van alles. Respect voor elkaar. Ik heb al een beetje met vallen en opstaan moeten leren, dat het gewoon niet altijd zo is. En dat die mannen mij gewoon niet waard zijn. Zonder respect kom je niet ver, ook al probeer je heel erg hard.
Ok, dat zijn dus echt de basisvoorwaarden. Zonder die dingen begin ik er gewoon niet aan. Als in NIET.
Een geweldig toffe kerel die mij graag tussen weilanden, koeien en een vrijstaand huis wil stoppen. Sorry maat, in een ander leven. Een adonis die niet weet wat ik bedoel als ik over gevoelens spreek, adieu. Een kerel die de mooiste ogen van de wereld heeft, maar die vooral zelf met zijn grapjes moet lachen, het spijt me.
Maar er is meer. Uiteraard is er veel meer. Maar ik heb zelfs geen zin meer om er over te schrijven, zelfs niet om er over na te denken. Over alle dingen die ik wil in een man.
Dat komt. En hou u goed vast.
Omdat ik knalverliefd ben geworden.
En ik niet alleen.
Ik ben van de week naar het autosalon geweest. Nee, ik ben geen autochick, maar ik rij wel echt graag. Ik weet niet waar de juin de coulash ligt, ik weet niet hoe ik olie moet verversen en ik bel VAB als ik platte band heb. En ik kan ook niet parkeren. Zelfs de cursus van Mark Van Damme heeft me niet over alle angsten geholpen. Ik kan het nog steeds alleen maar als er echt niemand kijkt. En het gat groot genoeg is. Uiteraard.
Maar een beetje cruisen vind ik dus wel de max. Mijn eigen auto doet dat niet slecht, maar ik ben vooral in de wolken als ik met de Mini van Nostalgie mag rijden. Want een Mini Cooper, dat is een vinnig ding. Dat ding heeft een baanligging die u zin doet krijgen in stevige bochten en trekt op zoals een muis die in een gatje in de muur verdwijnt nog voor ge er erg in hebt. Snel dus, heel snel.
Wij dus naar het autosalon. Wij, als in nonkel J. en ik. En wij stonden al gauw in de file. Ten tijde van het autosalon ben je niet de enige die naar de Heizel rijdt. En het wordt alleen maar erger als die autosalonfile een beetje vermengd wordt met een beginnende avondspits. Stilstaan was het.
Nu ik weet, als vrouw moet ge u niet te veel moeien als ge op de passagierszetel zit, ge kunt dat toch nooit beter weten/kunnen. Maar daar is wel één uitzondering op. Ik ken namelijk de weg. Daar zijn twee redenen voor. Ik heb geen gps en moet dus vertouwen op mijn oriëntatie en herinnering (ik ben kei mannelijk op dat vlak, mijn oriëntatiegevoel is meestal top) én een belangrijk onderdeel van mijn job is het verkeer.
Ja, ik ben al vier jaar (onder andere) een verkeersmeisje. Soms durf ik zelfs al eens zeggen dat ik een fetisj heb voor het verkeer. Want dat moet juist zijn. Er is toch niks zo vervelend als in een file staan die dan op de radio verkeerd - of nog erger – helemaal niet wordt genoemd. Dat is om die van de radio een paar djoefs op haar muile te verkopen en dat willen we vermijden. Maar uiteraard zijn er bij een verkeersfetisj ook neveneffecten. Zo ken ik alle Vlaamse E-wegen uit mijn hoofd, met bijna alle afritten (uiteraard ook grotendeels in de juiste volgorde). Daarbovenop weet ik welke files normaal zijn en welke niet. Wat structureel is en wat niet. Mensen bellen mij soms om te vragen hoe ze best kunnen rijden. Of hoe lang het gaat duren. Ik ben een klein beetje een wandelende GPS. Gecombineerd met mijn intens verlangen om GPS-stem te worden, kunnen we besluiten dat het raar is, ik besef het.
Maar soit, ik stelde dus voor om een andere weg te nemen. Eentje waarvan ik redelijk zeker was dat die ons ook tot op het autosalon zou brengen, maar dan zonder aanschuiven. Getwijfelel bij de chauffeur. Kan een vrouw het meer bij het rechte eind hebben dan mijn gps? Dat_is_toch_niet_mogelijk? Maar omdat we toch maar stilstonden en de tijd zagen wegtikken, besloot uncle J. mij maar te geloven.
En het was een winner, al had ik wel meteen een kleine inschattingsfout gemaakt bij de eerste afrit. Die hadden we namelijk moeten nemen, maar ik was niet helemaal zeker. Door die te missen zaten we ineens in den hof van de koning. Dicht bij de bestemming, dat wel, maar toch ook niet helemaal juist. Maar we zagen waar we naartoe moesten. We moesten maar juist een grasveldje over, echt de moeite niet.
En toen.
Hebben we een nadartje opzij gezet, door den hof van de koning gesjeesd en een bareeltje omhoog gezet.
Ook al mag da nie.
Maar ik vond dat wel coo-hool.
Ik heb van’t weekend serieus gepoetst. Van het soort met de broek opgerold, semi-onflatterende maar comfortabele kleren, haar achteloos bij elkaar gepakt en veel chaos. (Van het soort dat ge er eigenlijk niet uit ziet, maar ergens ook een geweldig sexy gevoel hebt – zo achteloos was dat haar nu ook niet bijeengepakt, tss).
Ik ben voor the full monty gegaan (en dat heeft absoluut niks te maken met naakt kuisen, wat in de zomer best een leuke bezigheid kan zijn – of in de winter, als ge verwarming hebt). Alle kasten uitgekuist, herschikt, veel weggegooid (met dat laatste heb ik trouwens altijd veel last, maar met een appartement van 35m² moet een mens streng zijn voor zichzelf) en alles is spik en span. Het is buiten 12 graden en een mens verzet ineens bergen werk, wat gaat dat niet geven als ik binnenkort echt verwarming heb. (Pas maar op, ja)
Ik geef het toe, ik kan eigenlijk niet zo goed georganiseerd poetsen, ik zit de hele tijd dingen te verzetten. Als ik er echt aan begin – aan ‘ne grote kuis’ – dan kan het makkelijk een hele dag duren (in zeldzame gevallen zelfs langer dan een volledige dag). Dat kan aan mij liggen, maar kuisen in een kleine ruimte is gewoon onpraktisch. En ik word ook vaak een beetje nostalgisch, als er bepaalde dingen ineens weer opduikelen, zomaar temidden van mijn kuiswoede.
Zo vind ge plots een kledingstuk van het kind dat tot voor kort nog uw pluszoon was, een hotelbandje van de eerste vakantie met uw eerste lief in Turkije (waarom houdt een mens zoiets bij eigenlijk?), uw agenda van 2010 (die al weken kwijt was en waar nog belangrijke documenten in zaten -oef) en andere ‘dingen’. Dingen waar ge soms moet bij gaan zitten. Om ze even aan te raken, te bekijken, te strelen, te koesteren. Om even terug te gaan naar het moment, waar dat bepaalde ding symbool voor staat. Na een kleine meewarige zucht verdwijnt het dan ofwel in de vuilnisbak, ofwel in een doos waar ge niet zo vaak in kijkt – maar die wel (nog) nodig is.
Zo wordt opruimen en poetsen in uw huis, hetzelfde in uw hoofd. In mijn hoofd. Ik ga door allerlei fases in mijn leven, ik voel dat sommige dingen een plaats gekregen hebben en andere dingen hun plek nog niet gevonden hebben. Misschien bij een volgende aanval van extreme properheid. Misschien.
Het moment dat alle rommel begint te verdwijnen en de geur van Mr Proper zich in uw neusvleugels nestelt, het moment dat een lege heerlijke zetel naar u ligt te lonken…op dat geweldig moment. Blijf ik altijd zitten met een rommeltje. Zo wat papieren, gedoe, prullen waar ik even niks mee aan weet.
Gelukkig is speciaal daar voor de rommelschuif uitgevonden.
Gelukkig voor mijn hoofd.
