Allebei dus. Werkelijk. februari 7, 2011

Het is nog niet erg genoeg dat ik in het prille begin van onze relatie verplicht word om mijn kersverse lief negen dagen te missen. Het is nog niet erg genoeg dat ik gewoon elke dag kei hard ga werken terwijl meneer gezellig op snowboardvakantie is. Het is nog niet erg genoeg dat ik hem dat natuurlijk kei hard gun.

Het kon bijna niet erger. Tot de telefoon ging.

“Hey, het is met Tom”

- Daarop mijn magistrale antwoord: “Welke Tom?”

Dat moet u mij vergeven, het was namelijk met een onbekend nummer dat hij belde. En ik had ook helemaal geen telefoontje van hem verwacht. Plus, ik ben ook nog niet gewoon dat mijn lief Tom heet, want ik denk alleen aan hem in termen van ‘lekker stuk’, ‘lieveling’, ‘man van mijn dromen’. U vergeeft het mij. Obviously. En hij ook. Tuurlijk.

En toen stelde ik die andere logische vraag. “Hoe is het daar?”

En toen kwam er eerst geen antwoord. En toen zei hij. “Ah ja, ca va, maar ik heb mijn beide polsen gebroken.”.

* Het dondert in mijn hoofd als in Keulen*. Pols-en. Als in alle twee. Beide stuks. Gebroken.

Are you kidding me? (please, zeg me dat het een grapje is – eentje wat me doet twijfelen aan uw gevoel voor humor, dat wel, maar een grap, alstublieft – Het is namelijk niet grappig lieve schat dat er eerst op uw werk een poll georganiseerd wordt over welk lichaamsdeel ge gaat breken en het dan ook werkelijk gebroken blijkt te zijn. In’t dubbel)

Maar niet dus. Obviously not kidding. Ook niet toen ik het voor de 10de keer vroeg. Het is dus echt waar, werkelijk allebei. Gebroken.

Wel sjiek dacht ge uw gsm nog kunt vasthouden, dacht ik nog. En toen dacht ik ochere. En ook wel dat dat redelijk lomp is. Alletwee. Allez jong.

En dat dus twee keer e. Twee_keer_jong.

Maak maar eens een lijstje van alle dagdagelijkse dingen waar ge uw beide handen voor nodig hebt. Valt lelijk tegen dat.

 

Ere wie ere toekomt februari 6, 2011

Het is snel, ja. Het is heftig, amai. Het is onverwacht, uiteraard. Het is met vlinders en al, zalig.

Als u een trouwe lezer bent, dan weet u wat hier nog niet zo heel lang geleden gebeurd is en redelijk mottig was. Maar ook snel daarna het besef dat hij voor mij waarschijnlijk geen goede partij was. En dat het verlies van de zoon voor altijd dodelijk veel pijn doet. Ik wil hem nog altijd ex-co-plusouderlijk adopteren, maar voorlopig bestaat daar nog geen regeling voor. Maar als u een trouwe lezer bent, kon u ook lezen dat ik er het volle vertrouwen in had dat 2011 een topjaar ging worden.

Een topjaar, ja. But I didn’t see this one coming.

Ik weet dat heel wat mensen zitten te wachten op het verhaal achter de nieuwe liefde. Dus hier komt het. Maar voor u begint te lezen, moet u toch wel weten dat het allemaal de schuld is van iemand.

Dus een tijdje geleden zat ik op een zaterdagavond te bleiten achter mijn pc en was i. online. Ze zei dat het allemaal wel goed zou komen, iets met roze vakjes en doorstrepen, en ook dat ze ergens nog wel een topkerel voor mij had zitten. Ik kreeg een naam, ik piepte eens op facebook en ik dacht, jaja, dat zal wel.

Maar nog een tijdje later, zette ze iets op datzelfde facebook. En begonnen zowel ‘de mysterieuze man’ als ikzelf daar op te reageren. En daarna nog. En nog. Tot iemand zei “Get a room”. En dat hebben we dan ook gedaan. Uhum.

U was even bang dat het zo snel beklonken was. Het was gewoon een grapje. Van hihi en haha. U komt vast niet meer bij, alleen bij deze losbandige gedachte.

Maar er kwam wel een vriendschapsverzoek (van hem, u had toch niet gedacht dat ik dat ging doen? Het initiatief moet van de man komen, ja zo geëmancipeerd ben ik wel). En toen hopen mails. En ongeduldig zitten te wachten tot de volgende (supergrappige) mail. En iets beginnen te voelen, voor iemand die ge eigenlijk nog nooit gezien hebt.

En toen was er die nacht dat het over pannenkoeken ging. En dat hij plots voor de deur stond. En dat het liefde op het eerste gezicht was. En op het tweede en het vierenveertigste gezicht nog veel meer.

Dus ja, ondertussen lopen we hier bijna een maand op wolkjes. En kan ik met recht en rede zeggen dat echt allemaal de schuld is van i. Ere wie ere toekomt.

Wij zijn u trouwens eeuwig (dat hopen we toch) dankbaar, lieverd. En als er ooit gebraad met kroketten wordt gegeten op onze trouw, dan ben jij the guest of honour.

Heet in de keet februari 3, 2011

Na jaren in de kou, maanden van verkleumen en konijnen tegen de draad.

I am proud to present: the new heating

Verwarming, het is een zegen

 

Het heeft gigantisch veel geld gekost, mijn huisbazen zijn slechte mensen (mogelijks kunnen we zelfs spreken van huisjesmelkers) – maar ik ben trots op mijzelf dat ik het gedaan heb.

Alleen jammer van het geld, als ik bedenk hoeveel schoenen ik daarmee had kunnen kopen. Tss.

En links en rechts hoor ik van goede vrienden, stom dat ge dat nu nog gedaan hebt, want gaat ge daar nu nog lang blijven wonen, met uw nieuw lief en al?  Awel ja, dat zien we dan wel e. Het is niet dat ik dat op voorhand kon timen. Maar ondertussen is het toch warm.

Heet zelfs als ge het op stand 7 zet.

Genant en al januari 31, 2011

Dus ik ging daarstraks tanken. Dat is wat een mens doet als het reserve-lampje bijna brandt. (Ok, ik geef toe, ik doe het altijd al als ik nog een streepje over heb, wegens panische angst om stil te vallen – Ik weet zelfs niet hoe mijn reservelampje brandt, maar toch, het was dringend tijd)

Ik heb een grondige hekel aan tanken en niet alleen omdat het schandalig duur is. Ik ben gewoon niet goed met dat ding, met dat pistool. Ik krijg dat nooit op een deftige manier in het gaatje, laat staan dat ik dat klepje omhoog krijg zodat het automatisch gaat. Ik klungel, elke keer opnieuw. Ik vind het gewoon een mannenzaak (Ja lieverd, dat is kei hard een tip – en een schop onder uw kont om uw rijbewijs te halen).

Maar ik stond dus aan een godverlaten Maes (ge weet wel, van die marginale rood-met-groene tankstations die er ietwat goedkoop uitzien), helemaal klaar om de auto vol te gooien. Het hele “bankkaart – kies diesel – kies pomp – geef uw code – later kan u een ticket nemen” – gedoe had ik gedaan. Ik stap dus naar de pomp. Ik open het tankklepje.

Correctie, ik probeer het tankklepje te openen. Want op de een of andere manier wil dat ding voor geen meter openen. Ik trek en sleur, praat ertegen, steek mijn ijskoude vingers er tussen, mijn sleutel_en_begin_uiteindelijk_lichtjes_te_panikeren.

Ah ja, want niet tanken dat betekent niet kunnen rijden. Dat betekent dat ik met de trein ga moeten gaan werken, wat een gigantisch tijdverlies betekent. Ik zie mijn hele schema in duigen vallen, ik zie mezelf in gigantische kosten vallen, ik kijk angstig rond of er geen macho is die ik durf aan te spreken. Ik neem bijna mijn gsm om in paniek naar T. te bellen (die daar uiteraard niks aan kan doen, tenzij mij kalmeren) of naar R. (mijn garagist, die ik redelijk persoonlijk ken) of gewoon naar ons moeke (omdat moeders op dat moment ineens komen bovendrijven). Ik trek en sleur nog een laatste keer, maar krijg er geen beweging in.

Ik raap al mijn moed bij elkaar en stap de bijhorende Toyota-garage binnen. Horend bij het rood-groene licht marginale tankstation. Ik rijd niet met een Toyota voor alle duidelijkheid, ik ben die garage ook nog nooit binnengestapt. Maar op dit moment zie ik geen andere mogelijkheid.

Ik leg aan de dame van de receptie uit dat ik mijn tankklep niet open krijg. En dat me dat nog nooit is overkomen, tss.

Ze kijkt me bedenkelijk aan. Met een blik van - ja madammeke, dat heeft een rijbewijs gehaald maar dat kan nog geen tankklep opendoen. Waar gaat dat naartoe met de wereld?-  Maar ze gaat toch om een machokerel, om mij ter hulp te schieten.Ik leg het probleem nog een keer uit aan de man, die eventjes over de haag springt om mij te redden. Ik denk nog, die gaat daar gereedschap moeten bijhalen om dat ding open te krijgen en er gaat zeker beschadiging van komen. Dat denk ik nog.

De man loopt naar mijn auto. En doet dat klepje open. Alsof het niets is.

 *Sofie rolt met haar ogen*

Kijk, dat heb ik dus altijd voor e. Bij mij gaat het niet en als ik er iemand bij roep dan werkt het ineens wel. Het is een mirakel, tss.

 

Die man van de garage, die kan vast weer een grappig verhaal vertellen terwijl hij morgenmiddag zijn bokes sopt in zijn koffie. En het gaat vast niet over dat madammeke die haar tankklep niet meer openkreeg. En die hij even gered heeft, de held. Vast niet.

Van zweten en blote mensen januari 28, 2011

Er zijn drie soorten mensen: mensen die graag naar een saunacomplex gaan en geen punt maken van de blootheid die daarbij komt kijken, mensen die daarvoor te preuts zijn en liever veel geld neertellen voor een klein privé-geval en mensen die gewoon niet houden van zweten en toebehoren. Ik concentreer me even op de eerste twee soorten.

Ik weet niet bij welke groep u hoort, maar ik absoluut bij de vrij en blij’en. Ik zwier mijn leven grotendeels op het internet, dat soort blootgeven gaat al vlot, maar ik speel dus even makkelijk mijn kleren uit om te zweten. U had uiteraard niet anders verwacht. Pas op, ik ben niet dom, ik weet ook wel dat iedereen daar in zijn blootje rondloopt. En ik zal niet zeggen dat ik niet rondkijk, maar dat is niet op een – hoe zal ik het zeggen – seksuele manier of zo. Het is gewoon grappig om de verschillende ‘formaten’ te zien die er rondlopen (ge hebt dat dus werkelijk in alle vormen he. Krom, recht, kort, lang, worst, stompje, oerwoud – grappig – daar moet dringend een studie over gemaakt worden), om te merken dat de meeste vrouwen geen cellullitis-vrije kont hebben en te zien dat iedereen anders is maar uiteindelijk ook gewoon hetzelfde. Comforting, believe me. Good for the confidence, absolutely. En zo bevrijdend, ge hebt er geen idee van.

Bovendien is het gewoon echt geen fijn gevoel om te zweten voor dood met badkleding aan. (Wat een vreemd woord eigenlijk ook ‘badkleding’, alsof ik ooit kleren draag als ik in bad ga. Hoe raar zou dat wel niet zijn?). En bij de meeste saunacomplexen is er ook een zwembad (als dat er niet is, zoek u een ander complex) en er is gewoon niks zo heerlijk als skinny dippy. Dat is een gigantisch gevoel van vrijheid.

Ik ga nog door met voordelen. Want het woord saunacomplex impliceert dat er veel te beleven valt. Meer dan een sauna en een koude douche. Voor een zachte prijs mag je de hele dag rondhangen (en je krijgt die dag makkelijk gevuld) en gebruik maken van verschillende dingen. Zo zijn er bio-sauna’s, hete sauna’s, kruidensauna’s, Turkse stoombaden, bubbelbaden, infraroodsauna’s, opgietsessies, zwembaden met verschillende temperaturen…(Ik hoef niet verder te gaan, u bent overtuigd? – als u maar weet dat ik nog kan doorgaan, nog heel lang)

In zo van die privé-sauna’s hebt ge meestal maar 1 ding (namelijk een sauna) en moet ge na maximum twee sessies weg, want ge hebt massaal veel geld betaald om amper twee uur van die hitte te genieten.

Kijk, als ge romantisch met uw lief wilt zitten doen, doe maar. Maar ik vind dat zot veel geld om dat dan in een privé-sauna te doen. Als ik in de sauna kàn gaan, dan wil ik ook in de sauna. Andere activiteiten doe ik wel op andere moment en op een andere plaats. Volgens mij doet iedereen het trouwens in zo’n privé-sauna, denk daar maar eens aan de volgende keer. Moehaha. En ik snap het zelfs ook nog dat ge niet voor iedereen in uw blootje wilt gaan staan. Maar naaktheid is daar gelijk anders of zo.

Allez, om een lang verhaal kort te maken. Ik ben fan van wellnescomplexen. Ik heb net de hele dag met fantasisch gezelschap voor 23 euro rondgehangen in zo’n bijzonder fijn complex. Ja, met vrienden. Ja, ik heb die naakt gezien. En nee, dat was niet raar.

Ik ben wel zalig ontspannen, mijn vel voelt ongelooflijk zacht aan en het bloed tintelt door mijn lijf (al kan dat ook met zware verliefdheid te maken hebben, uhum)

En het was maar een klein beetje schrikken toen er een man binnenstapte, die sprekend op mijn baas leek. Hij was het niet, thank God, hij was het niet.

Stel u voor januari 26, 2011

 

Dat een goeie vriendin van een goeie vriendin van u zegt, ik ken iemand die gij wel leuk zou vinden. En dat die vriendin dat ook tegen die ene zegt, dat die mij wel leuk zou vinden

Dat er moderne communicatiemiddelen als facebook bestaan, zodat ge tegen mensen kunt beginnen te babbelen die ge eigenlijk totaal niet kent

Dat er plots in het holst van de nacht over pannenkoeken gepraat wordt en voeding Geert. En dat wat eerst virtueel was, plots van vlees en bloed is

Dat ge helemaal niet meer slaapt en verschillende keren in uw arm moet knijpen omdat ge niet gelooft wat er gebeurt

Dat er vlinders beginnen te vliegen in uw onderbuik, wolkjes onder uw voeten komen drijven, een roze bril op uw neus, zonneschijn na de regen

En dat ge dan gewoon een nieuw lief hebt. En dat het geweldig is.

Hoe zot zou da wel ni zijn?

Ideaal januari 23, 2011

Ik zit al een tijdje in mijn hoofd met een blogpost over de ideale man. En aan welke eisen die dan voor mij zou moeten voldoen. Zo gewoon, puur hypotethisch en zo. Want uiteraard weet ik dat ideale mannen niet bestaan. En ben ik daar waarschijnlijk zelfs blij om, want ge kunt u dan alleen maar slecht beginnen te voelen over uw eigen minpunten. En  die hebt ge, ontken het maar niet.

Vooral  als ik in de auto zit, de radio met een vette schijf loeihard is gedraaid en ik probeer vanuit de chauffeurszetel dansbewegingen te forceren. Vooral dan. (Het is geen gezicht en ge moet heel erg hopen dat ge niet aan het rode licht komt te staan, want dat is dubbel belachelijk – zeker als ge dan nog zou zitten mee te zingen en al, behoorlijk genant. Ik spreek uit ervaring).

Maar op zulke momenten begin ik na te denken over de ideale man. Dus hier komt ie:  (niet noodzakelijk in die volgorde)

Voorwaarde 1: humor

Ik val als een blok voor humor. Het prikkelt mijn lijf en mijn zinnen. Ik kan niet zonder. Een man maakt geen schijn van kans, als hij me niet aan het lachen brengt. Zijn aantrekkingskracht wordt vooral daardoor bepaald.

Voorwaarde 2: Gent

In al mijn relaties  (dat klinkt alsof ik er duizend gehad heb, maar eentje van zes jaar en eentje van anderhalf – dat is wat er op de teller staat) ging het fout als het over Gent ging. Mijn eerste ex wilde niet in Gent wonen (en heeft me uiteindelijk buitengezet omdat ik niet naar de kerktoren wilde verhuizen), mijn tweede lief kon niet naar Gent verhuizen (vanwege de zoon, wat ik uiteraard begreep, maar wat niettemin pijn deed). En ik wil echt niks liever dan hier oud worden. Ik ben zo verliefd op Gent als Tristan op Isolde of Romeo op Julia. Ik heb het nogal zwaar zitten, zouden we kunnen besluiten. Ik voel mij hier gewoon te blij en te gelukkig omdat nog op te geven.

Voor mijn moeder is het duidelijk. Sofie, ik wil gerust nog een schoonzoon aannemen, maar hij mag hier niet meer binnen als hij niet a. In gent woont of b. Niet meteen naar Gent wil verhuizen. Mijn moeder is mijn gezaag beu. Ze weet dat Sofie op het platteland steken, gelijk staat aan de eerste latjes van mijn doodskist bestellen. It is just not my cup of tea.

Voorwaarde 3: Respect

Dat is gewoon de basis van alles. Respect voor elkaar. Ik heb al een beetje  met vallen en opstaan moeten leren, dat het gewoon niet altijd zo is. En dat die mannen mij gewoon niet waard zijn. Zonder respect kom je niet ver, ook al probeer je heel erg hard.

Ok, dat zijn dus echt de basisvoorwaarden. Zonder die dingen begin ik er gewoon niet aan. Als in NIET.

Een geweldig toffe kerel die mij graag tussen weilanden, koeien en een vrijstaand huis wil stoppen. Sorry maat, in een ander leven. Een adonis die niet weet wat ik bedoel als ik over gevoelens spreek, adieu. Een kerel die de mooiste ogen van de wereld heeft, maar die vooral zelf met zijn grapjes moet lachen, het spijt me.

Maar er is meer. Uiteraard is er veel meer. Maar ik heb zelfs geen zin meer om er over te schrijven, zelfs niet om er over na te denken. Over alle dingen die ik wil in een man.

Dat komt. En hou u goed vast.

Omdat ik knalverliefd ben geworden.

En ik niet alleen.

Da mag nie ze januari 21, 2011

Ik ben van de week naar het autosalon geweest. Nee, ik ben geen autochick, maar ik rij wel echt graag. Ik weet niet waar de juin de coulash ligt, ik weet niet hoe ik olie moet verversen en ik bel VAB als ik platte band heb. En ik kan ook niet parkeren. Zelfs de cursus van Mark Van Damme heeft me niet over alle angsten geholpen. Ik kan het nog steeds alleen maar als er echt niemand kijkt. En het gat groot genoeg is. Uiteraard.

Maar een beetje cruisen vind ik dus wel de max. Mijn eigen auto doet dat niet slecht, maar ik ben vooral in de wolken als ik met de Mini van Nostalgie mag rijden. Want een Mini Cooper, dat is een vinnig ding. Dat ding heeft een baanligging die u zin doet krijgen in stevige bochten en trekt op zoals een muis die in een gatje in de muur verdwijnt nog voor ge er erg in hebt. Snel dus, heel snel.

Wij dus naar het autosalon. Wij, als in nonkel J. en ik. En wij stonden al gauw in de file. Ten tijde van het autosalon ben je niet de enige die naar de Heizel rijdt. En het wordt alleen maar erger als die autosalonfile een beetje vermengd wordt met een beginnende avondspits. Stilstaan was het.

Nu ik weet, als vrouw moet ge u niet te veel moeien als ge op de passagierszetel zit, ge kunt dat toch nooit beter weten/kunnen. Maar daar is wel één uitzondering op. Ik ken namelijk de weg. Daar zijn twee redenen voor. Ik heb geen gps en moet dus vertouwen op mijn oriëntatie en herinnering (ik ben kei mannelijk op dat vlak, mijn oriëntatiegevoel is meestal top) én een belangrijk onderdeel van mijn job is het verkeer.

Ja, ik ben al vier jaar (onder andere) een verkeersmeisje. Soms durf ik zelfs al eens zeggen dat ik een fetisj heb voor het verkeer. Want dat moet juist zijn. Er is toch niks zo vervelend als in een file staan die dan op de radio verkeerd - of nog erger – helemaal niet wordt genoemd. Dat is om die van de radio een paar djoefs op haar muile te verkopen en dat willen we vermijden. Maar uiteraard zijn er bij een verkeersfetisj ook neveneffecten. Zo ken ik alle Vlaamse E-wegen uit mijn hoofd, met bijna alle afritten (uiteraard ook grotendeels in de juiste volgorde). Daarbovenop weet ik welke files normaal zijn en welke niet. Wat structureel is en wat niet. Mensen bellen mij soms om te vragen hoe ze best kunnen rijden. Of hoe lang het gaat duren. Ik ben een klein beetje een wandelende GPS. Gecombineerd met mijn intens verlangen om GPS-stem te worden, kunnen we besluiten dat het raar is, ik besef het.

Maar soit, ik stelde dus voor om een andere weg te nemen. Eentje waarvan ik redelijk zeker was dat die ons ook tot op het autosalon zou brengen, maar dan zonder aanschuiven. Getwijfelel bij de chauffeur. Kan een vrouw het meer bij het rechte eind hebben dan mijn gps? Dat_is_toch_niet_mogelijk? Maar omdat we toch maar stilstonden en de tijd zagen wegtikken, besloot uncle J. mij maar te geloven.

En het was een winner, al had ik wel meteen een kleine inschattingsfout gemaakt bij de eerste afrit. Die hadden we namelijk moeten nemen, maar ik was niet helemaal zeker. Door die te missen zaten we ineens in den hof van de koning. Dicht bij de bestemming, dat wel, maar toch ook niet helemaal juist. Maar we zagen waar we naartoe moesten. We moesten maar juist een grasveldje over, echt de moeite niet.

En toen.

Hebben we een nadartje opzij gezet, door den hof van de koning gesjeesd en een bareeltje omhoog gezet.

Ook al mag da nie.

Maar ik vond dat wel coo-hool.

Sprookje januari 20, 2011

Er was eens een man die altijd eerlijk was.

The credits zijn hierboven voor Herman De Coninck. Maar het komt meteen tot de kern van de zaak, altijd eerlijk zijn dat is niet mogelijk. Dat is volgens mij zelfs gevaarlijk.

Maar toch. Ik probeer het wel. Tot met-mijn-kop-vaak-tegen-de muur-lopen toe. Want ik heb een probleem, ik ben een beetje te eerlijk. De uitdrukking “uw gezicht spreekt boekdelen” is zo ongeveer voor mij uitgevonden.

Laten we duidelijk zijn, ik vind eerlijkheid één van de allerbelangrijkste waarden van het heelal. Bij mij kan er veel, zolang het maar out in the open is. Geen doofpot, geen gedoe, gewoon de waarheid. En die kan soms hard zijn en soms een beetje verbloemd worden voor de goede zaak, maar die blijft in de kern altijd de waarheid.

Ge kunt er dus zeker van zijn dat als ge aan mij vraagt “Wat vindt ge van mijn nieuwe kapsel?”, dat ge echt gaat weten wat ik van uw kapsel vind. Ik ga waarschijnlijk niet zeggen “het ziet er alsof ge juist uw bed gestapt bent en daar 320 V op stond en ge daarna onder een pot verf bent gelopen.”. Maar wel dat het misschien niet bij de vorm van uw gezicht past of dat ik veel meer fan was van het vorige. Of dat het wennen is, maar dat ik het oprecht mooi vind. Wat ik dan ook echt meen.

Ge kunt mij ook gerust mee nemen op een shoppingtrip. En niet alleen omdat ik alle regels van Trinny&Susannah ken en plezant in de omgang ben. Omdat ik u gewoon zeg, nee, dat staat u echt niet. Wat ik meteen constructief goed maak met een ander voorstel dat u wel zou staan én bovendien immer budgetvriendelijk zal zijn. Geef toe, dat is een winner.

En ja, natuurlijk roddel ik ook. (Hallo, ik ben een vrouw – ik ben genetisch belast met het roddelgen). Maar ge gaat mij er niet op betrappen dat ik het in uw gezicht anders zeg. Ook de uitdrukking “man en paard zeggen” is voor mij uitgevonden (Gek he, dat ze zoveel jaren geleden al wisten dat ik zo ging zijn en dan speciaal al een zegswijze hebben uitgevonden)

Eerlijk waar, ik ben voor eerlijkheid. En openheid. Zelfs een beetje te veel volgens de gangbare normen. Maar ik ben wie ik ben, altijd en overal. Take it or leave it.

Helaas merk ik dat het op sommige momenten dat niet zo goed past, dan moet je professioneel zijn of is het veel slimmer om gewoon te zwijgen of moet je opletten wat je tegen wie zegt, want niet iedereen is eerlijk.

Het is soms echt heel vermoeiend om eerlijk en open te zijn. Mensen vinden dat het niet hoort. Want we zijn opgegroeid in een maatschappij waar je je ogen moet sluiten.

Nee, ik zeg niet op wie ik stem. Nee, ik laat niet zien dat ik het misschien een beetje moeilijk heb, want dat hoort niet. Nee, de geestelijken met een hoek af hebben niks verkeerd gedaan, ze handelden uit liefde voor God. (En liefde voor het kind of wat?). Nee, ik zeg niet dat ik graag de Story lees want het is cooler om te zeggen dat ge Knack-lezer bent. Nee, ik zeg niet hoeveel ik verdien. Nee, ik zwijg.

Excuse me.

Ik vind dat allemaal dikke zever.

Recht door zee. Eerlijk duurt het langst.

Naakt januari 17, 2011

Ik heb niet bepaald een goeie band met ringen.

Ik zal het hier daarom niet hebben over de ring die ooit aan mijn vinger geschoven werd met een bepaalde betekenis. Ik zal het ook zeker niet hebben over het feit dat hij nog niet eens aan mijn pink paste en dat dat redelijk genant is. En nog minder over het feit dat het er met de betekenis van die ring nooit echt iets gebeurd is. Ik had het moeten weten toen de steen eruit viel, dat er eigenlijk iets loos was. Ex(it).

Soit, ringen en ik. Geen geweldige combo. Tot een paar kerstmissen geleden. Ik heb toen van twee schoonmoeders geleden (ik heb er (voorlopig) nog maar twee versleten, voor u begint te denken dat ik rondscharrel met schoonmoeders) een prachtexemplaar gekregen. Werkelijk, een prachtexemplaar. Ik draag hem dus altijd aan mijn linkerringvinger, zonder voel ik me een beetje raar. Hij gaat alleen maar uit als ik ‘vuil werk’ moet doen (en ja, ik doe mijn vuil werk zelf, tss), slaap (mijn vingers zwellen dan soms een beetje op en dat is geen aangenaam gevoel) of een bad neem (dan heb ik graag mijn hele lichaam vrij op de een of andere manier. Ge moet daar verder niks vreemd achter zoeken.)

Maar ik ben mijn geweldige ring dus drie dagen kwijt geweest. Drie dagen. 72 uren. zZonder ring aan mijn linkerringvinger. En dan zit ik daar de hele tijd aan te voelen, aan iets wat er niet is. Fantoompijn als het ware. En dat is voos. Want dan voel ik mij gelijk zo naakt.

Ik wou gewoon een provocerende titel. Wedden dat er veel mensen via deze zoekterm hier terecht gaan komen. Terwijl ze – laat ons zeggen – ‘iets anders’ hadden verwacht.

Ik heb hem trouwens net teruggevonden. En ik voel me nu weer helemaal aangekleed. Lekker.