Van de Vlaamse acteur op de Vlaamse scene februari 18, 2011

Ik hou van het theater, dat mag wel duidelijk zijn. Ik heb ooit nog tranen met tuiten gehuild omdat Dora van der Groen mij afgewezen had, wegens te groen achter mijn oren (ze had gelijk, daar niet van, maar ik zag mijn hele podiumdroom in elkaar storten en was daar niet tegen bestand). Dagen lang heb ik gehuild, tot uiteindelijk mijn eerste grote liefde de tranen heeft gedroogd. Het theaterluik is kleiner geworden in mijn leven, maar ik ben nog altijd een podiumbeest.

Ik hou van het theater, dat is wel zeker. Ik word nog altijd een ongelooflijk gelukkig mens van de spanning van de bühne en de adrenaline van het publiek. Ik heb het theaterpodium wat omgebogen. Ik sta vaker langs de zijlijn te ‘presenteren’, maar het kriebelt al een paar jaar serieus om mijn tanden nog eens te zetten in een stevige rol. Om nog eens te voelen en te proeven. Te genieten van mijn microbe.

Ik hou van het theater, daarom hang ik er ook zo graag rond. De sfeer die in een theaterzaal hangt is zo heerlijk. Wat je ziet en meemaakt, is uniek. Elke voorstelling is net dat tikkeltje anders, door de dynamiek van de acteurs en het publiek. Dezelfde ingrediënten, maar anders gekruid. Ik laat me zo graag betoveren door de magie, meevoeren met de woordenstroom en beeldsterkte, warm worden van de sublieme acteerprestaties. Ik ben fan, grote fan.

Het is niet zo dat ik elke week of zelfs elke maand naar het theater trek, maar ik probeer elke gelegenheid die mij overkomt mee te pikken. Meer zou misschien gevaarlijk zijn. Want elke keer als ik daar buiten stap, denk ik erover om mijn hele leven om te gooien en volledig voor kunst met de grote K te gaan leven. Om opnieuw naar het conservatorium te trekken, voor een tweede kans (ik vind mezelf al behoorlijk minder groen achter de oren). Ik moet mezelf tijdens de voorstelling soms haast vastbinden om niet mee op de scène te springen, zo groot is de goesting.

Ik hou van het theater. Ik ben zot van theater. Zot. Lief. Zot.

Maar er moet me toch iets van het hart. Omdat het me gewoon ergert. Onlangs ben ik namelijk weer gegaan, met mijn theaterbuddy. We waren niet weggeblazen door Kinderen van de Zon in het NTG, maar het was sterk gebracht en de scenografie was mooi. We hebben ook een geweldig leuke avond gehad. Dat is op zich al de max.

En u moet weten, ik ben allesbehalve een flamingant. Werkelijk. Maar als ik naar het theater ga in mijn achtertuin in Gent, dan heb ik niet veel zin om 70% Hollanders op de scene te hebben staan. Ik wil dat dan niet horen. Mijn oren fluiten dan van de overvloedige tweeklanken en harde g’s. Wij hebben toch genoeg geweldige Vlaamse acteurs?

Enfin, dat moest ik even kwijt. Dat mag toch e?

Brr rrr…rrrr… december 22, 2010

Dat het koud is in mijn hart, dat kon u hier al lezen. Maar ook met de rest van mijn lichaam is het temperatuursgewijs niet bijzonder goed gesteld. Dat komt omdat het winter is en ik die zonder chauffage probeer door te komen.

U hoeft niet meteen beginnen te roepen, het is ook mijn eigen schuld. Ik woon op een heel klein, supergezellig en goedkoop appartementje in hartje Gent. Ik woon hier supergraag, maar er zijn wat mankementen. Het is oud, niet goed geïsoleerd en nog minder verwarmd. Ik heb een hal, slaapkamer, badkamer en living/keuken. Maar alleen dat laatste is verwarmd, of was verwarmd. Er staat hier een heel oude gaskachel, die drie winters geleden wat raar begon te doen. (Op het moment dat ik hier kwam wonen)

Eerst was er een vieze geur, daarna prikkeling aan ogen en neus. Het ding dan maar afgezet en geklaagd bij de huisbaas. Die liet me prompt weten dat het niet zijn probleem is. De kachel is losstaand, als ze kapot is moet ik ze maar zelf laten maken. Nu, ik ben nogal koppig en vind niet dat ik huur betaal om dan zelf de verwarming te herstellen. Maar bon, blijkbaar is er discussie mogelijk.

Vorige winter heb ik geprobeerd om het even op te lossen met een elektrisch vuurtje, maar daar bleken de verouderde leidingen niet tegen bestand. De zekeringen brandden gewoon door. Vorig jaar had ik halftijds ook een warm appartement in Ekeren, dus was het allemaal draaglijk. Maar nu zit ik hier. In de kou. In een deftige winter.

Ik heb de schouw laten kuisen en de kachel dan weer aangezet. Maar na een week merkte ik dat ik tekeningen kon maken op mijn witte meubels. Tekeningen in het roet. Ik heb een dag gepoetst en durf het ding nu niet meer op te zitten. Ergo, ik zit in de kou. Ik schat dat het hier een graad of 7 à 10 is.

Ik ben een stoere en ik zeg dat het allemaal wel ok is. Maar om eerlijk te zijn is niet meer zo draaglijk. Douchen in de koude (met lauw water, want ook de boiler heeft mankementen) is een marteling, ik kan wolkjes blazen in mijn eigen living en terwijl ik dit typ zijn mijn vingers alweer verkleumd. Ik moet er echt iets aan doen. Moet.

Maar.

Ik vind nog altijd dat het niet mijn verantwoordelijkheid is, maar wel van die omhooggevallen, gierige huisbazen (die trouwens de helft van het Casinoplein bezitten, dus zeker geen problemen hebben). Ik ben heel erg bang voor de kosten die het met zich meebrengt. Een nieuwe kachel kopen en een loodgieter om het te installeren, dat is gewoon te veel voor mijn portemonnee. En bovendien ben ik stiekem ook bang voor mijn energiekosten die de hoogte gaan inschieten als ik effectief ga verwarmen. En het is allemaal zo’n gedoe, waar ik gewoon geen zin in heb.

Maar het wordt precair. Want het gemoed is al niet altijd super, maar van in de kou zitten wordt dat niet bepaald beter. Dus geef me maar een schop onder mijn kont. En voor die vastvriest aub.

Met speciale dank aan mijn geweldige buurvrouw K, die me helpt waar mogelijk met haar fantastische en warme huis. En nog veel meer.

“Wij zijn open” december 7, 2010

Ik erger me blauw aan winkels die hun deuren wagewijd openzetten en dan de verwarming volle bak opzetten. Je kent dat wel, je gaat een winkel binnen en stapt als het ware door een warmtegolf. Net hetzelfde in de zomer trouwens, dan kan je van sauna naar frigo gaan, gewoon door de H&M binnen te stappen.

In deze tijd van milieuvriendelijkheid en passief wonen en ‘we proberen zuinig om te springen met energie’, zijn er dus winkelketens die de energie gewoon door ramen en deuren naar buiten gooien (Let op de woordkeuze, want het is vrij letterlijk in dit geval). En dat is niet alleen geweldig belachelijk, dom, wraakroepend en verspillend – dat is ook gewoon vervelend. Want als ik ga winkelen bij deze temperaturen, dan ben ik meestal goed ingeduffeld. En als ge dan een of andere sauna (lees: grote winkelketen) binnenstapt, is dat niet zo aangenaam. Dan krijgt ge het algauw ongemakkelijk warm. En dat is duidelijk een niet aan te raden ‘staat-van-zijn’.

Ik was dan ook blij te merken dat het ein-de-lijk koud genoeg geworden is voor die warmteverspillingswinkels om de deuren dicht te doen. Een absolute aanrader om de warmte (en de stookkosten) binnen (de perken) te houden.

Toen ik gisteren in de Veldstraat liep, was ik dan ook blij dat ik hier en daar nog eens een deur kon openduwen. Maar ook beledigd, dat er bijna overal een briefje hing:

“Wij zijn open”

Wat denken die winkelketens? Dat wij koopkrachthebbende mensen te dom geworden zijn om een deur open te doen? Dat wij niet verwachten dat een winkel op een doordeweekse dag tussen 10u en 18u in de Veldstraat open is? Dat wij denken dat ze gesloten zijn als er volle bak lichten branden, winkeljuffrouwen rondlopen en andere winkelende mensen?

Ik word daar dus kwaad van. Dat er een briefje moet hangen om de klant er op te wijzen dat hij of zij nog eens ambachtelijk de deur mag opendoen. Tss.

De sneeuwbbq december 1, 2010

Er zijn tradities waar ik niet bepaald fan van ben, maar er zijn er ook waarvoor ik op de barricaden zou gaan staan. De traditie van de sneewbbq bijvoorbeeld, daar zou ik zelfs op de radio reclame voor durven te maken. Stel je voor.

Het idee komt niet van mij (ere wie ere toekomt), maar wel van goede vriend S. Ik weet niet precies wanneer het allemaal ontstaan is, maar feit is dat op het moment dat de eerste sneeuw blijft liggen – of dat nu een gepast moment is of niet – op dat moment iedereen welkom is in het huis van S. voor de beroemde sneeuwbbq. Iedereen brengt zijn eigen stukske vlees mee (en eventueel aanverwanten – zo had er gisteren iemand een superlekkere chocoladetaart meegebracht) en S. zorgt voor wat simpele groenten en brood. En het huis en de koer van S. worden een varkensstal, maar dat is allemaal ok.

En zo geschiedde gisteren. Ah ja, want de sneeuw bleef liggen. Een stuk of twintig mensen zijn bij S. binnengevallen, hebben lekker gegeten, Vlaamse klassiekers gezongen en goed gedronken. Er wordt bestek uitgewisseld, rechtstaand gesmikkeld, uit elkaars bord gegeten en er worden daar vooral geen vragen bij gesteld. Gezelligheid en kameraadschap is het enige wat telt. En het is fantastisch, elke keer weer.

En iedereen die S. kent, zit ook gewoon te wachten. Op die eerste sneeuw die blijft liggen. Want ne keer dat ge het hebt meegemaakt, wordt elke eerste sneeuw van het jaar speciaal. Ik vind dat meer mensen deze fantastische traditie moeten overnemen. Voor uw eigen goed.

Daar wil ik zelfs voor op de barricaden gaan staan. Of een mars organiseren, een witte. Ah ja, want het is voor de ‘sneeuw’bbq.

Zeg het met een tram november 30, 2010

We zijn bijna klaar met 2010, daar moeten we eerlijk in zijn. Het is zelfs tijd voor een heel nieuw decennium. Woohoow.

Traditioneel gaan eindejaarsfeesten gepaard met veel calorietjes, verplichte familiebezoeken, eindejaarspremies (hopelijk voor u), foute en fantastische cadeaus, kerstkaartjes, gebraad met kroketten en slingers. U kan het proberen, maar meestal is daar niet aan te ontsnappen. En geef het maar toe, u gaat ook even nadenken over goede voornemens. Ja-haa.

Ik wil alvast doorgaan met vermageren (ik besef dat ik daarmee een wandelend cliché van een vrouw ben), ik ga niet stoppen met roken (omdat ik nooit begonnen ben), ik ga weer meer sporten (na de terechte dip van ldvd) en ik wil meer evenwicht in werk en ontspanning. Ik ben dus redelijk normaal, misschien zelfs een tikkeltje saai. (Ik spreek bewust niet over wat ik me voorneem in ‘de liefde’ – en ik eis ook dat niemand daar iets over vraagt, dank bij voorbaat)

Als u bijvoorbeeld in het nieuwe jaar vaker complimenten wil geven aan uw partner of u wil graag een wereldreis maken of eventueel minder geld uitgeven aan schoenen, dan moedig ik dat aan (behalve dat laatste misschien, voor schoenen is er bijna altijd een goede reden). En ik niet alleen. Ook De Lijn Oost Vlaanderen helpt u een handje. In deze eindejaarsperiode kan u namelijk al uw voornemens op een Gentse tram laten kleven. Kwestie van wat morele druk te zetten (ik verzeker u, als ge op een tram stapt die zegt “Ik ga 10 kg vermageren” en ge weet dat het van u is, dan durft ge geen praline meer aan te raken). Ze hebben daar bij De Lijn voor wat hinder gezorgd van’t jaar (wijzigingen, besparingen en werken – voor het goede doel dus, maar desalniettemin vervelend) en ze willen dat graag een beetje goed maken. Daarom mag u uw voornemens even aan heel Gent laten weten.

En als u dat een beetje te persoonlijk vindt, kan u ook nog altijd gewoon fijne wensen voor de wereld en de rest van Gent opsturen. En misschien komt uw mooie, leuke, grappige of fantastische gedachte dan wel op de tram. (How cool is that?)

Dus. Romantici, grijp u kans om de liefde van uw leven ten huwelijk te vragen via een rijdende tram. Of zeg eindelijk tegen uw moeder dat u apprecieert wat ze allemaal gedaan heeft. Misschien kan je die fijne collega wel vertellen dat je iets meer voelt dan collegialiteit. Zeg aan de wereld dat u blij bent met elke zonnestraal op de Graslei. Of laat even weten welke grootse dingen u van plan bent in 2011.

Laat u gaan. Alle nieuwjaarswensen. Schreeuw het uit. En doe dat op een tram.

Omdat dat het kei origineel is en een bijzonder leuk initiatief.

U moest al aan het wensen zijn.

Dingen die een mens afleiden november 24, 2010

Ja, het leven gaat voort. Elke dag passeren er nog scènes uit een slechte weekendfilm, waarbij ge dramatisch huilend op de grond, de zetel of uw hoofdkussen valt. Maar ge moet ook gewoon gaan werken en verder gaan met de orde van de dag. In uw hoofd en uw hart kan de wereld wel stilstaan, als ge om u heen kijkt, ziet ge dat ding gewoon verder draaien. Alsof er niks gebeurd is. En zonder dat ge het beseft, draait ge een beetje mee.

Om dat ik probeer volwassen en een sterke vrouw te zijn, gaan we hier dus ook door met onze vrijetijdsbestedingen. Weken geleden was er voor gisterenavond al een MC-debuut gepland en ik ben veel te koppig om zulke dingen te laten passeren. Ik ben dus op dat podium geklommen.

Misschien moet ik even uitleggen wat voor een beest dat is, een MC. Het is de officiële afkorting van Master of Ceremony. – Dat betekent gelukkig niet dat ik gisteren met een pitteleir op het podium van de Bal Infernal in Gent stond. ( In een ravissant grijs kleedje, dat wel) – Zoals u weet of niet weet, zit ik bij improvisatietheater The Lunatics. Wij spelen dus voorstellingen die wij helemaal uit onze duim zuigen (we zijn te lui om teksten te leren) en waarbij we proberen een aanslag op uw buikspieren te plegen. Een voorstelling bestaat uit een aaneenschakeling van improspelletjes en die moeten uiteraard aan elkaar gepraat worden. En dat is de taak van de MC. Een beetje de baas spelen van de spelers, een beetje het publiek opwarmen en uit hun kot lokken, de boel in goeie banen leiden en vooral doen alsof ge precies nooit iets anders gedaan hebt. MC’en dus.

Gisteren ben ik voor het eerst als MC op het podium gekropen. (Voor spelen heb ik even een sabbatjaar ingelast.) En ik heb drie kwartier niet gedacht aan het feit dat een klootzak mij gedumpt heeft (deze ‘kloootzakterminologie’ is belangrijk voor het verwerkingsproces, dat begrijpt u – uiteraard is hij nog steeds de man van mijn leven), ik heb drie kwartier niet gedacht aan alle andere dingen die daarbij komen. Ik heb gewoon genoten van de show, van het uitgelaten publiek en van de sfeer. En ik ben trots op mijzelf. Er is nog werk aan, maar het publiek heeft plezier gehad (dat denk ik toch) en ik heb me geweldig geamuseerd. (En alleen daarvoor verdien ik al goede punten).

Bovendien heb ik ook meteen een fantastische oplossing gevonden om de opkomende feestdagen te negeren (met dank aan mijn baas). Ik ben geen fan van kerststronken en verplichte familiebijeenkomsten, maar als je dat samen met iemand kan delen, kan het best heel warm zijn. Het gaat nu verschrikkelijk koud zijn en ik ben nog niet in staat om dat weg te feesten, dus ik ga gewoon werken. Kei hard werken. Ik ga de hele kerstvakantie het ochtendprogramma doen op Nostalgie (Yihaaaa!). Dat betekent dat ik hier op Nieuwjaar ook om 6u30 ga staan (Inderdaad, wanneer u naar huis strompelt). En pas tien uur later weer naar huis ga. (Inderdaad, wanneer gij uw derde knop moet openzetten omdat ge te veel gegeten hebt). Geen mogelijkheid dus om na te denken over eikels die uw eindejaarsfeesten en uw leven tijdelijk verpesten. Gewoon mijn droomjob uitoefenen. En daar later ook nog eens megaveel recup voor krijgen. Ik ben er klaar voor.

Ten slotte zijn er ook nog ongelooflijk veel mensen die ongelooflijk hard hun best doen om mij af te leiden. Vrienden, wat een kostbare schat. Zo heb ik de afgelopen dagen bijvoorbeeld met poppen gespeeld (don’t ask) en geklust (er is weer licht in de badkamer – geweldig om bij grote boodschappen weer een boekske te kunnen lezen – ook handig dat de deur van de badkamer in het ijskoude appartement nu weer toe kan tijdens het douchen, zwaar bevorderlijk voor de warmte – met grote dank aan K.) en zelfs geld uitgegeven aan nieuwe schoenen.

En heb ik beseft dat ik omgeven word door geweldige mensen. Speciaal voor jullie ga ik proberen om weer snel mijn geweldige zelf te worden (uhum) . Bedankt, oprecht.  

En nu op naar de volgende afleiding. Zaterdag ga ik de Ethias Arena in Hasselt trotseren. Als in ‘Sofie spreekt 12.000 mensen aan en maakt ze warm voor het Zingpaleis‘. Me can do.

De nachtronk november 15, 2010

Ik heb maar een paar basiseisen om te slapen: een bed met genoeg lengte en breedte, zo weinig mogelijk insecten en andere dieren, een koude kamer en relatieve rust.

Ik zeg ‘relatieve’ rust, omdat ik ongeveer 7 jaar op een steenworp van de Overpoortstraat in Gent gewoond heb. Naast het welbekende café ‘de π-nuts’. Dat betekende dat mijn bed gewoon meetrilde op de beat van de muziek. En dat ik ongeveer elke nacht getrakteerd werd op dronken studenten die cantussliederen kweelden, echtelijke (en luide) ruzies bij relaties die sinds de 17de pint ontstaan waren en mensen die dachten dat belleke trek nog altijd grappig is. Allemaal meegemaakt. En zelfs redelijk hard doorgeslapen. Oordopjes, mijn vriend.

Ik ben dus geen moeilijke. Ik hoef zelfs geen echt goed bed nodig, ik heb al menige nacht op de grond/matje/gangpad van de bus doorgebracht en zelfs nog redelijk goed geslapen. Ik heb ook geen duisternis nodig, ik kan slapen in volle licht. En er mag best wat lawaai zijn, ik slaap er wel doorheen.

Behalve. Als het over snurken gaat. Ronken, knorren, snurken, grommen, irriteren. Daar kan niet tegen. Niet.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik genetisch belast ben. Ongeveer de halve familie is des nachts twee huizen verder ook nog vlot te horen. Tegen bepaalde familieleden kan je je zelfs niet wapenen door compleet aan de andere kant van het huis te gaan liggen. Moest er een decibelmeter in de buurt zijn, er was met zekerheid sprake van geluidsoverlast. Ik snurk dus waarschijnlijk zelf wel eens af en toe (bij vallingen e.d.), maar echt maar heel af en toe. En het is niet mijn schuld, louter de genetica.

Afgelopen weekend waren we op weekend. Ik had, zoals het een goede vrouw betaamt, zorgvuldig ingepakt. Niets aan het toeval overgelaten, voorbereid op ongeveer alles. Alleen een klein detail vergeten: de oordopjes. Auch.

Omdat het lief ‘s nachts werkt, lig ik vaak alleen in bed. Geen last van gesnurk dan. En als het lief er later bij kruipt, ben ik al in dromenland, dan word ik meestal niet meer wakker. (De truc is echt om als eerste in slaap te vallen, voor het snurkmonster toeslaat). Maar zo was het dus niet op weekend. Romantisch samen gaan slapen, werd al snel een drama. Twee volle nachten met een drilboor naast mijn oor. Auch.

Agressief word ik ervan. En verdrietig. En moordzuchtig. Ik begin te duwen, te kloppen en te schelden. Hetgeen het lief trouwens helemaal niet opmerkt, die knort rustig verder. En ik word ongelooflijk wanhopig. Ik begin dramatisch – als in ‘met het nodige drama’ – te woelen. Te zuchten. Net niet te huilen (en soms zelfs net wel – uiteraard ook met het nodige drama). Afgelopen weekend kon ik geen kant op. Er was wel een zetel in de living, maar daar was geen deken en ook een irritant tikkende klok (ja, tegen dat soort geluid kan ik dan weer niet – nobody is perfect). Ik moest dus wel naast de drilboor blijven liggen, geen andere optie. (Diezelfde drilboor heeft vannacht trouwens ook weer een paar boompjes neergelegd. En mijn oordopjes bleven niet zitten. Auch, again.)

U begrijpt dat ik doodmoe ben. Het is namelijk ongelooflijk vermoeiend om in uw slaap dramatisch te doen en agressief te zijn.

En toch, ik ben tegen aparte kamers. Wat blijft er dan nog over van de romantiek? Of zou dat toch waar zijn dat nachtronkers elkaars bij het slapen beter uit de weg gaan – dat het beter is voor de relatie? Wat denkt u ervan?

Een beetje dichter oktober 25, 2010

Kent ge dat? Als ge zo een parking moet binnen rijden met een bareel, dat ge dicht genoeg tegen de ticketautomaat moet gaan staan. Anders wordt het al gauw belachelijk – als ge er ‘niet geraakt’.

Toen ik daarnet afdraaide aan de Delhaize Watersportbaan, kon ik niet meteen binnenrijden. Er stond een auto voor mij. Eentje die duidelijk niet dicht genoeg bij de ticketautomaat stond.

Ik was getuige van het volgende schitterende tafereel:

Volwassen man strekt arm en merkt dat hij niet aan de ticketautomaat geraakt. Volwassen man kruipt uit zijn autoraampje. (Hij kroop uit zijn autoraampje??!!?) Volwassen man hangt met zijn romp uit het autoraampje en zwaait ondertussen met zijn armen, want volwassen man kan nog steeds niet echt met zijn armen aan het knopje van de ticketautomaat. Volwassen man die uit het autoraampje hangt te bengelen slaagt er uiteindelijk toch in om op de knop te drukken. Volwassen man had niet ingeschat dat hij dan ook nog een papiertje moest nemen. Volwassen man doet een extra krachttoer om het ticketje te grijpen. Volwassen man kruipt terug in de auto met ticketje – via datzelfde autoraampje- en rijdt verder alsof er niks is gebeurd.

Ik zweer het u, ik was er bijna ingebleven.

Recept voor een vrije zonovergoten namiddag oktober 10, 2010

Men neme de fiets

Men stapt er op, bij voorkeur zonder rokje

Men begint te rijden, zonder doel, waar de wind je drijft

Men laat zich overdonderen

Door de zon op je neus, de rust van het kronkelende water, de schoonheid van de jonge gezinnen die het park innemen, de kracht van het bejaarde koppeltje dat samen op een bankje naar de stad zit te kijken, de ontblote kuiten, de gezelligheid van kuierende en ontspannen mensen, de uitnodigende open voordeuren met drempelzitters, de prachtige gezichten. Door de stad.

En men beseft. Jongens, wat ben ik verliefd op Gent.

(En wat droom ik luidop van een oplossing)

Geniaal. augustus 6, 2010

Mijn favoriete frietkot is de frietketel, in de papegaaistraat. De friet is zalig, er is een gigantisch en superlekker vegetarisch aanbod en de tartaarsaus is hemels. (En dat komt van iemand die geen mayonaise lust, you can imagine)

Mijn favoriete frietkot is in jaarlijks verlof en dit staat op de deur:

“Wij zijn terug open de 4de week van augustus. Het is de ‘ideale moment om te diëten’. Groetjes, het frietketelteam.”

Geniaal toch, komaan.